null Beeld

Paternoster - Paternoster

Teruggevonden in 1972: een elpee als een stukje ongekapt bos die luistert naar de naam ‘Paternoster’. In de gelijknamige groep ontwaren wij een trio druïden + een tegen wil en dank aangenomen drummer (quote: ‘Hij nam ontslag nadat we ’m de 5/4-beat hadden proberen uit te leggen en ging nadien bij een punkband spelen’) met een hang naar het occulte en een vreemde muzieksmaak die moderne oren in de richting van psych-, kraut-, prog- en hardrock doen flapperen. Studenten, off course.

En de plaat? Wel, laten we zeggen dat het kortste traject naar helemaal weg ook deze week door het snoer van de koptelefoon loopt. De heren geven Pink Floyd en Soft Machine aan als vroege invloeden en blijven Oost-Indisch doof als men het over krautrock heeft, hoewel die versnelling op het einde van de titeltrack hen in geen tijd over de grens met Duitsland brengt. Wij vinken in de trage passages het vakje Black Sabbath aan. Niet vanwege de gitaar, die op ‘Paternoster’ meestal onder de knoet ligt van het loden orgel van componist Franz Wippel. Maar als Wippel zingt, staat hij naast Ozzy op de oever van de Styx. Als gitarist Gerhard Walter invalt, doet hij dat vanop de andere oever. De veerman wordt er hoorndol van.

Vóór de versnelling zit in de titeltrack natuurlijk een Latijns stukje Onzevader, dat de toon zet. Daarna komt ‘Realization’, dat voor deze reissue niet toevallig vooruit werd gestuurd: het is, met maar een 4 op de schaal van vreemd, veruit de meest normale track. ‘Stop These Lines’ is andere koek (een vriend over deze plaat: ‘Heerlijke ouwe koek’) en laat ons diep in het woud eerst een paar minuten door de nevel dwalen voor er plots over een snackbar en chips wordt gezongen. Intussen hebben we een eerste keer aan ‘In a Gadda Da Vida’ van Iron Butterfly gedacht. De lange versie.

‘Blind Children’ is de donkerste track. De zin ‘Stab yourself and feel the pain’ zindert even na, maar het is de bas van Haimo Wisser die ons bang maakt. Wisser was de échte druïde in de groep. Na de split verkaste hij naar Tirol, waar hij aan de transcendente meditatie ging. In 1998, ten prooi aan psychoses en gedeeltelijke doofheid, stapte hij uit het leven. Z’n enige soloplaat (‘Haimo’ uit 1976) staat sinds vorige week op onze luisterlijst.

Het uptempo ‘Old Danube’ – even op adem komen – leidt naar ‘The Pope Is Wrong’ (een andere vriend: ‘Ik wist niet dat ze in Oostenrijk zo’n goeie drugs hadden’) en van daaruit gaat het met veel omwegen en een spoor van broodkruimels (zie die kraaien achter je aan trippelen) naar een eeuwenoude eik die in z’n wortels een poort naar de onderwereld herbergt: ‘Mammoth Opus O’. Krap negen minuten marsmuziek, kermiswijsjes en pure apocalyptische doem, en je hoort de drummer denken: ‘Wat doe ik hier eigenlijk?’ Dat hebben wij bij deze heerlijke ouwe koek geen enkele keer gedacht.

‘Paternoster’ is overigens heel ongeschikt om rond de nek van uw oma te hangen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234