null Beeld

Paterson

Mis deze bus niet.

Paterson: een majoor die zijn naam verleende aan een caféloze verkavelingsstraat in Oostkamp, maar ook de naam van een stadje in New Jersey, de naam van een man die in Paterson rondrijdt met een bus én de titel van de nieuwe van Jim Jarmush. In zijn mooiste sinds ‘Broken Flowers’ toont Jarmush ons een week uit het onopmerkelijke leven van Paterson, de buschauffeur. Nadat zijn innerlijke klok hem naar goede gewoonte rond zes uur ’s morgens heeft gewekt, meldt zijn lief hem dat ze heeft gedroomd dat ze samen een tweeling hadden. Na het ontbijt slentert hij naar de stelplaats, waar hij aan boord van zijn bus klimt en aan zijn dagtaak begint. Met een glimlachje rond de lippen luistert hij naar de gesprekken tussen de passagiers: ‘Ze gaf me haar nummer, maar je weet hoe dat gaat, ik was te moe om iets te ondernemen...’ Ja, en of wij weten hoe dat gaat. Terug thuis luistert hij met een mengeling van vertedering en gelatenheid naar het geratel van zijn lief Laura, die iets in de artistieke sfeer doet: de ene dag gelooft ze dat ze beroemd zal worden met haar kunstige cupcakes, de volgende dag denkt ze dat ze een geweldige countryzangeres kan worden, misschien zelfs de nieuwe Tammy Wynette.

Paterson denkt zichtbaar het zijne van haar foliekes, maar geeft Laura niettemin het geld voor die dure ‘Harlequin’-gitaar waarop ze haar oog heeft laten vallen – Jarmush weet dat wij mannen tot veel bereid zijn, ten einde thuis de rust te bewaren. Ondertussen ziet Paterson – zonder dat hij er overigens echt van opkijkt – voortdurend tweelingen in zijn blikveld verschijnen: humor à la Jarmush. Paterson schrijft ook gedichten, en telkens hij zijn prachtige verzen offscreen ten gehore brengt, voelt het alsof iemand in een droom naar je glimlacht.

De chauffeur wordt gespeeld door – what’s in a nameAdam Driver: voor het voetlicht gehaald door Lena Dunham in ‘Girls’, naar de sterren gerezen als Kylo Ren in ‘The Force Awakens’, en nu magnifiek in ‘Paterson’. Maar let op: wie naar ‘Paterson’ gaat kijken, komt terecht in de tijdzone van Jim Jarmush, wat betekent dat u zich zult moeten aanpassen aan zijn ritme, want de cineast vertikt het als vanouds om zich aan te passen aan het uwe.

Jarmush is in zijn carrière op een punt gekomen dat hij zijn zelf uitgevonden minimalistische stijl tot in de puntjes beheerst, maar wanneer hij zoals hier in topvorm verkeert, blijft er van zijn cinema een heerlijk frisse, betoverende kracht uitgaan. Nee, er vliegen geen superhelden rond in ‘Paterson’, maar naar het einde toe gebeurt er dan toch – door toedoen van een onbetrouwbare bulldog – een groot drama. Eentje dat uiteindelijk leidt tot het mooiste moment uit de hele film: een ontmoeting met een Japanner die ‘Aha’ zegt. Het is in deze scène, die ons bijna vanuit het niets de tranen in de ogen deed springen, dat ‘Paterson’ uit zijn stelplaats komt en prachtig boven zichzelf uitstijgt. De schoonste film van het jaar, aha.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234