null Beeld

Paul Banks - Banks

Eeuwen geleden, zo rond 1066, kondigde de Britse muziekpers een oorlog af tussen Editors en Interpol; de Joy Division 2.0 uit Birmingham vs. die uit New York.

Katia Vlerick

Het waren vooral de enigszins aan elkaar verwante grafstemmen van Tom Smith en Paul Banks die tegen elkaar werden uitgespeeld, en het hoeft niet gezegd dat het Britse popjournaille aan de kant stond van ‘hun’ Editors. Liever Britten dan Amerikanen, liever podiumgestes en meezingers dan donker en sexy - what’s new? Maar het is natuurlijk niet de schuld van een handvol NME-journalisten dat Editors Werchter 2013 afsluiten en dat Interpol intussen zo goed als vergeten is, zelfs door hun fans. Van Editors heb ik nooit gehouden, maar die groep heeft wél de muziek op de eerste plaats gezet, terwijl de New Yorkers het de voorbije jaren aardig verknalden door egotripperij en aanhoudend gekibbel.

Het heeft nooit geboterd tussen Paul Banks en bassist/sympathieke aandachtshoer Carlos Dengler, maar er was een tijd dat die onderlinge spanning wel voor vuurwerk zorgde. Sinds Carlos D. in 2010 opstapte, wist de groep nog geen waardige opvolger te vinden. Bovendien lijdt Interpol al sinds ‘Our Love to Admire’ uit 2007 aan (in hun geval misplaatste) stadionambities - noem het de Muse-ziekte, of anders wel de Kings of Leon-epidemie. ‘Our Love...’ en vooral ‘Interpol’, de laatste, bezweken op verschillende plaatsen onder de arrangementen, en onder al die krullen scholen niet per se sterkere songs. Ze wilden van een volle AB meteen doorstoten naar een uitverkocht Vorst, terwijl ze nog geen Lotto-Arena kunnen vullen. Dat is trouwens bedoeld als compliment: de groep was gewoon nooit bedoeld als biertjes & petjes-festivalband.

Vooraleer u denkt dat u hier een Interpol-recensie aan het lezen bent: eigenlijk is dat ook zo. Wie teleurgesteld was in alles wat de groep na meesterwerk ‘Antics’ (2004) heeft uitgebracht, én de soloplaat van Paul Banks onder de schuilnaam Julian Plenti te meanderend vond: voor die fans is ‘Banks’ bedoeld. Zij zullen een plaat horen die zich vlotjes laat beluisteren als een nieuwe, zeer goeie Interpol waarop Banks z’n liefde voor hiphopperig knip- en plakwerk mocht botvieren, maar altijd in functie van de song. Ook al is ze gemaakt zonder zijn groep: ‘The Base’, ‘Over My Shoulder’, ‘Paid for That’, ‘No Mistakes’en ‘Summertime Is Coming’ zijn het soort songs die ontbraken op de laatste Interpolplaten. Potente, trefzekere, sierlijke en meeslepende indierockers in plaats van wanhopige flirts met FM-rock. En de experimentele stukjes daartussen – meestal met samples gelardeerde instrumentals als ‘Arise Awake’, ‘Lisbon’en ‘Another Chance’ – zijn zwierig genoeg om de vaart niet uit de cd te halen.

Er zou meer op komst zijn, van Banks solo én van Interpol. Gedenk in afwachting, terwijl u luistert naar 'Banks', hoe Interpol tien jaar geleden van tussen de stoomwolken in de New Yorkse straten een nouveau cool door de alternatieve muziek joeg, die ze evenveel hadden afgekeken van ‘Dead Poets Society’ als van ‘The Sopranos’. U kunt bij die mijmering overigens nóg een plaatje opzetten: de geremasterde deluxe-versie van de debuutplaat ‘Turn on the Bright Lights’ van Interpol is nu uit. Jubileumuitvoering, compleet met plaatjes. Bestel er tien zwarte kaarsjes bij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234