null Beeld

Paul Weller - Saturns Pattern

Gek toch dat Paul Weller nog altijd maar 56 is? Gevoelsmatig al een carrière of vier achter de rug, en al solo sinds de britpop. Grijsaard van de rock-’n-roll die weigert zichzelf als dusdanig te aanvaarden. Altijd op de uitkijk, immer in beweging. Het eeuwige jonkie. Sjakie met grijze haren. Als ik als Hugo Camps ga klinken, moet u het zeggen.

Dat jongenschap is ’m overigens zeer gegund, want Weller is de laatste jaren in uitzonderlijk goeden doen. In 2010 op het bijzonder daadkrachtige ‘Wake Up the Nation’, in 2012 op het in krautrock gemarineerde ‘Sonik Kicks’, en nu ook weer op zijn nieuwe, ‘Saturns Pattern’, waarop hij in de songtitels aangeeft zich wel prettig in zijn muzikale vel te voelen. ‘Going My Way’, een door piano ingeleid liefdeslied, met doo-bi-doo’s in de backings en heerlijk galopperende refreinen, en Weller die zingt: ‘Are you going my way / Going my way with me?’ Of het van nog meer zelfvertrouwen en contentement getuigende ‘I’m Where I Should Be’, een op tromgeroffel voortdravend, synthetisch aandoend anthem. Niet zijn beste song, wel één die aangeeft dat hij nog steeds bereid is tot experiment, al wordt het steeds moeilijker om iets te doen wat hij nog nooit gedaan heeft. Weller is overal al geweest, en welke genres hij ook aanstipt, het zijn intussen allemaal de zijne. Als hij The Stooges opwekt in het beukwerk van ‘Long Time’ – één riff, één akkoord, één frase – klinkt dat niet als een stijloefening maar als de getoonzette guts and glory van een man die het genre mee heeft helpen vormgeven. Hetelfde geldt voor ‘Pick It Up’ – één riff, één akkoord, één frase: witte funk die ’m als gegoten zit. Of voor de northern soul van ‘Phoenix’, waarin, echt waar, gezongen wordt: ‘The birds and the bees / Wait ’till tomorrow / The sun trough the trees / Wait ’till tomorrow’. Je moet al van coolen huize zijn om daarmee weg te komen.

Wellers metier en flair zorgen er ook voor dat hij in de laatste rechte lijn nog lekker een eindje weg kan boogiewoogiën zonder dat er een kermissfeertje van komt. Een shuffle met onderwaterbas, een psychedelische bridge en een gitaarsolo die kortsluiting doet vermoeden: in ‘In the Car…’ klinkt het als de normaalste zaak van de wereld. ‘Saturns Pattern’ wordt afgesloten met ‘These City Streets’, een achtenhalve minuut durende wandeling waarin de kater van de afgelopen nuit blanche wordt uitgelaten. Het waait maar een kraag dient om omhoog te zetten, en zit daar niet nog een laatste restje brandewijn in de heupfles? Om u een idee te geven: het is het soort song waar ook Greg Dulli iets mee zou kunnen.

‘Saturns Pattern’ is een plaat van iemand die doet wat hij als geen ander kan: zijn zin doen. Paul Weller: moge hij voor eeuwig Sjakie blijven.


Beluister 'I'm Where I Should Be'

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234