Pedro Elias & Evelien Broekaert: de beauty & de brains achter 'Control Pedro'

Aan de Harensesteenweg nummer 228 in het idyllische Vilvoorde, waar de firma Woestijnvis is gevestigd, en waar eens ook de redactie van Humo kantoor hield, prijkt nu in loeiende letters de bedrijfsnaam SBS op de ontvangstbalie. De baliejuffrouw van weleer, een kordaat type dat mij placht aan te kijken alsof ze me eerst een kwartiertje gratuit wilde uitschelden voor ze me van dienst zou zijn, is er helaas ook niet meer te bekennen. Voor ik me een idee kan vormen van de twee nieuwe baliejuffrouwen, dagen mijn interviewees al op: Pedro Elias (43) en zijn geliefde Evelien Broekaert (35).

'We hebben elkaar in een vlaag van zinsverbijstering leren kennen'

Een televisiekijker die naam waardig kent Pedro Elias van ‘Bloot en speren’ en ‘De idioten’, en een andere zonderling weet dan weer dat Pedro’s boek ‘Van den hond’ beter is dan de meeste druksels die televisiepersoonlijkheden rond de Boekenbeurs het licht doen zien. Evelien Broekaert is actrice en stichtend lid van het vrouwelijke toneelgezelschap Compagnie Barbarie, maar nu is ze, in dienst van de firma Woestijnvis, vooral redactrice van ‘Control Pedro’, een nieuwe panelshow op VIER waarin de vader van haar twee kinderen voor spelverdeler speelt. In de beslotenheid van een vergaderzaaltje stel ik het jofele paar een stuk of wat vragen. Om u maar een voorbeeld te geven:

Humo Hoe zag de toekomst eruit toen jullie 20 waren?

Evelien Broekaert «Ik had geen idee wat ik met mijn leven moest aanvangen. Na drie jaar theater te hebben gestudeerd aan het Rits, was ik opeens gezakt. Ze ‘zagen het niet in mij’, en de gedachte dat ik niet goed genoeg was om actrice te worden, maakte me ziek. Ik had daar zó mijn geluk aan opgehangen en ineens was mijn droom zoek. Ik heb toen, om íéts te doen, de lerarenopleiding gevolgd, terwijl ik aldoor wist: ‘Dit is het ook niet.’ Ook op het gebied van de liefde wist ik niet echt waar het met me heen moest. Ik was gewoon bang voor de toekomst.»

Humo Nu ja, later ben je wel actrice geworden, bij Compagnie Barbarie, een vrouwelijk gezelschap dat je mee hebt opgericht. Heb je zelf ook aan je talent getwijfeld?

Broekaert «Ja, want ik ben zodanig realistisch dat ik naar het negatieve overhel. Daarin verschil ik erg van Pedro. Als je niet gelooft dat je toneel kunt spelen, dan kún je het ook niet, hè? Een toneelschool is hard voor 18-jarigen. En ik was nu eenmaal een scoutsmeisje uit Mechelen dat nauwelijks iets van theater af wist, maar dat wel koste wat het kost actrice wilde worden. Enfin, toen ik 20 was, was mijn droom in ieder geval stuk.»

Humo Hoe zag jouw toekomst eruit toen je 20 was, Pedro?

Pedro Elias «Ik wilde zo snel mogelijk België verlaten. Ik ben erg vrij opgevoed, zodat ik al heel vroeg zelf keuzes moest maken. Ik was in Gent aan communicatiemanagement begonnen, om íéts te doen. Ik studeerde gewoon niet graag. ’t Liep al fout toen ik bij de jezuïeten zat: ik kan namelijk niet tegen ‘móéten’, zonder daarom een anarchist te zijn. Ik ben de zoon van een Catalaan en ’t is me pas later duidelijk geworden dat ik bij de jezuïeten toch vooral ‘de zoon van een migrant’ was. Er zat ook een zwarte jongen in mijn klas en wij waren per definitie buitenbeentjes. Wij klopten niet. En die verplichte stropdas, die de zuurstoftoevoer afsneed, klopte dan weer niet met hoe ik me voelde. De jezuïeten zegden al snel tegen mijn vader, die zelf bij de jezuïeten had gezeten, dat ik meer een type voor de steinerschool was. Dat vond ik ook, want de toffe gasten die ik kende, zaten allemaal daar. Mijn vader dacht dat het een circusschool was, en hij vond het een belediging dat de prefect van de jezuïeten zei: ‘Uw zoon hoort hier niet thuis.’ Enfin, daarna ben ik een typisch product van het watervalsysteem geworden.

»Onmiddellijk na mijn passage in Gent ben ik naar Beër Sjeva vertrokken, in het midden van Israël, waar ik in een kibboets dadels ben gaan plukken. Zonder verdere toekomstplannen, maar wel met een nieuwe rugzak, gekocht in Tel Aviv. Die kibboets bleek vol gasten te zitten die iets hadden uitgespookt in hun land van herkomst.»

Humo Een beetje zoals het vreemdelingenlegioen?

Elias «Toch iets minder rauw en gevaarlijk, denk ik. ’t Waren gewoon rotjochies. Nu ik aan die tijd terugdenk, hoor ik de muziek van Manfred Mann’s Earth Band weer, en ruik ik de geur van wiet. Fantastisch. Wij werkten er als vrijwilligers, maar je had er ook paid workers. Dat waren meestal Thai, die zich daar twee jaar lang kwamen afbeulen om zich in Thailand een eigen huis te kunnen permitteren. In de ogen van de leiding van de kibboets waren dat derderangsburgers. Ik heb, achteraf bekeken, uit een soort masochisme voor die kibboets gekozen: ik wilde me harden. Met mensen van allerlei nationaliteiten werkte je vier uur per dag op het land – om langer te werken was het er te heet – en de rest van de dag hing je er maar wat rond en dronk je wodka uit meloenen. ’t Was een fijn, maar totaal richtingloos leven.»


Vermoeiend mannetje

Humo Evelien, hoe zou jij Pedro uitleggen aan een geïnteresseerde leek?

Broekaert «Wat ik boeiend aan hem vind, is dat hij heel anders naar de wereld kijkt dan de meeste mensen die ik ken, en juist daar zit z’n talent als tv-maker in, volgens mij. Toen we elkaar pas hadden ontmoet, waren we eens op weg naar een winkel, en ik vroeg hem: ‘Loopt er iemand achter ons aan?’ En onmiddellijk keek hij tussen z’n benen door achterom. Dus niet over z’n schouder. En dat vond hij ook nog eens normaal. En volgens mij had hij al last van ADHD toen dat nog niet zo heette.»

Elias «ADHD? Vroeger sprak men gewoon van een ‘vermoeiend mannetje’.»

Broekaert «Als hij wakker wordt, is hij meteen helemáál wakker, en hyperactief: ‘Pedro, alsjeblieft zeg, de kinderen slapen nog.’ Maar dat zorgt er ook wel voor dat hij gedreven is. Hij is een man van extremen: ook in sport – deze week is hij vier keer gaan boksen, waardoor hij nu een blessure heeft. Vraag ik hem of vier keer niet véél is, dan zegt hij: ‘Misschien wel, maar toch.’ Hij heeft ook extreem gezwommen, en ineens houdt dat dan op. Of hij begint plotseling weer te roken, en niet zo’n klein beetje.»

Humo Pedro, hoe zou jij Evelien uitleggen aan iemand die, uit gezonde belangstelling, meer over haar wil weten?

Elias «‘Humor’ is het sleutelwoord. We hebben elkaar in een vlaag van zinsverbijstering leren kennen – de logica was in ieder geval zoek. ’t Was dierlijke aantrekking – een verwoestende kracht dreef ons naar elkaar toe. Ze zei me: ‘Zet misschien een hoed op, dan zul je iets groter lijken.’ En het scheelde echt niet veel of ik was toen naar de hoedenwinkel gerend. Ze maakte me op een mooie manier belachelijk. Voor haar moet ik mijn best doen, dacht ik.»

Humo En héb je dat ook moeten doen?

Elias «Ja, absoluut, een taaie noot. Drie maanden later hebben Evelien en ik bij volle bewustzijn ons eerste kind gemaakt.»

Broekaert «We zijn allebei heel impulsief.»

Elias «Geen mensen met weldoordachte plannen. En dat vinden we niet eens een probleem. Al weet ik dat ik er toch een beetje voor moet oppassen. We hebben samen drie kinderen – twee met elkaar, en ik heb nog een zoontje. We hebben een busje gekocht om met onze kinderen de wijde wereld in te trekken. Het is er nog niet van gekomen: zeker mijn oudste zoon heeft structuur nodig.»

Broekaert «En toch hangt ‘foert!’ altijd in de lucht. Ik weet dat we ooit zullen vertrekken met dat busje. En tegelijk ben ik erg blij met het professionele leven dat ik nu heb: redactrice bij Woestijnvis. Ik wil schrijven en programma’s maken.»

'Als het voor mij ophoudt bij de televisie, dan zal dat naar schatting een maand pijn doen'

Elias «Het liefst zouden we samen een tv-serie maken. Ken je ‘De autonauten van de kosmosnelweg’ van Julio Cortázar? In dat boek bezoekt die schrijver samen met zijn vrouw – ze zijn allebei ernstig ziek – 65 parkeerplaatsen tussen Parijs en Marseille, zonder de snelweg te verlaten. Ze verplaatsen zich in een kampeerbusje. Waarom doen wij iets dergelijks niet voor de televisie?»

Humo Hebben jullie al eens gedacht dat jullie relatie anders is dan de meeste relaties die je om je heen ziet?

Broekaert «Dat we na drie maanden al een kind maakten, is in mijn kennissen- en vriendenkring zeer ongebruikelijk. Ik denk dat Pedro en ik toch een beetje anders in het leven staan. Bij vorige relaties was er altijd wel iets dat mij tegenhield om zwanger te worden, maar toen ik Pedro tegenkwam, dacht ik: ‘Hij is het.’ En toen ik al snel zwanger was, vroeg ik me af: ‘Ben ik nu helemaal zot geworden?’ (lacht)»

Elias «Terwijl je ouders, toch nette mensen, het prima vonden. ’t Was een oerdrift die Evelien in mij heeft opgewekt. Ik had al Mateo, die onlangs 12 is geworden. Toen ik hem kreeg, dacht ik: ‘Ik ben klaar met kinderen.’ Ik ben acht jaar met zijn moeder samen geweest. Toen hij 2 was, is dat huwelijk spaak gelopen, en ik vond het prima dat ik maar één kind zou hebben. Tot ik Evelien ontmoette.»

Humo Jullie zijn niet getrouwd, hè?

Broekaert «Neen, maar we gaan wel trouwen.»

Elias «Samen een kind krijgen vind ik op zich al trouwen.»

Broekaert «In dat opzicht zijn we dus al twee keer getrouwd, want drie maanden na de geboorte van ons zoontje was ik opnieuw zwanger. Dit moet wel de heftigste periode van ons leven zijn, denk ik.»

Elias «Ik wilde een busje kopen, maar ik vond geen argumenten, tot ik die twee kleine kinderen had. Nu zou ik er nog één willen.»

Broekaert «Daarvoor moet je eerst langs mij passeren. Het heeft geen haast. Alle actrices van Compagnie Barbarie hadden eerder kinderen dan ik. Voor ik zelf kinderen kreeg, vond ik dat zij vaak maar één gespreksonderwerp meer hadden: die kinderen. Nu moet ik oppassen dat ik het zelf niet voortdurend over mijn kinderen heb.»

Humo Heb je, Evelien, ooit al de verleiding gevoeld om je helemaal aan het moederschap te wijden?

Broekaert «Ja. Maar ik besef wel dat het geen goed idee is. ’t Is hooguit een vermoeden van geluk, denk ik. Ik ben een ambitieuze vrouw.»

'Vrouwen willen een man veranderen. Ik betrap mezelf erop dat ik dat ook wil.' Evelien Broekaert


Drink rode wijn

Humo Wat zijn de belangrijkste eisen die jullie aan een relatie stellen?

Elias «Dat we elkaar niet voor de voeten lopen. We zijn allebei erg territoriaal. Als Evelien in mijn hoofd probeert te kijken, vind ik dat soms irritant.»

Broekaert «Vrouwen willen een man veranderen, dat is een feit. Ik betrap mezelf erop dat ik dat ook wil. Maar ik vecht tegen die aandrang.»

Elias «Je hebt veel sterke vrouwen om je heen, om te beginnen de hele Compagnie Barbarie, en jullie wisselen heel veel informatie over mannen uit. Ik heb hooguit één vriend met wie ik wel eens over vrouwen praat.»

Humo Ik heb de indruk dat jonge vrouwen van nu weer meer over feminisme spreken, of beter: in termen van feminisme.

Elias «We moeten allemaal een beetje feministisch zijn, maar het militante feminisme is vaak eng moralistisch. De vrouwen van Compagnie Barbarie zijn feministes zonder dat ze daar mee uitpakken. Het zijn vrouwen met ballen die zich niet tegen mannen afzetten.»

Humo Pedro, je grootvader en je vader waren wijnhandelaren van Catalaanse komaf. Hoe zijn ze hier terechtgekomen?

Elias «Mijn overgrootouders van vaderskant, die in de Catalaanse Pyreneeën woonden, zijn voor de communisten op de vlucht moeten gaan tijdens de Spaanse burgeroorlog. Ze hadden overigens ook last van de franquisten, de aanhangers van Franco. Mijn overgrootvader was landeigenaar, en de communisten hadden zijn huis geconfisqueerd. Zijn zoon, mijn grootvader, die een rabiate communistenhater was, riep later nog geregeld: ‘En ze hadden op onze tafel gekakt!’

»Het gezin van mijn overgrootvader is via Andorra naar Frankrijk gevlucht, en in Ax-les-Thermes is hij als kelner begonnen. Beetje bij beetje heeft hij zich opgewerkt. Mijn grootvader is rode wijn naar Zuid-Amerika beginnen te exporteren, hele scheepsladingen, en daardoor is hij in de Antwerpse haven verzeild. Mijn vader, die in België is geboren, heeft die groothandel voortgezet en mijn moeder had destijds een winkeltje naast het legendarische café De Muze in Antwerpen, waar ze rode wijn in mandflessen aan de hippies verkocht.

»We kregen altijd exotische mensen over de vloer: scheepskapiteins uit Chili, uit Colombia. Ik herinner me er één die een aapje had meegebracht… Ik ben me er nog niet zo lang geleden bewust van geworden dat mijn milieu niet normaal was. Dat mijn moeder, een onderwijzeres uit Leest, voor een donkere man was gevallen, was in haar jonge jaren ook ongewoon.»

Humo Spraken jullie thuis Catalaans?

Elias «Ja. Aan het eind van hun leven woonden mijn grootouders deels in Catalonië en deels bij ons: de voertaal was altijd Catalaans. Mijn grootvader was blind: ik heb uren met hem naar klassieke muziek zitten luisteren. Ik herinner me dat als iets heel intiems. Hij heeft enorm veel ruziegemaakt met mijn vader, omdat die ons in het Spaans wilde opvoeden in plaats van in het Catalaans. Ik spreek dus Catalaans en Spaans. Spanjaarden kunnen horen dat er vreemde, zeg maar Vlaamse klanken in mijn Spaans zitten, maar mijn Catalaans schijnt dan weer accentloos te zijn.»

'We zijn allebei erg territoriaal: als Evelien in mijn hoofd probeert te kijken, vind ik dat soms irritant'

Humo Is de zoon van een wijnhandelaar vanzelf een wijndrinker?

Elias «Neen. En mijn vader ook niet. Het is hem altijd meer om het spel van de handel te doen geweest dan om de wijn zelf. Volgens mij maakte het hem niet uit of hij nu wijn verkocht of zeep. In dat opzicht was hij een beetje Frans Laarmans uit ‘Kaas’ van Willem Elsschot. Voor de rest is mijn vader, die nu 81 is, een beetje een misfit: hij mocht dan wel van goeden huize zijn, in België is hij altijd een migrant gebleven.»

Broekaert «Hij verschijnt altijd in z’n beste pak aan tafel, uiterst gesoigneerd. Trots. Hij heeft een wandelstok nodig, maar hij vertikt het om er één te gebruiken. Maar wat wijn betreft: Pedro zal thuis nooit een fles opentrekken. Ik kom uit een veel bourgondischer gezin dan hij.»

Humo Wat was er tekenend voor jouw opvoeding, Evelien?

Broekaert «Perfectionisme. Als oudste van drie mocht ik niet falen. Ik studeerde van de middelbare school af met een kleine onvoldoende voor chemie. Niets aan de hand, want ik ging toch toneel doen aan het Rits. Maar mijn vader bleef maar zeggen dat het toch jammer was van die chemie. Ik leg mezelf van alles op, ik móét heel hard van mezelf. En ik ben geneigd dat ook van mijn dierbaren te verwachten.»


Angst voor angst

Humo Laat ik, Pedro, even een zin aanhalen uit je boek ‘Van den hond’. Je hebt het over: ‘Een mechanisme dat ervoor zorgt dat je je continu vragen begint te stellen, maar niet de vragen die je zou moeten stellen, zijnde: waarom heb ik kinderen op deze wereld gezet en hun zo de eindigheid aangedaan, en mijn ouders hetzelfde met mij?’

Elias «We zijn eindig, daar kunnen we gif op innemen. Je zet kindjes op de wereld en daar kun je je weleens schuldig over voelen. Evelien is veel meer bezig met oorlogsdreiging en naderend onheil dan ik, maar gisteren zat ik naar mijn dochtertje te kijken en dacht ik: ‘Ik kan je niet beloven dat ik hier lang ga zijn voor jou, en wat als er echt een grote oorlog voor de deur blijkt te staan?’ Ik voelde me er echt beroerd bij.»

Broekaert «Mijn grote angst is dat ik een kind op de wereld heb gezet dat uitgroeit tot iemand die niet graag leeft. Iemand die hier fysiek wel kan zijn, maar mentaal niet: ondraaglijk geestelijk lijden, heet dat.»

Humo Is er een spirituele dimensie in jullie leven?

Broekaert «Ik kan het niet goed uitleggen, maar er is iets wat zich ‘op een hoger plan’ lijkt af te spelen, iets wat me overkomt als kippenvel. Ineens kan ik me, zonder aanwijsbare reden, in merg en been gelukkig voelen. En dat gevoel is zó weer weg. Zulke ervaringen heb ik al van kinds af. Ik heb altijd al gedacht: ‘En nu voel ik iets waar ik niet over kan en mag praten.’ ’t Is een taboe.»

Elias «Mijn geloof is bijgeloof: ik heb daar een systeem in ontwikkeld dat niet opvalt.»

Broekaert «Een keten van neuroses (lacht).»

Elias «Je verlangt naar een kracht die je beschermt. Veel mensen zoeken die in God. Ik zoek die in een aantal geheime afspraken die ik met mezelf heb gemaakt, zo van: ‘Als ik dít doe, zit ik goed en kan niets mij overkomen.’ Ik weet dat het niet waar is, maar het werkt.»

Humo Ik weet, Pedro, dat je ooit last had, of nog altijd hebt, van een angststoornis.

Elias «Het besef dat ik een paniekaanval kán krijgen, zal me nooit meer loslaten.»

Broekaert «Ik heb Pedro nooit tijdens een paniekaanval meegemaakt, maar ik zie wel dat hij er alles aan doet om angst te voorkomen. Dat soort waakzaamheid is mij totaal vreemd.»

Elias «Ik heb altijd een medicament bij me, voor het geval dát. Ik noem het mijn cyaankalipil. Ik heb ooit een gigantische paniekaanval gehad tijdens een match van FC Barcelona – mijn vader zat naast me. Dat voorval heeft een geweldige impact gehad op de rest van mijn leven. Sindsdien denk ik dat er een radertje in mijn hersenen vierkant draait. Dat die paniekaanval toen voorbijging, is een geruststelling, maar hij is me wel scherp bijgebleven – nu ik erover spreek, voel ik ’m weer, wat altijd lastig is.

»Ik weet nog dat de psychiater me toen een stapeltje vakliteratuur over angstneuroses heeft meegegeven, die ik bewust niet heb gelezen: puur vermijdingsgedrag. Mijn pathologie is: angst voor angst. En ik ben niet de enige die daar last van heeft. Er kan zoveel fout lopen met een mens. Ik heb thuis altijd mijn zin mogen doen, maar mijn moeder was wel erg bezorgd: pas op voor dít, dít en dít. Mijn vrienden gingen uit om zich te amuseren, en ik ging uit met de gedachte: ‘Wanneer zal ik vanavond een pak slaag krijgen?’ Daarop begon ik me moed in te drinken en lokte ik, onder invloed van alcohol, een situatie uit waarin ik slaag kreeg.»

Broekaert «Dat is wel erg, hè?»

Elias «Ik zag altijd van alles dat kon mislopen: ‘Dit gaat weldra in brand vliegen. En dat zal straks instorten.’»

Humo Was ‘De idioten’, een programma waarin je allerlei angsten het hoofd bood, een welbewuste therapie?

Elias «Een uitstékende therapie zelfs – ik vond het heerlijk. Maar nog het meest was dat programma een gezamenlijke trip met Sarah Vandeursen. Ik heb als non-muzikant zogenaamd jazz gespeeld – tenorsax op het festival Jazz in ’t Park in Gent.»

'Mijn vrienden gingen uit om zich te amuseren, ik ging uit met de gedachte: 'Wanneer zal ik een pak slaag krijgen?''

Humo Ja, samen met Sarah Vandeursen en Bent van Looy, een trio dat voor de gelegenheid Albtraum 2000 heette. Menigeen tuinde erin. Het was geweldig.

Elias «En daar werd ik gelukkig van. We zijn daarna uitgenodigd om in Canada op een jazzfestival te gaan optreden (lachje), en we hebben met ons jazztrio ook de BBC gehaald. Op zulke momenten denk ik altijd: ‘Ik ben gewoon een gelukzak dat ik dit mág doen.’ Het infantiele neem ik er graag bij.»

Humo Bent Van Looy was volgens mij bang dat z’n imago door dat fake jazztrio een bluts zou oplopen.

Elias «Hij is een soort heertje, maar hij beseft het. Zes maanden voor we als jazzcombo zouden optreden, zei hij me al: ‘Ik zie er verschrikkelijk tegen op.’ Hij is toen echt gestorven achter zijn drumstel, maar achteraf kon hij er ook om lachen. Ik was zo goed als onbevreesd. En de gedachte dat we eens tegen de schenen van de jazzkenners zouden schoppen, vond ik wel spannend. We overtraden de regeltjes van de freejazz, een genre dat, hoe free ook, toch nog aaneenhangt van de voorschriften. In mijn rechteroor riepen drie zatlappen boe, en voor me zag ik jazzliefhebbers helemaal opgaan in onze muziek: héél schizofreen.»

Broekaert «’t Is raar, maar als Pedro voor ‘De idioten’ iets ging doen dat fysiek riskant was, maakte ik me geen zorgen. Maar toen hij in dat jazzcombo ging spelen, was ik doodsbang. Net als toen hij vermomd als Philippe Geubels ging optreden in de Comedy Store in Londen. Ik ben altijd bang als hij mensen beetneemt. Dat zal wel een typische vrees van een actrice zijn: de angst dat je door de mand valt, dat je ontmaskerd wordt.»

Humo Pedro, je hebt jarenlang achter de schermen van de televisie gewerkt, maar nu kom je alweer enkele jaren óp de televisie. Zou je dat nog kunnen laten?

Elias «Ik doe het graag, maar het is mijn roeping niet. Uit mijn boek mogen voorlezen op Saint Amour en dat jazzoptreden hebben mij – los van de liefde en mijn kinderen – het gelukkigst gemaakt. Bij de televisie hang je van telkens weer andere beleidsmakers af, zodat je carrière vaak sneller afgelopen is dan je dacht. Ik zit nog in het traditionele systeem: ik maak geen tv voor het internet en ben dan ook afhankelijk van een productiehuis en een zender. En daarbij heb ik niet de macht om te zeggen: ‘Nu ga ik een tv-programma maken dat zeker uitgezonden zal worden.’

»Mocht het voor mij ophouden bij de televisie, dan zal dat naar schatting een maand pijn doen. Ook al identificeer ik me enorm, waarschijnlijk te veel, met het bedrijf Woestijnvis. Ik heb me al vaak afgevraagd: ‘Klopt dit wel?’ Op dit moment hangt mijn identiteit min of meer van mijn werk bij Woestijnvis af.»

Broekaert «Dat je je daarvan bewust bent, is al goed.»

Humo Evelien, jij werkt nu hoofdzakelijk als redactrice voor Woestijnvis, en daar lijk je me niet ontevreden over. Je kunt het acteren dus laten.

Broekaert «Ja, al zijn we bij Compagnie Barbarie van plan om weer eens een stuk te maken met z’n zevenen. Ik heb wel tijd nodig gehad om afstand te nemen van het theater: toneel heeft mij veel, veel pijn gedaan. Stukken maken vind ik aangenamer dan spelen: dat te kunnen toegeven, was voor mij al een grote stap. En ik hou van brainstormen en concepten uitdenken. Als ik acteer, heb ik nog altijd veel last van gedachten als: ‘Zie me hier staan. Ze vinden mij niet goed.’ Dan kun je maar beter stoppen, hè? Ik zou heel graag een tv-serie schrijven voor de actrices van Compagnie Barbarie.»

Humo Jullie werken wel voor de televisie, maar houden jullie ook van dat medium?

Elias «Ja, maar we kijken niet zo vaak naar de doordeweekse tv-programma’s.»

Broekaert «Wel naar series en documentaires.»

Elias «Als je drie kinderen hebt, moet je streng zijn in je tijdsbesteding.»


Geeks en übernerds

Humo Laten we het daarom even over ‘Control Pedro’ hebben, een panelprogramma waaraan jullie allebei meewerken, de ene vóór en de andere achter de schermen. ‘Als de ideeën op zijn, is er altijd nog de panelshow,’ zegt een spreekwoord van onduidelijke herkomst.

Elias «‘Control Pedro’ wordt gemaakt door de ploeg van ‘Scheire en de schepping’ en ‘Bloot en speren’, en het was van meet af aan de bedoeling met de tradities van de panelshow te breken. We hebben bijvoorbeeld geen rondes in ‘Control Pedro’. Het programma verloopt intuïtief en associatief zoals iemand meestal op het internet surft: je wil eerst even de stand van je bankrekening controleren, daarna koop je een paar schoenen online, en twee uur later zit je op je beeldscherm, na een geweldige omzwerving, naar een waterput in Botswana te staren.

»Ik merk nog maar eens dat ik heel slecht ben in verkooppraatjes, maar goed: het is ons te doen om boeiende verhalen die we op het internet hebben gevonden – de vrouw als professionele warmwaterkruik, bijvoorbeeld – waarop de panelleden dan zo geestig mogelijk moeten reageren. Voor de rest heb ik geen zekerheden over ‘Control Pedro’, ’t blijft het zoveelste avontuur.»

Broekaert «De panelleden zijn lang niet allemaal virtuoze gebruikers van het internet.»

Elias «Martin Heylen is bijvoorbeeld niet echt ingewijd in het internet, maar dat maakt hem bijzonder in ‘Control Pedro’. Faisal Chatar kent dan weer het hipste van het hipste van het internet, maar dat betekent nog niet dat ons programma op geeks en übernerds is gericht, integendeel.»

'We hebben een busje gekocht om ooit met de kinderen de wijde wereld in te trekken.' Pedro Elias

Humo Jij, Pedro, bent de spil van het programma. Wat betekent dat?

Elias «Dat ik de panelleden moet laten schitteren. In die zin moet ik vooral een orkestleider zijn, en niet zozeer een moppentapper.»

Humo Jullie werken allebei mee aan televisieprogramma’s. Waar zit de kick nog het meest in?

Elias «In de aanloop naar een programma: dat proces van opbouwen en afbreken en opnieuw opbouwen en afbreken. Héérlijk. Soms ga je, niet zo lang voor je programma af moet zijn, naar huis met de beklemmende gedachte: ‘We hebben niets.’ Maar intussen heb ik genoeg ervaring om te weten dat die uitzichtloosheid ook maar een fase is, waar je sowieso doorheen moet.»

Humo Aangezien jullie samen aan ‘Control Pedro’ werken, kunnen jullie zo’n uitzichtloze fase thuis voortzetten.

Elias «Daar hebben we afspraken over: thuis niet.»

Broekaert «Maar we kunnen ons niet aan die afspraken houden. En dan krijg je discussies met zinnen als: ‘Dit zeg ik niet als je collega, maar als je lief.’»

Elias «Oké, maar we bomen er ’s avonds geen vier uur lang over door, en maar goed ook.»

Humo Evelien, eerder in dit gesprek noemde je jezelf een ambitieuze vrouw. Denk je dat jouw ambitie met die van Pedro spoort?

Broekaert «O ja.»

Humo Je bent dus ook ambitieus, Pedro.

Elias «Blijkbaar.»

Broekaert «Wij willen heel graag samen fictie voor de televisie schrijven. We schelen acht jaar...»

Elias (onderbreekt) «En alleen al daarom heeft ze nog meer dromen dan ik. Wat goed is. Ik wil haar daarin niet beperken. Wat mijn persoonlijke ambitie betreft: nog een boek schrijven, zou heel fijn zijn. ’t Is zelfs een dróóm, maar je kunt niet alles tegelijk goed doen. Ik denk dat Evelien meer economisch droomt: één keer een tv-klapper te kunnen maken, waarmee we ons als het ware kunnen vrijkopen.»

Broekaert «Soms denk ik echt: ‘Ik wil een zakenvrouw worden.’ Dat denk ik zelfs nú, maar over drie maanden zal ik wel weer wat rustiger zijn.»

Elias «Vanochtend hebben we hier een Spanjaard ontmoet die Belgische tv-programma’s koopt. Hij heeft ook ‘Bloot & Speren’ aangekocht, dat nu al op de Spaanse tv te zien is. Hij was ook in ‘Control Pedro’ geïnteresseerd, en mijn nieuwste droom is dat ik dat programma in Spanje ga presenteren. Laat mijn afschuwelijke Vlaamse accent de Spanjaarden exotisch in de oren klinken! ’t Is een mooie droom, maar éérst moet ‘Control Pedro’ hier iets betekenen, natuurlijk. Evelien ziet onze toekomst nog iets groter: NV Woestijnvis International op Formentera.»

Broekaert «Ja, maar evengoed denk ik dat ik me voor zulke dromen moet excuseren.»

Elias «Wel, aan dat geëxcuseer doe ik voortaan niet meer mee.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234