null Beeld

Pet Sematary

En de kat kwam weer.

Erik Stockman

undefined

‘I don’t want to be buried in a pet sematary / I don’t want to live my life again!’ Het enige wat ons is bijgebleven van de eerste ‘Pet Sematary’ (1989), is de tijdens de aftiteling van het doek knallende wereldsong van de Ramones, waarvan de roodgloeiende gitaren en de bijtende baslijn een stuk dieper groeven dan de ietwat saaie horrorfilm die eraan voorafging. Nu is het net omgekeerd: deze keer is het de film die ons zal bijblijven, niet de slappe Ramonescover die op het eind uit de luidsprekers sijpelt.

In ‘Pet Sematary’, versie 2019, dient de horror zich in verschillende vormen aan. Achter het huis van de familie Creed bevindt zich een dierenkerkhof, waar oeroude magische krachten werkzaam zijn. De dreiging komt ook van de zware trucks die op de weg voor het huis zó crimineel snel voorbijrazen dat de potten en pannen in de kasten rammelen. En alsof het nog niet volstaat dat de moeder wordt geplaagd door nachtmerrieachtige beelden van haar oudere zus, een gruwelwicht met vreselijke misgroeiingen op haar rug, krijgen de Creeds ook te maken met de onrustwekkendste van alle emoties: de angst voor Pietje de Dood.

Hoe donker-ironisch is het niet dat uitgerekend de vader (de geweldige Jason Clarke), die als dokter het leven door een rationele bril bekijkt en niet in het hiernamaals gelooft, zijn grootste vrees werkelijkheid ziet worden en zich geconfronteerd ziet met de schrikwekkendste vraag aller tijden, namelijk: hoever zou je gaan om je gestorven kind terug te halen uit het rijk der doden? Dát is de in de taboesfeer huizende kwestie die u, veel meer dan de ouderwetse schrikeffecten waarmee de makers af en toe uitpakken, in uw bioscoopstoeltje zal doen huiveren.

Onze favoriete scène is die waarin de goede dokter en zijn buurman Jud (de fantastische John Lithgow) ’s nachts het geheimzinnigste deel van het bos intrekken om een dode kat te begraven. De opkomende mist tovert de grond om in een witte nevelzee, rond hen weerklinken rare geluiden (Jud: ‘Het is maar een fuut’), en zelfs de goeie ouwe bliksemschichten zijn van de partij. Het is op die momenten dat de geheimzinnige kracht van ‘Pet Sematary’ je begint te omvloeien en dat je doordrongen raakt van het besef dat er op aarde magische plekken bestaan die ouder zijn dan wij. ‘Niemand weet wat er onder deze rotsachtige grond gebeurt,’ aldus Jud, ‘maar het hart van een mens is rotsachtiger’: geen idee of die woorden uit de roman van Stephen King of uit de koker van de scenarist komen, maar het zijn precies dat soort poëtische zinnetjes die je doen beseffen dat er in deze wereld krachten aan het werk zijn waar we geen vat op hebben.

De bloederige slasherfinale stelt teleur, maar op dat moment had de diep verontrustende atmosfeer van ‘Pet Sematary’ ons al lang ingepakt. ‘Voel je het?’ vraagt Jud aan de dokter als ze het dierenkerkhof betreden, zinspelend op de dromerige aantrekkingskracht die sommige plekken kunnen uitoefenen. Ja, Jud, we voelen het.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234