Pet Shop Boys: 'Ik werd wakker en plots lag George Michael naast me in bed'

De invloed van de kitschpop van Neil Tennant en Chris Lowe, samen al bijna veertig jaar Pet Shop Boys, is groot: Robbie Williams, Lady Gaga en hele horden mindere goden hebben hen bewierrookt, ze scoorden hits in drie decennia en maakten remixes voor David Bowie, Madonna en Rammstein. Deze week brengen ze hun nieuwe plaat ‘Hotspot’ uit, en in mei laten ze Vorst Nationaal nog eens vollopen. Het verkooppraatje is alvast klaar: ‘Rock-’n’-rolloptredens in gore, naar verschaald bier stinkende zaaltjes zijn stomvervelend. Ik zweer bij euforie, alles moet kleur hebben.’

'Mocht Jezus vandaag in de voorsteden van sommige Engelse grootsteden terechtkomen, dan zou hij wellicht belaagd worden'

Pet Shop Boys heeft een band met België: hun bekendste song, ‘West End Girls’ uit 1984, werd indertijd eerst in België een hit, en ook een van hun eerste optredens vond bij ons plaats, in Oostende – ‘een heerlijke, échte kuststad,’ weet Neil Tennant nog.

HUMO Sinds dat eerste optreden hebben jullie een enorme weg afgelegd. Zonder wie zouden jullie hier vandaag niet zitten?

Neil Tennant «Wauw, daar zouden we zes uur lang over kunnen praten. Zonder iedereen die me ooit heeft geïnspireerd, beïnvloed of aangemoedigd.»

Chris Lowe «Zonder mijn grootvader. Hij was muzikant en begeleidde stripteaseuses. En mijn moeder was danseres in revues in Blackpool, indertijd het Sodom en Gomorra van de Engelse kust. En voorts heeft iedere artiest die ik ooit hoorde of zag mij een duwtje in de juiste richting gegeven, van punkers als The Vibrators tot Bowie, de new romantics en eighties-dj’s uit Detroit, Londen en Ibiza.»

HUMO Jullie lijken elkaar heel goed aan te vullen: Chris is de voetbalhooligan en Neil de intellectueel. Chris maakt de muziek, Neil de teksten. Chris zorgt ervoor dat alles dansbaar blijft, Neil plant links en rechts conceptuele boobytraps. Zoiets?

Tennant «Dat is inderdaad voor een groot deel al dertig jaar onze rolverdeling. Maar ik schrijf ook muziek, al zijn dat niet de meest dansbare songs.»

HUMO Jullie maken partyhits, maar ik wed dat het er in de studio bloedserieus aan toe gaat. Jullie lijken me mierenneukers.

Tennant «Klopt. Elke keer hopen we dat een opnamesessie zal ontaarden in een spontaan feest, maar dat is nog nooit gebeurd. Zielig, eigenlijk. Het is de aard van het beestje: ik ben in wezen een ernstige mens.»

Lowe «En ik ben een losbol die dansmuziek heel ernstig neemt.»

'Elke keer hopen we dat onze opnames ont­aarden in een groot feest, maar dat is nog nooit gebeurd. Zielig, eigenlijk.' Neil Tennant

HUMO Op welke momenten kunnen jullie werk en plezier wél combineren?

Tennant «Op festivals. Wij zijn kluizenaars – vooral ik – dus enkel op festivals ontmoeten we collega’s. Glastonbury was leuk, we hebben er verbroederd met The Killers en Johnny Marr. Voor The Killers hadden we eerder al enkele remixes gemaakt, en op Glastonbury hebben we hun song ‘Human’ meegezongen. En we hebben ook zelf een paar memorabele feesten georganiseerd…»

HUMO Ik was jaren geleden op een briljant feest van jullie in The Roundhouse in Londen. Jullie hadden het meest originele decor én de mooiste hostessen aller tijden, wat heel amusant was, jullie geaardheid in acht genomen.

Tennant (droog) «Wij zijn gulle gastheren voor alle geaardheden.»

HUMO Hebben jullie op die festivals ooit onverwachte verwante geesten ontmoet? Een metalhead die grote fan bleek?

Tennant «Létterlijk dat! Op tournee in Amerika stak onze tourmanager z’n hoofd eens door de deur van de kleedkamer en sprak de onsterfelijke woorden: ‘Jongens, Guns N’ Roses zijn hier om dag te zeggen. Laat ik hen binnen?’ Ik dacht: dit is een flauwe grap. Maar nee, Axl Rose sprong binnen en begon wildenthousiast ons optreden te bespreken, met zoveel rake details en inzichten dat ik niet anders kon dan besluiten dat hij het méénde.

»Ook Gene Simmons van Kiss hebben we ontmoet: hij kwam op bezoek bij Liza Minelli toen we voor haar een song opnamen. Terwijl zij zong, boog Gene zich naar me toe en hij fluisterde: ‘Als ik haar jullie song hoor zingen, dan hoor ik het geluid van knisperende dollarbiljetten…’ Alles draaide bij hem om geld.

»De mannen van Franz Ferdinand zijn blijkbaar ook fan, dat had ik niet verwacht. En de dochter van Michail Gorbatsjov! Bizar te denken dat onze songs in het Kremlin weerklonken ten tijde van de glasnost (de openheidspolitiek van Sovjetleider Gorbatsjov, red.).»

HUMO Kan het dat ik één van jullie songs – ‘The Boy Who Couldn’t Keep His Clothes On’, geloof ik – ooit hoorde in een reclameclip voor een middel tegen constipatie?

Tennant «Nee. Tenzij ze daarvoor onze toestemming niet hebben gevraagd. We hebben heel wat aanbiedingen afgewezen. Onlangs moest ik er nog met gemengde gevoelens aan terugdenken dat Sprite ons ooit gevraagd heeft om ‘West End Girls’ om te vormen tot ‘Sprite is cool’. Ze boden ons een half miljoen dollar. In de jaren 80! Een fortuin. En we waren toen nog relatief arm. Maar ik ben blij dat we het niet hebben gedaan, die idiotie zou ons achtervolgd hebben.»

HUMO Het is opvallend hoe ongewoon, apart, excentriek en complex sommige van jullie songtitels zijn: een nummer dat een ander ‘Love’ zou noemen, noemen jullie ‘Love Is a Bourgeois Construct’ of ‘I Wouldn’t Normally Do This Kind of Thing’. Andere songtitels zijn gewild banaal: ‘Give Stupidity a Chance’ of ‘The Truck Driver and His Mate’.

Tennant «Voor mij moet een songtekst een verhaal zijn. Ik wil personages. Ik wil een begin, midden en einde. Ik wil een apart universum. Ik wil een intrige en een vleugje provocatie. En als het kan een portie ironie of een dubbele bodem. ‘This Must Be the Place I Waited Years to Leave’ is een goed voorbeeld. Of ‘Casanova in Hell’ – daar kun je je iets bij voorstellen.»

HUMO Van jullie song ‘A Red Letter Day’ bestaat een ‘Trouser Enthusiasts Autoerotic Decapitation Mix’. Die wint de prijs van ‘Meest verontrustende titel voor een remix’.

Tennant «De remixer in kwestie heeft die titel gekozen, niet wij. Maar het is wel een héél goeie remix. Ik heb me laten vertellen dat hij indertijd populair was als soundtrack bij partnerruilfeestjes en in seksclubs – onder homo’s én hetero’s. Maar ik hou nog het meest van de Jam & Spoon-mix van ‘Young Offender’. Ik hou van remixes die meer zijn dan een opgefokte versie van het origineel, remixes die je meenemen op een reis. En ik was gek op wat Trevor Horn voor ons heeft gedaan op ‘Fundamental’. Trevor is een genie. ‘Slave to the Rhythm’ van Grace Jones is nog steeds mijn favoriete plaat, en dat die zo perfect is, is voor 95 procent aan Trevor te danken.»

HUMO Wat is de meest onverwachte plek waar je je eigen stem al hebt gehoord?

Tennant «Op een concert van Madonna. We hadden een nummer van haar geremixt, en in haar show gebruikte ze als backing tape niet haar originele versie, maar wel onze remix. Ik had mijn stem daarin verwerkt, zodat ik in feite live met Madonna duetteerde, terwijl we haar in werkelijkheid niet eens hadden ontmoet.»

Lowe «Ooit waren Neil en ik in een discotheek. Neil hoorde een geweldig nummer en brulde in mijn oor: ‘Waarom slagen wij er niet in om zo’n song te maken?’ Ik brulde terug: ‘Neil, dit zíjn wij! ’t Is een remix!’»


Dakloze Tony Blair

HUMO De Pet Shop Boys zijn de facto mainstream, een hitfabriek. Is er iets dat jou níét bevalt aan de mainstream?

Tennant «Natuurlijk. Roem, bijvoorbeeld. Meer bepaald hoe beroemdheid de voorbije jaren heeft gewoekerd als een agressief onkruid. Voor veel jongeren is roem nu álles. Vraag aan een kind wat het later wil worden, en het antwoord luidt ‘beroemd’. Terwijl roem een neveneffect hoort te zijn van talent. Maar sinds de opkomst van de realityshows is dat niet langer zo. Onze song ‘Shameless’ ging over aandachtshoeren en het vergaren van roem tegen elke prijs.»

Lowe «Roem in combinatie met hebzucht, schaamteloosheid en exhibitionisme, dat is het laagste.»

HUMO Moet je, om een hit te scoren in 2020, dezelfde aanpak gebruiken als in pakweg 1987 of 2005?

Tennant «Neen. Alles evolueert constant, ook de tijdgeest, de trends en de smaak van het grote publiek. Zo was er de voorbije jaren een overaanbod van egocentrische zangeressen die hun hoogstpersoonlijke trauma’s bezongen. Dan treedt er verzadiging op. Nu is het wachten op de eerste die het totaal anders aanpakt.»

HUMO Jullie nieuwe plaat is nog dansbaarder dan alle vorige. En jullie zingen over heel commerciële onderwerpen. Eerlijk gezegd geeft het de indruk dat jullie dachten: wáár zit het geld, wat willen de mensen horen?

Lowe «O, ja? Geef eens een voorbeeld?»

HUMO ‘Happy People’. Een upbeat titel, een simpel onderwerp, een statement waar níémand tegen kan zijn, een feestelijk ritme waar zelfs de meest motorisch gestoorde muurbloem op durft te dansen, een refrein dat zelfs met driedubbele tong meegebruld kan worden…

Lowe «Ja, zeg, als je wilt scoren, moet je all the way gaan. Het is contraproductief om een dansritme te saboteren door er een deprimerende tekst op te plakken. En noem mij één hit die nodeloos ingewikkeld is?»

HUMO ‘Wedding in Berlin’ is nog platter: de zin ‘We’re getting married’ wordt 23 keer herhaald! Dacht je: elke dag trouwen er wereldwijd honderdduizenden mensen, als 1 procent van hen op hun huwelijksfeest onze trouwsong draait, dan worden we slapend rijk?

Tennant «Nee, wij waren de voorbije jaren vaak in Berlijn, de sfeer daar is een stuk feestelijker dan in Engeland…»

HUMO ...en een stuk gayer, in beide betekenissen van het woord.

Tennant «Ze zijn er een stuk verdraagzamer dan in het doorsnee Engelse dorp, ja. Je mag daar homoseksualiteit víéren. Op het vooruitstrevende Londen na, kan Engeland daar nog iets van opsteken. En het homohuwelijk zou toch al lang een vanzelfsprekendheid moeten zijn? En als anderen het nummer ook draaien, is dat een bonus.»

HUMO Op jullie nieuwe plaat staat een song die ‘Hoping for a Miracle’ heet. Je zingt in de tweede persoon. Wie is die ‘you’? Een dakloze?

Tennant «Ja, maar niet zomaar een dakloze. Het eerste vers plukte ik uit de realiteit: ik zag aan de Waterloo Bridge in Londen in de mist een dakloze op straat liggen, en in de song vraag ik me af hoe zijn verleden eruitziet en hoe het zo ver is kunnen komen. We neigen altijd te denken dat zo iemand altíjd al dakloos was, of dat hij altijd al marginaal was, en dat het dus wel zo móést eindigen. Maar dat is een verdedigingsmechanisme: mij kan het niet gebeuren, want ik ben niet marginaal, denken we dan. Maar ik vroeg me ook af wíé hij was. Ik kreeg een visioen hoe misschien Tony Blair ooit zo zou eindigen: de voormalige Britse premier die in ongenade valt en, door iedereen verstoten, in de goot eindigt… Blair heeft de publieke opinie heel erg tegen zich gehad. Intussen heb ik zelf meer begrip voor zijn positie, ik geloof dat hij fundamenteel oprecht was, al ben ik het niet eens met zijn politieke keuzes.»

HUMO Jullie hadden een song die ‘I’m with Stupid’ heette. Was het toeval dat je die uitbracht toen president George Bush goede vriendjes was met Blair?

Tennant «Nee, dat was het niet. Blair was toch wel het schoothondje van Bush, hè? Vreselijk. Zag je die show van George Michael waarbij hij een gigantische opblaaspop had laten maken van het hondje Blair dat de grote hond Bush pijpt? Typisch George.»


HITLERS ZWARTE LIJST

HUMO Ik vraag het niet omdat jullie beiden homoseksueel zijn, maar omdat jullie paden elkaar ongetwijfeld hebben gekruist: heb je een mooie anekdote over George Michael?

Tennant (zucht en zwijgt lang) «Ik vind het echt heel erg dat George dood is, vooral omdat zijn dood vermeden had kunnen worden. We hebben elkaar vaak ontmoet. Voor ik zelf popster werd, was ik een tijdje adjunct-hoofdredacteur van het Britse tienerblad Smash Hits, en in die hoedanigheid heb ik George een paar keer geïnterviewd vlak voor hij met Wham! wereldwijd doorbrak. Hij was toen tegelijkertijd onzeker en enorm vastberaden, en hij worstelde met z’n gewicht. Hij was van nature mollig en zou z’n hele leven achter de schermen diëten.

'Er zijn popsterren – ik zou je zo een lijstje kunnen opnoemen – die het gewoon om de roem te doen is. Maar George Michael was oprecht. Hij was echt bezeten van muziek' Neil Tennant

»Maar George was oprecht. Er zijn popsterren – ik zou je zo een lijstje kunnen opnoemen – die het gewoon om de roem te doen is. Zij willen rijk en beroemd worden, en het kan hun niet schelen in welke discipline. En als het toevallig in de muziek is, dan kan het hun niet schelen in welk genre, zolang het maar verkoopt. Maar George was echt bezeten van muziek. Ooit kwam ik na een optreden bekaf in mijn hotelsuite, en weerklonk er uit de suite ernaast loeiharde muziek. Ik vroeg aan mijn assistente of ze de buurman wilde aanmanen die herrie wat stiller te zetten. Even later kwam ze terug: ‘George Michael zit in die suite… Wil je echt dat ik vraag om het stiller te zetten?’ ‘Ja, natuurlijk, het kan me niet schelen wie het is,’ zei ik geërgerd. Eén minuut later stormde George mijn suite binnen. Hij gaf me een innige omhelzing en begon vervolgens een koortsige uiteenzetting over allerlei underground mixes die hij die dag had gespeeld.

»Nog later kwamen we terug van een festival in Rio de Janeiro en bleek George in hetzelfde vliegtuig te zitten als wij. We hebben toen lang gepraat, veel gedronken en uiteindelijk een slaappil genomen. Toen ik wakker werd, lag George naast me in mijn bed. Hij had z’n kleren nog aan, dus er is niets gebeurd, maar het typeerde hem. Ik mis hem heel erg. En wát een oeuvre. Ondanks zijn megasucces vind ik dat hij nog steeds onderschat wordt. Bovendien jat een hele horde vooral Amerikaanse artiesten nu zijn ideeën.»

Lowe (mijmerend) «George zong ‘Turn a different corner and we never would have met…’ Die gedachte betrek ik vaak op ons, Neil. Bijna veertig jaar carrière omdat we op een dag toevallig op hetzelfde moment in dezelfde platenwinkel waren…»

HUMO Nog een politiek geladen song die het grote publiek niet met de makers van dansbare pophits zou associëren, is ‘Birthday Boy’. Als ik het goed heb begrepen, gaat de tekst daarvan over Jezus die terug op aarde neerdaalt en prompt wordt vermoord door een racist.

Tennant «Klopt. Het idee voor die birthday kreeg ik toen ik in de krant las dat de Britse oud-voetballer Michael Owen jarig was. Ook de moord op de zwarte jongen Stephen Lawrence was toen in het nieuws: hij werd neergestoken door een bende racisten terwijl hij op de bus aan het wachten was. En toen ik die dag ook nog langs een kerk reed, baarde de combinatie van die drie elementen die songtekst.

»Het zou niet onmogelijk zijn, hè? De echte Christus leefde in een gebied waar mensen niet blank zijn, dus die historische figuur was wellicht een stuk minder wit dan de katholieke kerk hem altijd voorstelt. Hij zou zeker schrikken en wellicht belaagd worden als hij anno 2020 in de voorsteden van sommige Engelse grootsteden zou terechtkomen.»

HUMO Dertien jaar geleden maakten jullie ‘Indefinite Leave to Remain’. Dat lijkt nu een anti-brexitsong.

Tennant «Ja, en indirect heeft het er ook mee te maken: mijn inspiratie was – toen al – een asielzoeker die niet aan een visum raakte.»

HUMO Wat mensen wellicht niet verwachten, is dat je een echte boekenwurm bent, Neil. Je schreef zelfs een song die ‘Bibliophile’ heet. Maak ons eens jaloers met je literaire schatten.

Tennant «Ik ben dol op de grote schrijvers uit de periode van 1900 tot 1960. Ik heb gesigneerde eerste drukken van Evelyn Waugh, T.S. Eliot, Graham Greene… En ook mijn muzikale helden glorieerden in dat tijdperk. Ik heb een filmscript met aantekeningen van Noël Coward

HUMO Gevraagd waarom hij ’s ochtends champagne dronk, antwoordde Coward oprecht verbaasd: ‘Doesn’t everyone?!’

Tennant «Dat is ’m. Héérlijke man. Hij was een alleskunner: hij schreef wonderlijke muziek, was een briljant performer, maakte de beste films, schreef boeken en essays, was stand-upper avant la lettre, acteerde in zijn eigen toneelstukken… En hij was très gay, maar toch een echte man, een oorlogsheld. Hij stond op de zwarte lijst van Hitler – een groot compliment, Winston Churchill stond daar ook op. Op mijn nachtkastje staat een gesigneerde foto van Noël, hij is één van mijn patroonheiligen.»


Vrouwenmagneet

HUMO Coward was perfectionistisch en deed alles met grote stijl. Jullie doen dat ook: jullie geven nooit zomaar een optreden.

Tennant «Klopt, en we hebben ook nog eens een residency gespeeld in het Savoy Theatre, een art-decoparel waar Coward ooit optrad.

»Onze eerste show werd geregisseerd door filmmaker Derek Jarman, we werkten toen ook samen met de dansers die Michael Jackson hadden leren breakdancen. In die show projecteerden we een film waarin – help! – twee mannen elkaar kusten. In Hongkong was dat verboden, en de lokale censor eiste dat we dat fragment eruit knipten. Dat was technisch onmogelijk, en dus vroegen we aan de man die de projector bediende of hij op het moment suprême zijn hand voor de lens wilde houden. Maar hij was te laat, en de volgende dag werd de lokale promotor gearresteerd, want volgens de wet was hij verantwoordelijk voor ons ‘decadente wangedrag’.

»We hebben ook al in de opera opgetreden en gewerkt met operaregisseurs zoals Es Devlin en kunstenaars als Gilbert & George. Zelfs architecte Zaha Hadid heeft al een show van ons geregisseerd. En we zijn beïnvloed door New Yorkse clubs uit de jaren 70 en 80, zoals Area, waar ze behalve dj’s ook menselijke standbeelden, wilde dieren, dragqueens, rent boys en special effects inhuurden. Ik vind echte rock-’n’-rolloptredens in gore, naar verschaald bier stinkende zaaltjes stomvervelend. En ik besef dat wij zelf niet echt visuele hoogstandjes zijn. Dat zie je vaak bij lelijke venten: die van Pink Floyd waren ook houterige sufferds, het is geen toeval dat ze dat euvel compenseerden met spectaculaire visuals… We zijn er trots op dat de mensen die wij eerst hebben ingehuurd om onze shows uit te voeren later met U2, Muse en Kanye West hebben gewerkt.»

Lowe «Het leven is een féést, man! Ik zweer bij euforie. Alles moet kleur hebben. Ook al sta je op het podium anderhalf uur stil, dan nog moet er de hele tijd érgens iets verrassends gebeuren. Lasers, blacklights, projecties, 3D... Al die dingen bestaan, waarom zouden we ze dan niet gebruiken? Vuurwerk! Als ik zelf naar een optreden ga, wil ik dat ook. Zomaar een zangertje met een gitaartje… That’s…»

HUMO …being boring, om eens een songtitel van jullie aan te halen? Doel je nu op Ed Sheeran?

Lowe «Nee, ik bedoelde het algemener.»

HUMO De laatste tijd zijn tattoos weer in, en wordt de status van een artiest ook afgemeten aan hoeveel fans zijn of haar beeltenis op hun lijf laten tatoeëren. En?

Tennant «Geen idee of dat in ons geval al is gebeurd. Ik hoop voor die mensen van niet. Ik heb wel mijn deel van stalkers gehad – ook een statussymbool, als ik Amerikaanse vrienden mag geloven.»

HUMO Waren die stalkers mannen of vrouwen?

Tennant «Zonder uitzondering vrouwen.»

HUMO Vreemd, gezien jullie geaardheid...

Lowe «Maar Neil is een babe magnet, man! Altijd geweest (lacht)!»

Tennant «Dat zijn vrouwen die denken: ‘Wij bekeren hem wel!’ Lesbische vriendinnen vertellen me dat er een plaag is van macho’s die denken dat ze lesbiennes kunnen bekeren, maar omgekeerd bestaat het dus ook. Gelukkig ben ik de 60 gepasseerd, het probleem stelt zich niet meer (lacht).»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234