Pete Doherty - Hamburg Demonstrations

Geen idee eigenlijk of hij in Engeland nog steeds de tabloids aanvoert, maar hier ligt de tijd dat Pete Doherty voornamelijk vanwege zijn bacchanale nevenactiviteiten in het nieuws kwam toch alweer een klein decennium achter ons.

Niet dat Pete intussen droogstaat, ’t is te zeggen: in januari 2015 werd hij in een Thaise afkickkliniek nog eens helemaal schoon verklaard, maar het zou straf zijn mocht hij zijn hervaldatum niet allang weer gepasseerd zijn. Hoe dan ook: als Pete, die zich tegenwoordig Peter laat noemen, bij ons nog eens in de tabellen verschijnt, dan is het om zijn muziek, en die is dik tien jaar na de eerste successen van zijn groepje The Libertines nog steeds de moeite van het consumeren waard.

Wat Doherty relevant houdt, is dat niemand anders Doherty-songs schrijft. Halve riffs en partijen die afzonderlijk allemaal niet zo origineel zouden zijn, maar door zijn melodieën en zang compleet uniek aan en in elkaar worden geweven. Niemand die zo mooi met voorbedachten rade uit de bocht kan zingen als hij. En dat hij het ook op gitaar kan, bewijzen een paar lappen heerlijk atonaal geriff in Down for the Outing, de tweede song op Hamburg Demonstrations, en de tweede goeie. De eerste is Kolly Kibber, waarvoor Doherty inspiratie haalde uit ‘Brighton Rock’ van Graham Greene, en waarin hij akoestische countryfolk laat overgaan in een lekker huppelende popballade.

Birdcage is dan weer een song die – onze stelling over Doherty-songs van daarnet enigszins ondergravend – ook Cake uit de mouw had kunnen schudden, maar een mooie song is het desalniettemin. De tweede stem van Suzanne Martin helpt om de zaak enigszins een eigen smoel te geven. Suzanne Martin, over wie wij bij een Google-search overigens weinig wijzer werden. Een Hamburgse passante wellicht, want het Hamburg uit de titel is de plaats waar de plaat werd opgenomen.

In Oily Boker belandt Pete met zijn mondharmonica erg dicht bij Dylan, terwijl hij in het arrangement de voeten in de psychedelische punk houdt. Punk Floyd, zeg maar.

‘Flags of the Old Regime’ – dat in maart vorig jaar al werd uitgebracht ten voordele van The Amy Winehouse Foundation (’t is een song voor en over Amy) – wordt in een andere, niet minder pakkende versie hernomen als Flags FROM the Old Regime. Dat Pete een stylist is, wisten we al.

I Don’t Love Anyone (But You’re Not Just Anyone) is dan weer straf genoeg om hier, op dezelfde plaat, twee keer te worden gespeeld: één keer in een bezopen orgelversie, één keer als een sprankelende akoestische tearjerker.

Hell to Pay at the Gates of Heaven is een countryrocker ‘Dead Flowers’-style, met een tekst over de aanslagen in de Bataclan, waar Doherty recent de feestelijke heropening zou hebben opgeluisterd, ware het niet dat Sting plots in bleek te zijn voor een publiciteitsstuntje. ‘Come on boys choose your weapon / J-45 or AK-47’, zingt hij. De Gibson J-45 was het favoriete wapen van John Lennon, de AK-47 dat van die jongens die niet weten dat God a concept is, by which we measure our pain.

I believe in Doherty, and that’s reality. Puike plaat. En uiteraard uiterst geschikt om een paar flinke lijnen bij te snuiven of een shot heroïne op te zetten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234