Peter CremersBeeld Stefaan Temmerman

krasse knarrenPeter Cremers

Peter Cremers (68): ‘Mijn leven na Humo’

‘Wanneer ga je nu ’s écht met pensioen?’, vraagt Ilse wanneer ik weer naar boven trek om aan teksten te schaven en ze, als ze eenmaal gepolijst zijn, ook in te spreken bij een of andere tv-documentaire. Tja, ik beken: al drie jaar ben ik pensioengerechtigd, maar voorlopig heb ik het nog te druk om mijn belofte te houden en de plinten in huis een nieuwe lik verf te geven. Ik heb gewoon een veel te leuk en boeiend beroepsleven. Maar voor alle duidelijkheid eerst dit: ik behoor niet tot de groep mensen die vinden dat iedereen maar moet blijven werken tot hij of zij erbij neervalt. Ik ken genoeg verpleegkundigen, kleuterjuffen en havenarbeiders om te beseffen dat ik in een ongelooflijke luxepositie zit en nog kan blijven ‘werken’. Dat laatste werkwoord plaats ik tussen aanhalingstekens, want zelden heb ik mijn job als hard labeur ervaren.

Ik heb ontzettend veel aan Humo te danken. Humo was er zo goed als altijd al. Mijn ouders hadden een boek- en dagbladhandel, en iedere dinsdagmiddag keek ik uit naar de komst van mijn vader, die voor de lunch naar huis kwam, zwaaiend met de nieuwe Humo. Eind jaren zestig begon ik songteksten uit de TTT-pagina’s te knippen: ‘Nights in White Satin’ van de Moody Blues, ‘Monday Monday’ van the Mamas & the Papas, ‘No Milk Today’ van Herman’s Hermits, en natuurlijk heel veel van de Beatles en de Stones, Donovan, Cat Stevens, Neil Young,...

DE HÉ! VAN HUMO

En toen kwam Guy Mortier aan het roer bij Humo. Het blad droeg in hoge mate bij aan mijn politieke bewustwording. Het was de tijd van de studentenprotesten, de oorlog in Vietnam, Nixon, de staatsgreep in Chili met steun van de CIA. In Humo verslond ik alles wat daarover verscheen. Er ging toen heel veel aandacht naar buiten- landse politiek. Vaak publiceerde Humo aangekochte, vertaalde artikels en boeken die tot afleveringen werden bewerkt. Ik vond het allemaal ongemeen boeiend. Terzelfder tijd kreeg ik ook oog voor het prachtige Nederlands waarin de artikels, columns en spraakmakende interviews (van Piet Piryns en Herman de Coninck) werden geschreven. En voor de titels van Guy natuurlijk.

THE RIGHT STUFF

Die twee – mijn inhoudelijke en vormelijke interesse – kon ik met elkaar verzoenen in mijn eerste echte baan als journalist voor de televisienieuwsdienst van de openbare omroep, de BRT. Als broekje van 23 bracht ik het nieuws de huiskamers binnen en maakte reportages voor Pano. Na een jaar of vier besloot ik om redenen die er hier niet toe doen naar het Franse zuiden te verkassen. Het lekkere weer speelde zeker mee. Maar daar moest ik natuurlijk aan de kost zien te komen, en de BRT had niet meteen nood aan een correspondent in Nice of Mont- pellier. Ik trok mijn stoute schoenen aan en nam contact met Guy Mortier. Ik vroeg hem of ze bij Humo soms geen nieuwe vertaler/bewerker konden gebruiken. En jawel: ik mocht een proefvertaling/bewerking maken van ‘The Right Stuff’, een ruim 400 bladzijden dikke turf van Tom Wolfe. Vier, maximaal vijf afleveringen in Humo op telkens 20 A-viertjes van 25 regels, luidde de opdracht, en de lezer mocht niet merken dat er in gesnoeid was. Toen ik ermee klaar was, bleek Guy enthousiast: ik mocht meteen aan de slag.

Er was één ding dat ik hem nog moest zeggen: dat ik dat werk eigenlijk vanuit Zuid-Frankrijk wou doen.

DOUCE FRANCE

Voor de jonge lezers: in die tijd – eind jaren ’70 - was er nog geen internet, en een faxtoestel was hoogst uitzonderlijk. We waren dus aangewezen op de post. Maar dat vond Guy geen probleem: hij zou het materiaal per expresse laten komen, en ik zou de getypte teksten ook als spoedbestelling terugsturen. En zo gebeurde, eigenlijk zonder ooit maar enige hapering: alles verscheen keurig op tijd in Humo. Dat kon ik zelf vaststellen, want ook de Humo kreeg ik met de post aan, naast Vrij Nederland – om ginds in de maquis bij te blijven met de evolutie van het Nederlands. Ik vond het een uitdagende, boeiende job: vaak ingewikkelde, doorwrochte boeken toeganke- lijk maken voor een groot publiek.

Rijk werd ik niet in die periode, maar het lukte om het hoofd boven water te houden en mijn vrouw en drie zoon- tjes een baguette belegd met brie te gunnen. Natuurlijk gebeurde het dat ik dagen, soms weken, zonder werk zat en dan maar hout ging sprokkelen in het bos, met de kinderen paddenstoelen ging plukken of zwemmen in de heldere riviertjes. Wanneer de postbode in zijn gele Renault 4’tje claxonnerend het erf opreed, zwaaiend met een dikke, bruine enveloppe, rende ik hem telkens dank- baar tegemoet: er was weer voor een paar weken brood op de plank!

DE STEM VAN ATTENBOROUGH

Na acht jaar besloot ik, weer om redenen die hier niet toe doen, naar België terug te keren. Ik bleef voor Humo werken, pleegde zelfs geregeld weer zuiver journalistieke stukken, maar de openbare omroep, nu omgedoopt tot BRTN, wenkte me ook: om teksten te schrijven/vertalen/ bewerken én ze in te spreken. Jaren werd ik zo de stem van historische documentaires. Dat werd mijn corebusiness, tot ze bij de omroep - intussen heette die VRT - vonden dat reis- en natuurdocumentaires misschien nog eerder mijn ding waren.

Dat inlezen voor tv doe ik nog steeds. Mijn stem laat me nog niet in de steek, en als Sir David Attenborough het op zijn 93ste nog altijd doet, waarom zou ik er dan al voor passen op mijn 68ste? Ik kan niet zeggen hoe graag ik dat doe, en bovendien heb ik daarnaast nog ruim de tijd voor mijn twee jongste kinderen (11 en 9) en voor ons pleegdochtertje van drie.

En nu hou ik ermee op, want ik heb me opgegeven als schilouder in haar kleuter- klasje: ik heb voor die koters zo meteen nog een flink appeltje te schillen.

Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met de VDAB. Kijk nu op https://www.vdab.be/blijf-actief

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234