Peter Doherty - Grace/Wastelands

Laten we voor één keer een recensie beginnen met een toepasselijk gedichtje - van Emily Dickinson (1830-1886), geen onbekende in het Peter Doherty-universum.

I'm nobody! Who are you?

Are you nobody, too?

Then there's a pair of us - don't tell!

They'd banish us, you know.

How dreary to be somebody!

How public, like a frog

To tell your name the livelong day

To an admiring bog!

Pech voor Peter Doherty dat hij in deze gemediatiseerde tijden leeft, waarin elke scheet van 'm voorpaginanieuws is. Heroïneverslaving? Check. Relatie (gehad) met Kate Moss? Check. Gevangenisstraffen? Check. Ontwenningskuur? Check. Slechte kameraden. Check. Nog meer pietluttigheden? Check. Waarbij men gemakshalve vergeet te vermelden dat hij ook een begenadigd songschrijver is. Dubbelcheck!

Daar moesten wij aan denken toen wij onlangs de biografie van de overleden folkie John Martyn herlazen, en hoe die drank- en drugsverslaafde troubadour op een nacht dronken huiswaarts reed met alle autolichten uit, in een dwaze poging de flikken te misleiden die hem al eens eerder van de landelijke weg hadden geplukt. Martyn vergat dat in het pikkedonker ook overstekende runderen hem niet konden zien (en omgekeerd): hij brak zijn nek bij de frontale botsing met een koe en werd tot de rolstoel veroordeeld. Daarmee vergeleken is Doherty toch een Piske Vandeurzen? En dan zwijgen we nog over de fratsen van Jimi Hendrix, Keith Moon of andere Robert Plants. Of de varkens van Mötley Crüe. Zij kwamen in hun tijd met veel méér weg dan de kwajongensstreken van onze Piet.

Het is dus niet verwonderlijk dat de schrijver in Doherty hunkert naar het romantische olde England. En op die manier een traditie voortzet. Van vaudevillevoorstellingen in seaside pavillions in de jaren 50 over de popmuziek van The Kinks tot de Britpop van Blur - muziek die in dezelfde Sehnsucht baadt. Het leidde naar de rammelrock van The Libertines en Babyshambles, de groepen waarmee Doherty furore maakte.

Op zijn eerste soloplaat, 'Grace/Wastelands', zoekt en vindt hij aansluiting bij de folk van Bert Jansch, John Martyn en co. De Sehnsucht is er nog en de geest van William Blake, Oscar Wilde, Emily Dickinson en Arthur Rimbaud (u herkent die laatste twee in een collage op het cd-schijfje) waart als vanouds door de liedjes, maar de muziek is nu grotendeels akoestisch en dus meer ingetogen. Dat is niet de keuze van Doherty alleen; producer Stephen Street en ex-Blur-gitarist Graham Coxon hebben een belangrijke inbreng gehad (andere gasten zijn een paar Babyshambles, de Duke Strings en de Schotse Dot Allison, die op het duet 'Sheepskin Tearaway' meezingt). De nadruk ligt op de stem, de sfeer en de teksten. Die gaan over heroïne en zelfmoord, een gammele liefde, of de breuk met Libertines-maatje Carl Barât. Maar evengoed over de vooravond van WO II (het langoureuze '1939 Returning'), het Engeland van toen, of de hoofden van Johannes de Doper en Isadora Duncan die de verteller op een schaaltje aangereikt wil krijgen (in 'Salome'). Doherty is ook ongegeneerd dichterlijk: in het wiegende walsje 'I Am the Rain' zijn regen, sneeuw of donkere wolken metaforen voor zijn wisselende humeur. Dat het Deboosere niet op gedachten brengt!

Sommige nummers zijn al van eerdere versies op YouTube bekend, maar krijgen hier een nieuw leven. De lijzige stem van Doherty moet men gewend zijn en 'Grace/Wastelands' is (nog) niet de ultieme plaat die de getroebleerde bard in zich heeft, maar we horen wel weer een ándere kant van de man: de weemoedige singer-songwriter en dagdromer. Muzikaal bedienen Doherty, Coxon en Street zich daartoe van het luisterlied, doorweven met folk, dub (de terugkeer van de melodica!) en triphop à la Rustin' Man. Een enkele keer aarzelt Doherty zelfs niet om vaudeville, jazz en hoempapa te mengen, in het zotte 'The Sweet By and By'.

'Grace/Wastelands': een plaat die ons niet snel zal loslaten. Check.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234