Peter Doherty: 'The Libertines waren de hel. Nu kan ik tenminste doen wat ik wil'

Als Humo-reporter maakt een mens al eens iets mee – volledige lijst op aanvraag – maar een tot drie keer toe in slaap sukkelende interviewee was me tot nog toe altijd onthouden gebleven. Wie anders dan Pete Doherty, de poète maudit van de Britse rockscene, om daar verandering in te brengen? ‘Huh, wat? Je moet niet zo schreeuwen, man!’

Doherty is met zijn manager Jai Stanley, een oude schoolkameraad, naar Brussel komen afzakken om de Belgische pers te woord te staan over de titelloze plaat die hij gemaakt heeft met The Puta Madres, sinds enkele jaren zijn vaste begeleidingsgroep. Althans: dat was de bedoeling. Dat de praktijk weerbarstiger is, blijkt al wanneer ik bij het binnenwandelen van de hotellobby te horen krijg wat iedere muziekjournalist vreest wanneer hij op het punt staat om Pete Doherty te interviewen: ‘Pete is spoorloos.’ Die zin, zo leert de ervaring, betekent in het beste geval dat het schema vertraging oploopt, in het slechtste dat Pete de rest van de dag niet meer komt opdagen, en dat je dus onverrichter zake terug naar huis kunt gaan.

Dit keer heb ik geluk: een kwartier later al komt Jai melden dat hij zijn poulain gelokaliseerd heeft, en dat het interview dus kan plaatsvinden. Fijn, al koester ik nog maar weinig hoop op iets wat enigszins op een normale babbel lijkt: wie te horen krijgt dat Pete Doherty ‘heel erg moe’ is, weet dat hij zich aan een gesprekspartner mag verwachten die amper nog tot spreken in staat is. Bovendien is er nog een journalist vóór me in de rij, en kan alles dus nog mislopen. Ik besluit eieren voor m’n geld te kiezen, en alvast een praatje te slaan met Jai: mocht het interview met Pete alsnog in het water vallen, dan heb ik tenminste dát. Het blijkt een goed idee te zijn: Jai – ‘Ik haat het wanneer mensen mijn naam als Jay schrijven’ – is een buitengewoon aimabele kerel, die ook nog eens graag vertelt.

Jai Stanley «Peter en ik kennen elkaar al van toen we 14 waren, toen hij op de middelbare school terechtkwam waar ik al twee jaar zat. In Bedworth was dat, een klein koolmijnstadje waar ze nog nooit iemand als hem gezien hadden. Ik bedoel: hij las bóéken (lacht). Vraag het aan eender wie met hem heeft schoolgelopen: ze waren er allemaal van overtuigd dat Peter zijn weg wel zou vinden, of het nu als schrijver, komiek of kunstenaar was. Dat hij uiteindelijk muzikant zou worden, werd mij pas duidelijk toen we allebei 18 waren en onze wegen zich scheidden: Peter ging naar de universiteit in Londen, ik werd profvoetballer in de lagere regionen. Halverwege zijn eerste academiejaar belde hij me plots op: ‘Jai, ik ben ermee gestopt’ – ‘Hoe bedoel je, je bent ermee gestopt?’ – ‘Gewoon, wat ik zeg. Vanaf nu ga ik iedere dag op mijn gitaar oefenen, om zo snel mogelijk een bekende muzikant te worden.’ Dat was Peter ten voeten uit: een plan B had hij niet. Van meet af aan was het death or glory, zoals in dat nummer van The Clash. Gelukkig is het dat laatste geworden.»

HUMO Hoe ben je zijn manager geworden?

Stanley «Een jaar of vijf geleden raakte Peter in onmin met zijn vorige manager, waarop hij mij aansprak: ‘Jai, vanaf nu ben jij mijn manager.’ Hij vroeg het me niet, hij deelde het me mee (lacht). Ik had op dat moment toch niet al te veel omhanden, dus ik dacht: waarom niet? Ik heb ook nooit spijt gehad van die keuze, hoewel veel mensen dat raar schijnen te vinden. Ja, Peter is soms wat wispelturig, en het is allesbehalve leuk om altijd weer je excuses te moeten aanbieden aan teleurgestelde concertpromotoren of journalisten. Maar iedere job heeft z’n moeilijke aspecten. Ik heb het voorrecht om de hele wereld te mogen afreizen in de entourage van een fantastische rock-’n-rollband: wie kan dat zeggen? Bovendien heb ik Peters nieuwe plaat mogen producen, waarmee een jongensdroom is uitgekomen.»

HUMO Jullie zijn die plaat gaan opnemen in een dorpje aan de Normandische kust.

Stanley «We hebben eerst een aantal studio’s in de stad uitgeprobeerd, maar daar was er telkens te veel afleiding voor Peter. Het is meer dan eens gebeurd dat we allemaal klaarstonden om te beginnen opnemen, maar niet wisten waar hij uithing. Zodoende zijn we ten langen leste in Étretat beland, the middle of nowhere, in een prachtig huis dat eigendom is van de familie van Katia de Vidas, de keyboardspeler van The Puta Madres. Peter begreep het aanvankelijk allemaal niet zo goed, geloof ik. Pas toen ik voor het eerst op record drukte, begon het hem enigszins te dagen: ‘O, dus we gaan hier echt een plaat opnemen, of wat?’ (lacht) Peter blijft Peter, hè. Daarom hou ik ook zo van hem, en daarom hebben mijn vrouw en ik hem elf jaar geleden gevraagd om peter te worden van ons zoontje, Lucas

HUMO Wat voor cadeautjes krijgt Lucas voor z’n verjaardag van ome Peter?

Stanley «Peter is niet het type dat aan verjaardagen denkt. Maar hij is heel genereus, en geeft regelmatig zomaar iets. Zo kwam hij vorig jaar op het idee om Lucas en mijn dochtertje van 6 allebei een make-your-own-pipe-set te geven, een blok hout met een zeer scherpe beitel. Ik zal de blik van mijn vrouw toen hij daarmee kwam aanzetten nooit vergeten (lacht). We wisten niet goed wat we het ergste moesten vinden: dat hij onze kinderen tot roken wilde aanzetten, of dat hij het blijkbaar leuk vond dat ze hun vingers erafsneden. Maar ach, het was niet kwaad bedoeld. En hij zag zelf ook wel in dat het misschien toch niet zo’n geschikt cadeau was. Uiteindelijk zit er geen greintje kwaad in Peter.»

'The Puta Madres zijn Mumford & Sons niet. We zijn geen perfect gestroomlijnde hitmachine, en dat willen we ook niet zijn.'

HUMO De laatste keer dat ik een optreden van hem zag, was in 2009 in de Antwerpse zaal Trix. Hij gaf drie keer over op het podium en leek af en toe niet meer te weten waar hij was. We zijn nu tien jaar en ongeveer evenveel afkickcentra later: hoe groot is de kans dat het scenario zich op 16 mei herhaalt?

Stanley «Zeg nooit nooit, maar zoiets zal hem nu niet meer snel overkomen.

»Kijk, The Puta Madres zijn Mumford & Sons niet. We zijn geen perfect gestroomlijnde hitmachine, en dat willen we ook niet zijn. Maar drie keer overgeven op het podium, dat is wat mij betreft drie keer te veel. Dat beseft Peter ook. Hij is in die tien jaar een ander mens geworden, een mens met veel meer verantwoordelijkheidszin dan vroeger. Let maar op, je zult het wel zien.»

★★★

‘Hij is echt wel héél moe vandaag,’ waarschuwt de man van de platenfirma me nog een laatste keer wanneer het mijn beurt is om aan de leeuwen gevoederd te worden. Dat blijkt niet gelogen: Doherty ligt met de ogen dicht languit over een fauteuil gedrapeerd, een half leeggedronken glas Duvel losjes bungelend in de rechterhand. Elegantly wasted, ware het niet dat er een straaltje kwijl uit zijn mondhoek loopt, dat zijn broek nat is van – ik hoop – gemorst bier, en dat zijn huid akelig vaalwit oogt. Ik voel me bijna beschaamd om van dit zielige tafereeltje getuige te moeten zijn, maar de plicht roept.

HUMO Peter?

Peter Doherty (geen antwoord)

HUMO (luider) Peter?

Doherty (nog steeds geen antwoord)

HUMO (nog luider) Peter!?

Doherty (schiet wakker) «Huh? Wat? Waar? (Krijgt ons in het oog) O, hallo. Wie ben jij, een Franse journalist?»

HUMO Een Belgische journalist.

Doherty «België? Wat doe je hier dan?»

HUMO We zijn in Brussel, Peter.

Doherty (kijkt verbijsterd om zich heen) «Brussel? (Mompelt iets onverstaanbaars) Zeg eens, hoe laat is het?»

HUMO Kwart voor vijf.

Doherty «Kwart voor vijf?! What the fuck, dan heb ik de vlooienmarkt gemist! Er is er hier in Brussel een hele goeie, op het Vossenplein.»

HUMO Ga je graag naar vlooienmarkten?

Doherty «Jij niet, dan?»

HUMO Soms.

Doherty «Wat koop je er?»

HUMO Vinylpaten.

Doherty «Ik koop er typemachines, pijpen en oud geld. En onlangs heb ik een exemplaar gevonden van Morrisseys boek over de New York Dolls (uit 1981, red.). Morrissey was in zijn jeugdjaren de president van de Engelse New York Dolls-fanclub, wist je dat? Terecht ook, want de New York Dolls waren fucking cool. Alleen al hoe die vent met zijn kont kon schudden, dat doet niemand ’m tegenwoordig nog na. Maar euh… Hè, is dat Jai daarbuiten aan de deur?»

HUMO Ik denk het wel, ja.

Doherty «Wat doet hij daar?»

HUMO Hij staat een sigaret te roken.

Doherty «Wie?»

HUMO Jai.

Doherty «Jai? Dat is Jai niet.»

HUMO Kijk uit, Peter. Je bent je bier aan het morsen.

Doherty «Huh, wat? O, bedankt. (Valt in slaap)»

HUMO Peter?

Doherty (antwoordt niet)

HUMO Peter!?

Doherty (trekt één oog open) «Huh, wat? Je hoeft niet zo te schreeuwen, man.»

HUMO Sorry hoor, maar je viel in slaap.

Doherty «O.»

HUMO Zullen we het eens over je nieuwe plaat hebben?

Doherty «Oké, dan.»

'The Libertines waren de hel. Nu kan ik tenminste doen wat ik wil'

HUMO Ze opent met een oud nummer van The Libertines, ‘All at Sea’.

Doherty «Niet waar.»

HUMO Toch wel.

Doherty «‘All at Sea’? (Denkt lang na) Ik heb dat nummer ooit aan The Libertines gegeven, maar dat werd niks: ze speelden het veel te snel. Compleet belachelijk. Daarom heb ik het jarenlang opgespaard, en gewacht op de juiste mensen.»

HUMO The Puta Madres zijn de juiste mensen?

Doherty «Ja. The Puta Madres laten me tenminste doen wat ik wil.»

HUMO The Libertines niet, dan?

Doherty «The Libertines waren de hel. Doodmoe werd ik van dat constante heen-en-weergereis, en van die veel te grote zalen waarin we optraden. Ik ben gewoon te oud geworden voor al dat gedoe, man.»

HUMO 40 jaar inmiddels al: wie had dat gedacht?

Doherty (onverstoorbaar) «Wist je dat we met The Libertines in Cardiff eens van de tourbus zijn gegooid omdat we een hond hadden binnengelaten die het stuur had opgegeten? Sindsdien worden we op geen enkele bus meer toegelaten, I swear to God.»

HUMO De toetseniste van The Puta Madres, Katia, is je vaste vriendin. Is het soms niet lastig om met je geliefde in een groep te zitten?

Doherty «Ik praat niet over Katia.»

HUMO Waarom niet?

Doherty «Omdat ze het niet fijn vindt wanneer ik over haar roddel. Anyway, we zijn twee weken geleden uit elkaar gegaan. Heel lastig, want ze zit nog altijd in de band. Dus nee: laten we het liever hebben over die vent uit de film ‘Casablanca’. Hoe heet hij ook weer?»

HUMO Humphrey Bogart?

Doherty «Neenee, ik bedoel die kerel die het hoofd van de politie speelt.»

HUMO Geen idee.

Doherty «Een Franse naam. Marcel, of zoiets? Ik zag hem laatst in een muziekwinkel op Hackney Road en raakte met hem aan de praat. Hij komt naar ons volgende optreden.»

HUMO Meen je dit nu?

Doherty «Meen ik wat?»

HUMO Dat die vent naar jullie volgende optreden komt?

Doherty «Welke vent?»

HUMO Die acteur uit ‘Casablanca’ wiens naam je niet weet.

Doherty (plots klaarwakker) «Claude Rains! Wat een geweldige acteur. Maar laat maar zitten, hoor. Hij maakt deel uit van jouw culturele patrimonium, en je kent ’m niet eens.»

HUMO Hoezo, mijn culturele patrimonium?

Doherty «Jij was toch een Fransman?»

HUMO Nee, hoor.

Doherty «O, oké dan. (Kijkt naar boven en wijst naar het glazen dak) Hé, wat zijn die blauwe lichten daar?»

HUMO Da’s de weerspiegeling van de blauwe lampen die hier in de bloembakken liggen.

Doherty «O, ik dacht dat het mijn gezicht was. (Soest weg)»

HUMO Peter?

Doherty (schiet wakker) «Hèh?»

HUMO Je viel weer in slaap.

Doherty «Ik wil… Euhm... (Morst de rest van zijn Duvel) Ik wil…»

HUMO Wat wil je, Peter?

Doherty «Poker.»

HUMO Wil je poker spelen?

Doherty «Ja.»

HUMO Heb je dan kaarten bij?

Doherty (antwoordt niet, z’n ogen vallen dicht)

HUMO Alles oké, maat?

Doherty (geen antwoord)

HUMO Peter!

Doherty (gesnurk, z’n hoofd valt opzij)


Besnorde Duitser

Dit schiet niet op. Ik twijfel even wat ik moet doen: Pete rustig laten slapen en er vanonder muizen, of zijn manager erbij halen, die per slot al vaker met dit bijltje heeft gehakt. Ik kies voor het laatste, wat een goeie gok blijkt: Jai weet Pete met wat geduw, getrek en geklap van handen wakker te krijgen, negeert zijn ronduit krankzinnige vraag (‘Waar is mijn aktentas? Heeft iemand mijn aktentas gezien?’) en laat verse koffie, een glas bruiswater en een portie chicken nuggets aanrukken. Doherty stort zich als een razende op het eten en drinken, stoot al doende zijn kop koffie omver (op mij wijzend: ‘Hij heeft dat gedaan!’) en heeft ineens zoveel energie dat hij zonder dat ik een vraag heb gesteld, begint te ratelen.

Doherty «Wist jij dat het Britse leger in 1916 de swastika gebruikte als het symbool van één van haar regimenten?»

HUMO Nee.

Doherty «Ik ook niet, tot voor kort, dan. Buitengewoon interessant feit, toch? Toen die ene vent met zijn snorretje het begon te gebruiken – hoe heet-ie ook weer, hij deed iets met postkaarten, en daarna raakte hij in de politiek verzeild – hadden we moeten zeggen: ‘Hé daar, old chap, wacht eens even! Dat symbool is van ons!’»

Stanley (die er voor de zekerheid is komen bij zitten) «De swastika is ook een symbool in Thailand, niet?»

Doherty «Zowat iederéén heeft de swastika gebruikt: de hindoes, de moslims, de boeddhisten, noem maar op!»

HUMO Misschien zouden jullie het opnieuw moeten opeisen.

Doherty «Dat heb ik proberen te doen! Maar de mensen zijn er nog niet klaar voor, omdat het ze te hard doet denken aan die ene vent. Ha, nu weet ik het weer: Adolf Hitler! Wil je een chicken nugget?»

HUMO Nee, bedankt.

Doherty «Jammer, ze zijn heel lekker.»

HUMO Jai vertelde me daarnet dat hij zich wat de productie van jullie plaat betreft heeft laten inspireren door het geluid van ‘Tonight’s the Night’ van Neil Young.

Doherty «Goed idee van Jai. Ik ben de grootste fan van Neil Young

Stanley «Toch niet zo groot als ik.»

Doherty «Veel groter. Daarom spaar ik hem op: ik kan niet al zijn muziek in één keer aan, zo goed vind ik hem. Op dit moment ben ik nog altijd aan het bekomen van ‘Harvest’. En Neil Young zelf ook, quite frankly. Wil je echt geen chicken nugget?»

'De Britse pers is nooit geïnteresseerd geweest in mijn muziek, en ze zál het ook nooit zijn ''

HUMO Nee, echt niet. Dat doet me er wel aan denken: vorig jaar schrokte je in je woonplaats Margate een full English breakfast naar binnen in minder dan twintig minuten.

Doherty «19 minuten en 37 seconden, meneer. Dat ontbijt heeft meer media-aandacht gekregen dan welke plaat dan ook die ik heb uitgebracht.»

HUMO Ik wil het best nog weleens over je nieuwe plaat hebben, hoor.

Doherty «O, maar ik heb het niet over jou; ik heb het over de Britse pers. Die jongens en meisjes zijn nooit geïnteresseerd geweest in mijn muziek, en ze zúllen het ook nooit zijn.»

HUMO Waarom ben je dan anderhalf jaar geleden vanuit Frankrijk terug naar Engeland verhuisd?

Doherty «Gewoon: ik was in Engeland, en op een gegeven moment ben ik in licht aangeschoten toestand in een trein beland. Die trein reed alsmaar verder en verder, tot aan de eindhalte: Margate. Daar ben ik dus maar afgestapt, en vervolgens ben ik wat beginnen rond te dolen. Net zolang tot ik zei: ‘Hier ga ik eens een stekje zoeken.’»

Stanley «Dat Carl Barât (medefrontman van The Libertines, red.) er al woonde, hielp natuurlijk ook.»

Doherty «Het treinstation van Margate is het enige station in Europa dat zo dicht bij de zee ligt. Denk ik toch. Of ken jij er nog een ander, misschien?»

HUMO Zo één-twee-drie niet...

Doherty «Hé, over stations gesproken. Heb je ‘The Man Who Watched Trains Go By’ gezien? Daar speelt Claude Rains een beleefde en correcte Nederlandse klerk in die eens per week naar een schaakclub gaat, maar voor de rest niet veel interessants uitvreet. Maar wanneer hij erachter komt dat zijn baas met de boekhouding sjoemelt en met een griet uit Parijs vogelt, vermoordt hij hem per ongeluk. Daarna neemt hij zelf de trein naar Parijs, om wat van het goeie leven te proeven. Geweldige film! En wat een acteur ook, die Claude Rains. Maar dat had ik je al eens gezegd, niet?»

HUMO Ja, en ook dat hij binnenkort naar een optreden van jullie komt. Ook al moet hij ondertussen om en bij de 130 zijn.

Doherty «You bet.»

HUMO Het was een raar, maar boeiend gesprek. Bedankt, Pete.

Doherty «We hebben ons best gedaan, haven’t we?»





‘Peter Doherty & The Puta Madres’ verschijnt op 26 april bij Cargo Records.



Peter Doherty & The Puta Madres spelen op 16 mei in de Trix in Borgerhout. Info & tickets: trixonline.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234