Peter Terrin - Yucca

‘So, tell me what you want, what you really, really want’ luidt het motto dat Peter Terrin uit de Spice Girls beet, een expressionistisch auteurscollectief uit de jaren 90. Wat willen de personages in ‘Yucca’ (De Bezige Bij)? Wat u wilt: verlossing, en een stoma waar verdriet in kan wegdruppelen.

De eerste, oppervlakkige vaststelling: Terrin werpt zwoele blikken naar de thriller. Hij trekt aan zeven touwtjes tegelijk en cliffhangert erop los. Een enkele keer manoeuvreert hij zelfs richting slapstick: ‘Tot zijn verbazing stelde Viktor vast dat hij een man was die met zijn grote teen een vrouw bevredigde in het openbaar.’ Over het eeuwige magnetisme tussen pruim en fluit gesproken: is de seksscène niet zelden het Waterloo van een schrijver, dan is ze voor Terrin in ‘Yucca’ zijn Normandië. Hij wéét hoe neuken taal kan worden.

Terrin blaast dus door ‘Yucca’ als een narratieve wervelvind, en dat resulteert in een stoet spannende verhaallijnen en in bizar licht geboren personages. Er zijn de buren van voornoemde Viktor, die hem deel maken van een serie raadselachtige praktijken. Er duikt ‘een stille terreurclown’ op. Er is een grootvader die als speurder ‘de Bende’ op de huid probeerde te zitten – een cameo voor de Bende van Nijvel, uiteraard, al meer dan dertig jaar het raadsel dat België het accuraatst definieert. Toch wilde ik niet in de eerste plaats weten wat een zonderling in een elegante Jaguar precies in z’n schild voert, of waarom een vermaarde kunstenares plots voor haar leven moet vrezen, of welk geheim koel blijft in de diepvries van de gaarkeuken waar een handvol personages werkt.

Neen, het zijn die door verlies gelittekende personages zélf die al het zonlicht vangen. Viktor komt net uit de gevangenis – ‘Hij kwam tot leven, elke ontmoeting was als een geboorte’ – en judoot nog altijd met de herinneringen aan zijn gestorven vrouw en kind. Renée is een kunstenares die in een kasteel woont en gedefinieerd wordt door het herseninfarct dat haar op haar vierde bezocht. U ként die personages al? Dat kan: Terrin heeft Viktor uit ‘Blanco’ gelicht, en Renée uit ‘Post mortem’. Het voelt alsof hij zijn papieren kinderen een gunst verleent, alsof hij gêne voelt omdat hij ze in de omknelling van één roman gestopt heeft. Dankzij ‘Yucca’ krijgen ze méér leven cadeau.

‘Yucca’ is een pageturner, en toch is het ‘de huilende trompet van Chet Baker’ die de soundtrack levert. Het kernzinnetje van deze roman wordt ergens achteloos uitgesproken door de Gier, nog zo’n uit mysterie gekleid personage: ‘We moeten goed voor elkaar zorgen.’ Dát is wat ik zo apprecieer aan deze veelkantige schrijver: dat hij zo teder aait. Verliezen doe je het mooist als je een personage van Peter Terrin bent.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234