Petra De Pauw, de vrouw van Herman 'Marcske' Verbruggen

‘Als je een windje in de nabijheid van je geliefde durft te laten, weet je dat het goed zit met de relatie,’ schrijft journaliste Petra De Pauw in ‘You & Me’, een speels zelfhulpboek voor koppels. Als die van ons daar maar geen lucht van krijgt. Petra De Pauw is ook al zestien jaar de vriendin van Herman Verbruggen, Marcske uit ‘F.C. De Kampioenen’, en als redactrice bij ‘De Madammen’ helpt ze Radio 2 dagelijks mee aan gemiddeld één miljoen luisteraars.

'Als wij morgen uit elkaar gaan, hebben we toch maar mooi zestien onverdeeld fantastische jaren gehad'

Herman, Petra en hun dochters Roos en Billie duiken deze week op in het VTM-programma ‘Groeten uit’, waarin een BV en zijn of haar gezin drie dagen lang terugkeren naar het jaar dat hij of zij 12 jaar was. Voor Herman was dat 1975; Petra was toen min 4 en RWD Molenbeek kon voor het eerst en het laatst ‘Kampioen zijn is plezant’ roepen.

HUMO Werd het verschil in leeftijd tijdens de opnames extra tastbaar?

Petra De Pauw «Alleen de kledij die we moesten dragen, zorgde voor een kleine schok. Plots toonde Herman écht zijn leeftijd. Ik heb hem dat ook zo gezegd (lacht).

»Een leuke ervaring, hoor, een stapje in de geschiedenis. We zijn bij ons thuis vertrokken in een Opel Kadett zonder autogordels, en hebben drie dagen doorgebracht in een huis waar het echt 1975 wás – tot in de kleinste details. De rekwisiteur heeft een heel magazijn met die mooie, oude spullen, en de kinderkamer was ooit die van hemzelf geweest. Ook: drie dagen zonder iPads, Instagram of FaceTime. Je hebt het gevoel onbereikbaar te zijn, van de wereld weg. Even is dat vervelend, maar eerlijk: eigenlijk mis je niets, hè.

»Zelfs de doos cornflakes had de lay-out van toen. En toen Jan Verheyen en Lien Willaert, vrienden van ons, op bezoek kwamen, hadden ze een fles rode wijn uit 1975 mee. Ik dacht: ‘Dat label zal er ook wel gewoon opgekleefd zijn,’ dus echt enthousiast reageerde ik niet (lacht). Maar het was er écht één uit ’75, en ze was heel lekker.»

HUMO Jij hebt vooral alle hoeken van de keuken gezien.

De Pauw «Ik moest blijkbaar de huissloof verbeelden, ik vond toch dat ik in die rol geduwd werd. Voor de gasten moest ik vol-au-vent maken, terwijl ik anders bijna nooit kook. Stress! Een uur lang gehaktballetjes gerold: verschrikkelijk.

»Toen ik dat achteraf aan mijn moeder vertelde, vond zij dat wel heel stereotiep: zelf ging ze destijds uit werken. Maar mogelijk was ze een uitzondering. Bij vrienden merk ik trouwens af en toe dat de klassieke rolpatronen nog altijd niet uitgestorven zijn. Herman doet veel huishoudelijke taakjes, maar hij had dat dan ook van zijn ouders meegekregen. Mannen die thuis alleen het klassieke voorbeeld zagen – moeder kookt en poetst, vader doet thuis niets – stappen daar later soms moeilijk vanaf. De maatschappij evolueert snel, en de mensen kunnen niet altijd even vlot volgen.»

'Als ik met Herman buitenkom, ziet de wereld er anders uit. Alsof er minder bewolking is: iedereen lijkt blijer.'

HUMO In welk tijdsgewricht had je écht graag geleefd?

De Pauw «De sixties. Dat lijkt me zo’n onbezorgde tijd. Alles stond weer in bloei, de oorlog was niet veel meer dan een nare herinnering. De vrouwen waren tof gekleed, er was de seksuele revolutie, de drugs, de prachtige muziek, alles (lacht).»

HUMO Je bent opgegroeid in Erpe-Mere: in welk decennium zou de seksuele revolutie daar aangekomen zijn?

De Pauw (lacht) «Dat moet ik eens aan mijn ouders vragen. Ik weet wel dat mijn moeder volop naar concerten ging. Will Tura, Paul Severs en... Marijn Devalck, die in die tijd als Marino Falco door het leven ging. Zelf ben ik nog altijd een enorme fan van de kleinkunst van toen. Toen ik net zwanger was van Roos, heb ik Herman meegesleurd naar een concert van Boudewijn de Groot. Ik wou dat zij die goede, poëtische vibes al meekreeg van in de buik.

»Ik werk bij de radio, en daar komen soms jonge mensen op stage die niet meer weten wie Boudewijn de Groot is. Als ik dat hoor, breekt mijn hart.»

HUMO Wat is je mooiste jeugdherinnering?

De Pauw «Er is niet één specifiek moment, maar een hele aaneenschakeling van momenten. De dagen dat we buiten op straat konden spelen. Tennissen met de buurtkinderen. Mama die frietjes bakt en die in een koffiefilter schept, zodat we ze buiten kunnen opeten. In je broek doen van het lachen – letterlijk: je zo hard amuseren met je vriendinnetjes dat je geen zin hebt om binnen snel even naar het toilet te gaan. Wat ik ook heerlijk vond: ’s avonds rondfietsen zonder bestemming, en dan overal vluchtig binnenkijken in de huiskamers. Dat doe ik trouwens nog steeds. Even deel uitmaken van het leven van een ander, ‘Meisje op de trein’-gewijs. Heerlijk.

»Eén van de belangrijkste wijsheden die ik van mijn ouders heb meegekregen, is: we zijn allemaal maar gewoon mensen. Iedereen moet naar het toilet, en iedereen schiet af en toe met zijn vinger door het papier. Wanneer ik ‘belangrijke’ mensen ontmoet – ministers of zo – denk ik daar altijd aan.»

HUMO Wanneer kwam die vingerwijzing het laatst van pas?

De Pauw «Tijdens een ‘Van Gils & gasten’-uitzending waar Herman en ik te gast waren. Kris Peeters, die had aangekondigd in 2018 lijsttrekker te worden in Antwerpen, zat daar toen ook aan tafel. En ik kon het niet laten om hem tijdens de uitzending een beetje te plagen: ‘Heeft u al een idee wáár u precies gaat wonen in Antwerpen?’ Want die mens moet daar dus voor verhuizen. ‘Wij wonen in Borgerhout en hebben nog een kamertje vrij...’ Bij de koning zou ik net hetzelfde doen.

»Politieke standpunten interesseren me niet zo, maar de mens achter het kostuum des te meer. Bij Peeters vroeg ik me af: ‘Hoe is dat voor hem, en voor zijn vrouw? Gaan zij met plezier verhuizen, of is het met plichtsbewuste tegenzin? Hoe praten die daar dan met elkaar over?’ Ik ben het niet te weten gekomen. Hij is achteraf niets blijven drinken.»


Swipe & Wip

HUMO Ik biets voor het gemak af en toe een tip die jij in ‘You & Me’ koppels aanbeveelt: ‘Geef elkaar voldoende complimenten’. Welk compliment is jou altijd bijgebleven? Dat hoeft er niet zo nodig één van Herman te zijn.

De Pauw (denkt na) «Als student heb ik bij ‘Het swingpaleis’ gewerkt, als stand-in voor Zohra, terwijl de cameraposities bepaald werden. Zo heb ik eens Julio Iglesias ontmoet, die me vroeg of ik een beroemdheid was. Nadat ik ‘nee’ had gepiept, zei hij ‘Aah, a pity’ (lacht). Ik had nu in Spanje kunnen wonen!

»(Herman wandelt net de keuken binnen) Herman, noem eens een opmerkelijk compliment dat ik ooit kreeg? Dat van Julio Iglesias heb ik al gezegd.»

herman Verbruggen «Ik denk nu aan het compliment dat ik Petra zelf het vaakst geef: dat ze bijzonder oprecht is. Altijd en overal. Soms behoorlijk pijnlijk voor mij. Bijvoorbeeld als ik net twee uur heb staan koken, en Petra al na drie seconden zegt: ‘Beeeikes, er zit paprika in!’ Ik denk soms: ‘Denk nu toch twee keer na voor je iets zegt,’ maar tegelijk is het wel één van de redenen waarom ik haar zo fantastisch vind.»

de pauw «Ik ben te eerlijk, en ik kan niet slijmen. Ook één van mijn grootste gebreken.»

Verbruggen «Ah, ja. Absoluut. Als jij goed was in slijmen, was je al lang baas van de VRT.»

HUMO Tijdens een vorig Humo-interview zei je: ‘Het gebeurt dat we met een bevriend koppel gaan eten en onderhuidse spanningen tussen die twee voelen. Achteraf zeggen we dan tegen elkaar: ‘Goh, wij hebben toch chance, hè?’’ Dat wekt de indruk dat jullie relatie perfect is. Het is dus per definitie een ongeloofwaardige indruk.

De Pauw «Maar het klopt wat Herman net zei: ik ben altijd oprecht. Ik zeg wat ik denk. Zo krijgen spanningen nooit de kans om onderhuids verder te blijven woekeren. Ik weet: als er morgen iets onverwachts gebeurt, waardoor wij overmorgen uit elkaar gaan, hebben wij toch maar mooi zestien onverdeeld fantastische jaren gehad.

»Het kán natuurlijk dat wij ooit nog uit elkaar gaan. Zoiets heb je niet in de hand. En wie zijn relatie te gecrispeerd in de gaten houdt, creëert toch vooral een soort angstsfeertje. Laat het gewoon zijn gang gaan.»

HUMO Willen boeken als ‘You & Me’ ons dan niet doen geloven dat er aan een relatie blijvend gewerkt moet worden?

De Pauw «Ik vind van niet. In mijn boek staat niets over wérk. Enkel ideeën die de mensen hopelijk tof vinden. Mogelijk handig voor koppels die al een tijdje samen zijn, elke dag opnieuw gaan werken, in de file staan, voor de kinderen zorgen... Misschien een hobby erbij, eventueel naar de fitness. Vind daartussen maar mogelijkheden om tijd door te brengen met je lief. Het ergste wat je als koppel kan overkomen, is: vergeten waarom je destijds verliefd op elkaar bent geworden.»

HUMO Als relatiedeskundige ben je niet universitair geschoold.

De Pauw «Nee. Alles komt recht uit mijn boerenverstand (lacht).

»Onlangs was ik te gast bij RTV (regionale televisie voor De Kempen en regio Mechelen, red.), en daar was ook een meneer die mij tussendoor vroeg: ‘Wordt jouw boek in relatietherapieën gebruikt?’ Ik schrok evan: ‘Oei, nu wordt het serieus.’ Maar het zou kunnen. Op de boekenbeurs vertelde een psychologe me dat ze mijn ‘Mum & Me’-boeken absoluut in de wachtzaal van haar praktijk wilde leggen.»

HUMO Heb je, zoals je in ‘You & Me’ koppels aanraadt, ooit nagetrokken of jij en Herman familie van elkaar zijn?

De Pauw «Nog niet. Maar onze kinderen zijn niet gehandicapt, dus ik ga ervan uit dat het snor zit (lacht). We weten wél dat de stamboom van Herman tot aan Pater Damiaan reikt, of beter: diens broer. Aan die van mij moeten we nog eens beginnen. Echt een leuke opdracht om samen te doen, nochtans.

»Ook een leuke uit mijn boek: ‘Koop in het begin van jullie relatie een plantje dat met jullie mee zal groeien.’ Hébben wij. Zie je die cactus daar? Zestien jaar oud, van Herman gekregen toen we voor het eerst samen gingen rollerskaten.»

HUMO Anderhalve meter lang, maar aan alle kanten ondersteund en gestut.

De Pauw «Eigenlijk zou er elke dag iemand van het Wit-Gele Kruis voor moeten langskomen. Maar: hij staat er nog, hè.

»Ik kan me in al die jaren maar één ruzie tussen Herman en mij herinneren. Na een cafétest van ‘De slimste mens’ (lacht). Erik Van Looy wil Herman al heel lang overtuigen om deel te nemen – hij is hier al twee keer over de vloer geweest – maar hij houdt de boot af. Eén keer hebben ze ook mij gevraagd voor hun beruchte cafétest. Aan de telefoon vroeg het meisje van de redactie fijntjes ‘of Herman misschien niet wou meekomen?’ Die stemde toe, al was het maar om mij gezelschap te houden. Volgens de planning deed ik mijn test samen met een jonge schrijfster – ik ben haar naam even vergeten – en Jeroen Meus. Maar omdat Jeroen te laat was, vroegen ze aan Herman of hij niet even wou inspringen. Ik wist toen al: ‘Dit komt niet goed.’

»Ik heb dat spelletje gewonnen, maar tot mijn frustratie kon ik op geen enkel moment laten zien dat ik nog andere dingen kon dan alleen maar vragen beantwoorden. Omdat Herman er voortdurend de flauwe plezante uithing – non-stop: hij brulde overal tussendoor. Achteraf zei hij dat hij mij daarmee wilde helpen, maar ik werd er koleirig van. Het ergste was: achteraf smeekte Erik bij Herman of hij er – ‘Please, please, please’ – nog eens over wou nadenken. En tegen mij zei hij níéts! (lacht) Onze enige ruzie, maar ze heeft lang geduurd.»

'Eigenlijk wou ik vroeger Bewust Ongehuwde Moeder worden, zo tegen mijn 30ste even snel naar de spermabank... Maar het leven beslist altijd in jouw plaats'

HUMO Je was 21 toen je Herman leerde kennen, en dat was pas je tweede relatie. Zou je daardoor iets misgelopen kunnen hebben?

De Pauw «Soa’s? (lacht)

»Als tiener waren er af en toe jongens op mij verliefd, maar ik had er geen zin in. Ik was ook bang, zeker tijdens mijn studententijd. Ik dacht dat mijn studies eronder zouden lijden. Want bij mij is het vaak alles of niets: óf ik gooi mij voor de volle 100 procent op mijn studies, óf ik laat het hangen. Misschien was ik gewoon een seut (lacht).

»Gisteren las ik in Humo nog een artikel over het tienerbrein. Hoe veel jonge meisjes via sociale media naaktfoto’s sturen als een jongen dat vraagt. Of neem Tinder: alles gaat tegenwoordig zo snel! Een vrijblijvende wip kan nu met één swipe worden geregeld. ‘We gaan er efkes voor, en daarna: daag!’ Binnenkort hebben we geen prostitutie meer nodig, de mensen lossen het zelf wel op (lacht).

»Nee, eigenlijk wou ik vroeger Bewust Ongehuwde Moeder worden, zo tegen mijn 30ste even snel naar de spermabank... Maar het leven beslist altijd in jouw plaats.»

HUMO Jullie eerste dochter, Roos, kreeg je op je 25ste.

De Pauw «We zijn er snel aan begonnen. Ik wou niet dat de mensen, als Herman later aan de schoolpoort zou staan, dachten: ‘Den bompa komt zijn kleinkinderen halen’ (lacht).»

HUMO Lieven Van Gils had jullie in november uitgenodigd om het te hebben over de problematische vroeggeboorte van Billie, jullie tweede dochtertje. Negen jaar geleden had je er in een boek én in Humo al alles over verteld. Is het vervelend om steeds opnieuw te moeten praten over die zware periode in jullie leven?

De Pauw «We zijn peter en meter van het VVOC, de Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen – en de dag van de uitzending was het Dag van de Prematuur. Ik vind het niet erg om het erover te hebben. Ik denk dat veel mensen er steun uit kunnen putten, en voor ons is het ook alweer tien jaar geleden, hè. Het helpt natuurlijk ook dat Billie nu zo gezond is. Het zou anders zijn als ze er een zware handicap aan had overgehouden, of als ze was overleden.»

HUMO De ondertitel van ‘You & Me’ is: ‘Bucketlist voor koppels’. Heb je nog iets op je persoonlijke bucketlist staan?

De Pauw «Niets prangends; ik ben niet op zoek naar mezelf. Ik wil wel graag eens naar New York, daar ben ik nog niet geweest. En ik denk er soms over na om ooit naar het buitenland te verhuizen. Van nul beginnen, waarom niet? Later, als Herman met pensioen is (lacht). We zien wel. Soms is over iets nadenken leuker dan het echt doen.

»Die typische bucketlistdingen – parachutespringen en bungeejumpen en zo – zijn niets voor ons. Proefondervindelijk vastgesteld. Samen met mijn ouders gingen we eens met een heteluchtballon varen. Het was hun 25ste huwelijksverjaardag, en wij dachten: ‘Kom, we zorgen ervoor dat ze nog eens van de grond kunnen gaan, haha.’ Maar de ballonvaarder was overmoedig, bleef te lang in de lucht hangen en nadat we werden meegezogen door een koude luchtstroom, zijn we neergestort in een veldje. Ik ben op mijn moeder gevallen, die daarbij haar voet brak. Eigenlijk lag die voet er gewoon áf. Verschrikkelijk.

»Herman deed ooit een duo-parachutesprong voor een project waarvoor Danni Heylen (Pascale in ‘F.C. De Kampioenen’, red.) zich voor inzette, en kwam daarbij heel hard op de grond terecht. En voor een andere opname is hij eens bijna verdronken. Hij zat ondersteboven vast in een omgekantelde kajak: voor hem de absolute horror. Kortom: toestanden die wij niet meer moeten opzoeken (lacht).»

'Vroeger was ik heel verlegen, en ik wist niet hoe ik met Hermans bekendheid moest omgaan. Nu staan we meer als gelijken naast elkaar.'


Oma Pascale

HUMO Negen jaar geleden zei je in Humo: ‘Herman is duidelijk een idool, en ik sta aan zijn zijde. Zo is dat, en ik schik me daarnaar.’ Die onderdanigheid herken ik niet meer in jou.

De Pauw «Ik was 27 en heel verlegen, en ik wist niet hoe ik met Hermans bekendheid moest omgaan. Nu ben ik ouder en weet ik wat ik kan. Kleine meisjes worden groot, zeker? We staan nu meer als gelijken naast elkaar. Herman is wel mijn klankbord nummer één: ik zal hem steeds alles voorleggen. En vice versa.»

HUMO Er worden nog films gemaakt, maar als serie werd ‘F.C. De Kampioenen’ zes jaar geleden stopgezet. Ondertussen verkopen jouw boeken goed. Maken we het nog mee dat jij niet langer ‘de vrouw van Herman’ zal zijn, maar hij de man in jouw schaduw?

De Pauw «Het lijkt me absurd om daar een wedstrijd van te maken. Eén BV in huis is genoeg.

»En Herman is nog altijd zeer, zeer bekend. Elke dag wordt hij aangesproken, de héle dag. Hij verplaatst zich liever niet meer met de tram, en dat begrijp ik, maar ook op de fiets wordt hij nageroepen. Omdat Marcske zo populair is, blijft het wel altijd positief. Als ik met Herman buitenkom, ziet de wereld er anders uit. Alsof er minder bewolking is: iedereen lijkt blijer. Onze dochters zeggen: ‘Mama, als we met jou op stap zijn, zijn de mensen veel onvriendelijker dan wanneer we naast papa wandelen.’ (lacht) Voor hem is wonen in Borgerhout, de Bronx van Antwerpen, daarom ook een positievere ervaring dan voor mij. Volgens mij kan hij onmogelijk objectief oordelen over hoe het leven hier is.

»Ik vraag me af hoe het is om samen te leven met iemand die altijd de slechterik speelt.»

HUMO Had Herman het moeilijk met het einde van de reeks?

De Pauw «Toch een beetje. Destijds zei hij: ‘Het voelt als een kind dat buitenspeelt en zich amuseert, tot er ineens iemand roept dat het eten klaar is.’ Uit zichzelf zouden ‘F.C. De Kampioenen’ altijd buiten zijn blijven spelen. Maar ondertussen zie ik er zelf wellicht meer van af dan Herman. Vroeger gingen we ’s middags met de hele bende in de kantine eten. Ik werk nog steeds op de VRT, maar zij lopen daar nu niet meer rond.

»We zien elkaar gelukkig nog veel. De groep van ‘F.C. De Kampioenen’: dat is familie. Dat valt pas uiteen als ze overlijden.»

HUMO Hoe snel ben jij in die familie opgenomen?

De Pauw «Toen we net samen waren, nam hij mij al mee naar de set. ‘Dit is mijn nichtje,’ zei hij (lacht). De vrouwen – An Swartenbroekx en de schminksters en zo – hebben me even op de rooster gelegd, om te checken of ik wel een goede partij was voor hun Herman (lacht).

»Veel later hebben we Danni Heylen benoemd tot ‘oma’ van onze kinderen. Toen Billie geboren werd, stond Herman op de set – maar Danni was toen wél bij mij in de buurt. Dat was voor mij net zo goed.

»Op de VRT-decorafdeling verkopen ze soms oude spullen die ze niet meer nodig hebben, en toen ik er een tijdje geleden een zetel zag staan, begon ik bijna te wenen. ‘Maar dat is de zetel van Meneer Boma!’ Ik heb ’m gekocht voor twintig euro. De living van Carmen en Xavier stond daar ook, maar die vond ik toch te lelijk om in huis te halen (lacht).»

'Het 'F.C. De Kampioenen'-gevoel vind ik terug bij 'De ideale wereld'. Ook humor die gebaseerd is op de herkenbare dingen des levens, en daarna uitvergroot'

HUMO Als reeks is ‘F.C. De Kampioenen’ eenentwintig geworden: een mooie leeftijd.

De Pauw «Het toffe was dat je je gedachten erbij op nul kon zetten. Gewoon lachen. Nu bestaat zoiets niet meer op de Vlaamse televisie. Daarom herhalen ze de oude reeksen nog altijd, hè: het blijft werken. Ik heb het bij de VRT niet voor het zeggen, maar zelf had ik eerst iets anders gezocht en ‘F.C. De Kampioenen’ daarna pas afgevoerd.

»Het ‘Kampioenen’-gevoel vind ik een beetje terug bij ‘De ideale wereld’. Ook humor die gebaseerd is op herkenbare dingen des levens, en daarna uitvergroot. Een geniaal programma, bovendien.»

HUMO Naast je carrière als schrijfster werk je ook nog bij Radio 2.

De Pauw «Ik hou mijn opties open. Ik werk 60 procent voor de VRT, de rest van de tijd zet ik de ideeën in mijn hoofd om in de praktijk. Met weekends en avonden erbij loopt dat al snel op tot nóg eens 60 procent (lacht). Ik heb al vanalles gedaan. Op Canvas heb ik een tijdje de programma’s aangekondigd. Heel leuk. Ik moest mijn tekstjes zelf schrijven, en ik kon mij daar goed in laten gaan.»

HUMO Jij was de stem van Canvas?

De Pauw «Vier jaar lang, tot de laatste restyling. Je weet wat er sindsdien met de kijkcijfers is gebeurd (lacht).

»Dat ik destijds met de Canvas-stemtest meedeed, was vooral omdat ‘Desperate Housewives’ er werd uitgezonden. Ik ben fan en dacht: ‘Als ik hen straks mag aankondigen, zal het voelen alsof die vrouwen mijn vriendinnen zijn.’ (lacht) Mijn motivaties om iets te doen, klinken wel vaker ongebruikelijk. Dat ik in Gent communicatiebeheer gestudeerd heb met optie bedrijfscommunicatie, kwam deels omdat ze me hadden verteld dat we in het derde jaar een bedrijfsfilm mochten maken. Daar keek ik zó naar uit! Een echte film, met scenario en al! En tegen dat ik in het derde zat, hadden ze die filmopdracht afgeschaft (lacht).

»Hoe absurd is het dat er op je 18de verwacht wordt dat je een levensbepalende keuze maakt? Ik weet nu nog altijd niet wat ik wil worden. Dat houdt me alert.»

HUMO Door al je keuzes en uiteenlopende activiteiten schemert een soort onrust. Klopt die indruk?

De Pauw «Bram Vermeulen zong: ‘Ik heb een steen verlegd / In een rivier op aarde’. Dat wil ik ook: stenen verleggen. Dat had ik als kind al: ik wou in de klas geen figurant zijn. Dat is toch het ergste: verdwijnen in de massa, in de mensenblubber?»

HUMO Een blubber die door velen comfortabel wordt bevonden.

De Pauw «Als ik met mijn boeken maar een paar koppels gelukkiger kan maken: dan heb ik toch iets betekend? Dan is het niet voor niets geweest.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234