null Beeld

Phosphorescent heeft eindelijk het licht gezien: 'Ik wil niet arrogant zijn, maar niemand maakt platen zoals ik'

‘Als ik kon, dan bracht ik elk jaar een plaat uit’, zei Matthew Houck, alias Phosphorescent, toen in 2013 het nog altijd overrompelende ‘Muchacho’ uitkwam. Waarna hij vijf jaar verdween in een waas van geluk, trouwde en kinderen kreeg. C’est la vie, zucht een mens dan, en dat is precies de titel van zijn nieuwe plaat. ‘Ik weet wat ik doe, maar ik vraag me niet af waarom.’

'Ik wil niet arrogant zijn, maar niemand maakt platen zoals ik'

Matthew Houck ziet er tevreden uit, in de Londense bar waar ik hem tref. Met wat extra vaderschapskilo’s lijkt hij gezonder dan in de jaren dat hij tourde met prachtplaten als ‘Pride’ en ‘Here’s to Taking It Easy’, en gulzig in de verboden vruchten van het leven on the road beet. Toendertijd kreeg hij bij elke plaat ook telkens weer een gebroken hart te verwerken, maar nu zou een mens bijna durven te zeggen dat hij gelukkig is. Toch?

MATTHEW HOUCK (denkt even na) «Ja. En ‘C’est la vie’ moet de eerste plaat zijn die ik met zo’n gevoel maak. Het is in elk geval de eerste die ik geschreven heb terwijl mijn leven stabiel was. Daardoor ging ik ánders schrijven, de songs kwamen er veel directer uit. Vroeger had ik de dingen waarschijnlijk poëtischer gemaakt, zodat alles voor interpretatie vatbaar bleef. Nu voelde ik die nood niet, al hoop ik dat mijn songs ook zonder die trucjes meerdere betekenissen houden.»

HUMO De titel van je single ‘New Birth in New England’, over de ontmoeting met je vrouw en de geboorte van je eerste kind, zegt het letterlijk: dit is een wedergeboorte.

HOUCK «Dat klinkt me wat te ernstig. Noem het eerder een nieuw hoofdstuk, zo voelde het toen ook. Ik had niet verwacht dat het nog zou gebeuren, want ik liep al tegen de veertig aan. Maar we besloten het erop te wagen, en het is heel goed meegevallen. Beste bewijs: ondertussen hebben we al twéé kinderen (lacht).»

HUMO Hoe zou de oude Matthew naar de nieuwe kijken, die een nummer als ‘My Beautiful Boy’ schrijft?

HOUCK «Daar zeg je iets (lacht). Die song moet de meest directe zijn die ik al heb geschreven. Maar ik denk dat de oude Matthew onder de indruk zou zijn. Ik vind alvast dat ik beter word met elke plaat, en hopelijk zou mijn vroegere ik er ook zo over denken.»

HUMO Vanwaar de titel, ‘C’est la vie’?

HOUCK «De rest van de songs stond al min of meer in de steigers toen dat nummer er nog bij kwam. Het leek alsof daarmee alles op zijn plaats viel. Ik heb die song op drie dagen geschreven, opgenomen en gemixt, en plotseling was me ook duidelijk wat de andere songs nog nodig hadden om ze af te werken. Daarom werd de titel van dat nummer ook de titel van de plaat.»

HUMO En toch zing je: ‘C’est la vie / but I don’t know what it means.’

HOUCK «En dat meen ik écht (lachje). Ik weet niet goed hoe ik de uitspraak ‘c’est la vie’ moet interpreteren. Betekent het zoiets als ‘Ach wat’, of hoort er een andere emotie bij?»

HUMO Ik denk dat het vooral betekent dat je je lot aanvaardt: je hebt geen controle over de dingen, en dat accepteer je.

HOUCK «Ja, zo voel ik het wel aan: aanvaarding, maar géén gelatenheid. Ik weet dat het nummer wat triest klinkt, maar dat mocht absoluut niet het algemene gevoel van de plaat worden. Maar met aanvaarding kan ik perfect leven, dat was het woord waarnaar ik zocht.»

HUMO Waarom heet het nummer ‘C’est la vie No. 2’? Is er een eerste versie?

HOUCK «De opname die je hoort, is de tweede poging, dus zette ik dat achter de titel. Het bleef hangen, en niet alleen omdat Chuck Berry al een beroemde song heeft die ‘C’est la vie’ heet – mijn nummer kon dan het vervolg zijn – maar ook als een kleine hommage aan Leonard Cohens ‘Chelsea Hotel #2’. Een beetje silly, ik weet het.»

HUMO Je vrouw Jo was lid van je liveband tijdens de ‘Muchacho’-tournee. Schreef ze ook mee aan de plaat, nu jullie samenwonen?

HOUCK «Neen. Ik werk nog altijd verschrikkelijk solitair. Ik zit in mijn studio te knutselen, met slechts sporadisch inbreng van anderen, zelfs al neem ik me elke keer voor om het bij de volgende plaat anders aan te pakken. Wil je weten hoe deze plaat is opgenomen?»

HUMO Kort dan.

HOUCK «Ik geef je de heel korte versie. Twee zomers geleden moest ik twee festivals spelen met een week ertussen. De groep en ik hadden al even niet meer samengespeeld, en aangezien we die week moesten overbruggen, leek het me leuk om samen nieuwe nummers uit te testen in de studio. Nadien ben ik met die opnames aan de slag gegaan. Ik heb ze grondig aangepast, maar er zat zoveel magie in wat we toen speelden dat ik sommige stukken heb behouden. Het hammondorgeltje in ‘New Birth in New England’ is bijvoorbeeld een opname van Jo. We hebben dan wel niet samen geschreven, maar toch samengewerkt op deze plaat.»

HUMO Waarom ben je eigenlijk naar Nashville verhuisd?

HOUCK «We wilden vooral met de kinderen weg uit New York. We zijn niet absoluut toevallig in Nashville beland – we hebben er wel een paar vrienden – maar echt overdacht was die keuze niet. Ik heb wel een zwak voor steden met sfeer, en Nashville is één van de weinige echt sfeervolle steden in de Verenigde Staten.»

HUMO Het is de hoofdstad van de country, een traditie waarin je je op je eerste platen nog volledig schikte, maar die je later van je afschudde. Ben je meteen die roots gaan opzoeken door de muziekscene in te duiken?

HOUCK «Neen. We wonen er nu een paar jaar, en in die tijd heb ik vooral gependeld tussen mijn gezin en de studio die ik er gebouwd heb. Ik had een mengtafel uit de jaren 70 gekocht, en die moest een plekje krijgen. Ik dacht dat ik binnen de maand wel aan het opnemen zou zijn, maar dat bleek veel te optimistisch. De enige plek die ik vond, was een leeg pakhuis zonder muren of elektriciteit... Ik heb alles zelf moeten installeren, en het heeft eeuwen geduurd voor ik eindelijk aan een plaat bezig was. En dan nog: ik heb mijn studio net genoeg in orde gekregen om deze plaat te maken, maar ik zou het geen professionele studio noemen. Daar is nog véél werk voor nodig. En misschien is dat zelfs wel belachelijk, want Nashville heeft wellicht meer studio’s dan welke andere stad ter wereld ook. Ik weet niet of daar zo nodig nog eentje bij moet.»

HUMO Mag ik zeggen dat ‘C’est la vie’ muzikaal in het verlengde ligt van ‘Muchacho’?

HOUCK «Al mijn platen zijn een deel van één lang traject richting wat dan ook, dus dat mag je zeker zeggen. Ik heb lang niet geweten hoe ‘C’est la vie’ moest klinken, maar ik heb veel dezelfde instrumenten gebruikt als op ‘Muchacho’, dus het klopt wel. Het enige verschil is dat ik nu wat meer geld had, en dus beter materiaal kon gebruiken (lacht).»

HUMO Eigenlijk heb je pas sinds ‘Muchacho’ echt je eigen geluid gevonden, hè?

HOUCK «Dat heb ik de laatste tijd wel vaker gehoord, en ik ben het er absoluut mee eens. Ik wil niet arrogant zijn, maar ik denk niet dat iemand anders platen maakt die klinken zoals de mijne, en daar ben ik wel trots op. Het is gek hoor, want als je aan een plaat bezig bent, denk je daar niet over na. Je focust op wat je wilt bereiken. Pas nu begin ik te zien wat ik gemaakt heb.»

HUMO Dus je hebt geen idee van wat je gemaakt hebt, tot een journalist je er vragen over stelt?

HOUCK «Ik weet natuurlijk wel wat ik wil, maar daarover nadenken, en er analyses over proberen te maken, dat moet je niet doen als je aan het schrijven bent. Je kunt je niet zitten afvragen wat je doet terwijl dat proces nog bezig is. Nadien wel, ja, dan begint dat (lacht).

»Ik weet wat ik doe, maar ik vraag me niet af waarom. Als ik dat zou doen, zou de boel van de sporen gaan.»

HUMO Tot slot: ik zie dat je naast een pint ook een whiskey hebt besteld. En dat terwijl je in ‘These Rocks’ zingt dat je van de alcohol af wilt blijven.

HOUCK (lacht) «Ja. Ik heb geen spijt van die strofe, hoor – dat zou een te sterk woord zijn – maar ik vreesde wel dat dat het enige zou zijn dat mensen uit die song zouden oppikken. Het springt er natuurlijk uit, recht in je gezicht, maar ‘These Rocks’ is helemaal geen song over nooit meer drinken. In de eerste en de laatste strofe heb ik het over mijn andere besognes. Die vind ik veel belangrijker.

»Zo gaat het soms: mensen halen andere dingen uit je song dat wat je ermee bedoelde. Maar ik wilde het nummer niet herschrijven, want zo was het eruit gekomen toen we alles voor het eerst speelden. ‘These Rocks’ is één van die songs die het herwerken behoorlijk intact hebben overleefd, en dus wilde ik ook de tekst niet opnieuw en anders inzingen. Ik denk dat ook dat ‘c’est la vie’ is: de dingen laten zoals ze zijn.»

HUMO Ach, we worden allemaal weleens wakker met de gedachte: nooit meer alcohol.

HOUCK «Absoluut. Many, many times.»

‘C’est la vie’ is uit bij Konkurrent. Phosphorescent treedt op 23 oktober op in de Botanique in Brussel, in het kader van Autumn Falls. Info en tickets: www.autumnfalls.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234