null Beeld

Phosphorescent - Pride

Terwijl de wereld onverstoorbaar doordendert, bouwt Matthew Houck onder zijn nom de plume Phosphorescent gestaag en onversaagd aan een oeuvre dat beschutting biedt aan al wie aan het leven lijdt.

Na zijn prima debuut 'A Hundred Times or More' en het behoorlijk overweldigende 'Aw Come Aw Wry' (onze lof is vereeuwigd op The Wild Site) heeft hij zichzelf nu overtroffen met 'Pride': veertig minuten weemoed, opgetrokken uit ontheemde folk en country en gestut door een woud van desolate stemmen, die klinken als een gospelkoor dat alle hoop reeds lang geleden door de kerkdeur heeft zien vlieden.

Het meest onwaarschijnlijke is dat Houck alle instrumenten zelf bespeeld heeft. Voor een paar tracks heeft hij een koor in de studio geïnviteerd (met onder anderen de onderschatte Jana Hunter), maar zelfs als hij zélf een veelvoud aan stemmen zingt ('Be Dark Night') is de uitkomst excellent. Houcks geweeklaag herinnert afwisselend aan Neil Young en Will Oldham, al snijdt het spirituele (een misbruikt woord, maar hier écht op zijn plaats) 'My Dove, My Lamb' nog - nóg - dieper dan Oldhams 'I See a Darkness'.

Het onthutsend mooie 'Wolves' geeft een nieuwe inhoud aan het woord 'klaagzang'. 'Mama there's wolves in the house / mama they won't let me out (...) they bury their paws in the stone / they make for my heart as their home'. En dan hebt u de traag als een statige lijkwagen voortschrijdende muziek nog niet gehoord! Iedereen die zich weleens alleen op de wereld gevoeld heeft - iedereen dus, met de mogelijke uitzondering van Sergio - voelt vanaf de eerste maten van 'Wolves' de verlatingsangst het hart omklemmen.

'At Death, a Proclamation', het enige uptemponummer (en dan nog), is na minder dan twee minuten voorbij. Alsof Houck wil melden: been there, done that, en vervolgens weer overgaat tot de orde van de dag, zijnde: verstilde, kwetsbare songs maken, zoals 'Cocaine Lights', de enige track met een piano in de hoofdrol.

Titelsong 'Pride' is tegelijk de uitloper van 'Cocaine Lights' en de coda van de hele cd: een brok instrumentale muziek gelardeerd met radeloze kreten en sinister gefluister - een nummer dat zich beter niet voor het slapengaan laat beluisteren, of doodsdromen zijn gegarandeerd.

Gedeelde smart is halve smart, zegt de volksmond. En voor een keer heeft de volksmond gelijk: 'Pride' is een vluchtheuvel voor melancholici en nioben, een balsem in tijden van vlijmende pijn. Men zegge het, zij het op bedaarde toon, voort.

Toptrack: 'Wolves'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234