null Beeld

'Picnic at Hanging Rock', de lamlendige tv-remake van een meesterwerk

Films en tv-series uit Australië zijn een beetje zoals met de rugzak door dat ongetemde land trekken: te proberen op eigen risico.

Met een beetje geluk beleef je een unieke trip die doordrongen is van het mysterie dat over de uitgestrekte rode vlaktes van de outback hangt - films als ‘Walkabout’, ‘Mad Max’, ‘The Last Wave’, ‘Wake in Fright’ en, vooral, het meesterwerk van Peter Weir uit 1975: ‘Picnic at Hanging Rock’. Maar één verkeerde bocht en je komt op gevaarlijk terrein: bij dat ándere ‘Picnic at Hanging Rock’, bijvoorbeeld, de lamlendige tv-remake van zes afleveringen die heden op Canvas loopt.

Het basisconcept blijft nochtans hetzelfde. Op Valentijnsdag in het jaar 1900 maken enkele in witte jurken gehulde kostschoolmeisjes een uitstap naar het naburige Hanging Rock, waar drie van hen - de vrijgevochten Miranda (Lily Sullivan), de beeldschone Irma (Samara Weaving) en halfbloedje Marion (Madeleine Madden) - op mysterieuze wijze verdwijnen. Rondom hen valt iedereen in een Doornroosje-achtige slaap, vogels vliegen weg, uurwerken slaan tilt: is hier Iets Bovennatuurlijks aan de gang? De vraag waarmee iedereen - niet alleen de overblijvers maar ook het publiek - blijft zitten, is niet ‘wie heeft het gedaan?’, maar wel: ‘Wat is er in hemelsnaam gebeurd?’

Uit dat basisgegeven, gebaseerd op de roman van Joan Lindsay uit 1967, puurde Peter Weir een film die de logica volgde van een droom. Thema’s als ontluikende seksualiteit, onderdrukte passie, seksisme, racisme, kolonialisme en snobisme werden gesuggereerd eerder dan aangekaart. Je vóélde dat ‘t ging over het ontembare van de natuur tegenover het ingesnoerde korset van een rigide klassenmaatschappij, maar dat werd nooit uitgesproken. Dat kan natuurlijk niet meer in een moderne remake. Het origineel is een pianist die zijn toetsen aanraakt met een licht veertje, de remake haalt de sloophamer boven en maakt er een boeltje van.

Regisseuse Larysa Kondracki verving de prachtige magic hour-fotografie van Russell Boyd door glossy digitale beelden in onbegrijpelijke composities. De hypnotiserende panfluittonen van Gheorghe Zamfir werden ingeruild voor een anonieme newagesoundtrack. In plaats van de ingetogen, schitterende vertolking van Rachel Roberts als de sadistische kostschooldirectrice Mrs. Appleyard krijgen we nu een schmierende Natalie Dormer (‘Game of Thrones’), die haar studenten aanspreekt met zinnen als, ‘Ik ken jouw vader: hij heeft twee horens en een staart!’, en die ook nog eens een totaal overbodig achtergrondverhaal krijgt. Zoals in zoveel prequels, uitbreidingen en ‘herinterpretaties’ wordt er hier heel veel uitgelegd dat nooit een uitleg behoefde. De tv-serie duurt drie keer zo lang als de film - onvergefelijk lang, saai zelfs. Terwijl: ‘Picnic at Hanging Rock’ zonder het ongrijpbare mysterie is zoals ‘The Shining’ zonder de existentiële horror, ‘Pulp Fiction’ zonder de dialogen, of ‘The Hangover’ zonder de alcohol.

Anyway... Deze mag in het rijtje van Vegemite, ‘Home and Away’ en reuzenspinnen: denk toch twee keer na voor u die rugzak aangespt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234