PiL (Trix)

Bij het drumpodium stond een spuugbak. John Lydon had ook een leesbril en een lessenaar meegebracht. De concertopener ging over een kapotte wc. Lydon was uitstekend bij stem. Drie kwartier ver begon zondagavond in Antwerpen rond zijn groep PiL iets magisch te hangen. Het moet daar nog altijd hangen, in de grote Trix-zaal.

'Memories'. Zo heet een song uit de machtige 'Metal box', een plaat van eind 1979. Nergens staat Public Image Ltd. zo op scherp. Dub gaat ernstig in de clinch met krautrock, gitarist Keith Levene en bassist Jah Wobble zijn geweldige antipoden, John Lydons hoge sneer is overal op z'n schrijnendst. Helaas is er voor elke topsong van PiL (én van de Sex Pistols) een slechte herinnering. Bijvoorbeeld aan de belachelijke Pistols-reünietournee van de jaren '90. Wij denken ook niet graag terug aan het beetje plaatsvervangende schaamte dat we voelden bij het kijken naar ‘Reynebeau & Rotten’. Vandaag op YouTube flarden van ‘I’m a Celebrity… Get Me Out of Here!’ bekijken is evenmin een goed idee. John Lydon is inderdaad op een onbewoond eiland gaan kamperen, in een realityshow samen met andere celebrities. Wij hebben er geen idee van wanneer hij precies uit de afvallingswedstrijd is gevallen, en willen er ook geen idee van hebben. 'Memories'.

Onlangs verscheen John Lydons (tweede!) autobiografie 'Anger Is an Energy'. Daar staat wel iets relevants in. Lydon was 7 toen hij hersenvliesontsteking kreeg. Als we de man mogen geloven, liep hij de ziekte op via de ratten die samen met hem in het Londense arme-mensen-appartement woonden waar hij voor galg en rad opgroeide. Lydon belandde een paar maanden in een coma. Toen hij wakker werd was hij zijn eigen naam vergeten. Hij herkende ook zijn ouders niet. Lydon daarover: 'Ik vertrouwde hen. Ze waren lief voor me. Ik merkte dat ik gewild was. Maar het was een gruwelijke periode, vooral omdat ik dacht dat alles mijn fout was. Ik dacht dat ik iets verkeerds had gedaan. Ik kon me mijn eigen ouders gewoon niet herinneren. Ik was dus ook vergeten wat ze voor me gedaan hadden. Van dat schuldgevoel ben ik nooit meer af geraakt. Ik hoop dat je het hoort in de songs. PiL en Pistols, ze zitten vol met dat schuldgevoel.' Om eerlijk te zijn, in concertopener 'Double Trouble' horen wij daar weinig van. Lydon knalt ons in Antwerpen de vraag 'What? You fuckin’ nagging again?' in het gezicht. 'About what? The toilet’s fuckin’ broken again? Get the plumber in again. And again.’ Naar verluidt is hij trouwens zelf naar de Brico gereden. 'Know Now' komt ook uit het recente 'What the World Needs Now', en is ook een strakke song die blaft en kortaf klinkt. Waarna 'This Is Not a Love Song' - half wiegeliedje, half jaren 80 maxisingle - de eerste song is die z'n tijd neemt. Gitarist Lu Edmonds - lang geleden in The Damned - speelt indrukwekkend slide op een Turkse saz: zelden zo'n dunne en lange gitaarhals gezien. Als hij die voor een Gretsch omruilt, lijkt 'Lucifer Sam' even te beginnen, maar het is 'Bettie Page', dat mooi wordt ingeschoven: 'Welcome to America / the greatest pornographic country in the world'. Het begint stilaan duidelijk te worden waarom Lydon soms een slok thee nodig heeft. Hij gaat bij het drumpodium bij elke pauze ook zijn mond spoelen. Geen idee met wat precies - Hextril of echte alcohol - maar alles belandt keurig in de spuugbak. De man is trouwens zijn nihilistiche sneer kwijt, en rekt de lettergrepen ook niet meer op tot bij de eh-uitgang. Hij komt integendeel een paar keer terecht in landen waar Robert Plant en de drie operatenoren koning zijn. In 'Disappointed' bijvoorbeeld, soms aan de licht-pathetische kant, met Lydons gezicht in een serieuze blueskramp. 'Do I have any friends here?' vraagt hij ons. Waarna hij zegt: 'Jullie staan daar toch maar mooi naar mij te kijken.' En dat moeten we logisch vinden, want tenslotte is hij 'The One'. Wellicht een kwestie van de ruimte even luchten met wat oldskool sarcasme. En dan begint de magische tweede helft.

De leesbril gaat voorgoed in de borstzak van het hemd, van hier af kent Lydon z'n teksten. Drummer Bruce Smith (ex-The Pop Group) blijft overal het back to basicsprincipe toepassen. Bassist Scott Firth, die onder meer bij Elvis Costello en bij The Spice Girls heeft gespeeld, is geen bassist die vooraan wil staan, maar hij houdt wel de lange versies van de songs boeiend. Lu Edmunds blijft ondertussen van gitaar wisselen; hij heeft er vijf verschillende meegebracht. John Lydon beperkt zijn bindteksten tot 'I apologize for security sticking torches in your face. That's offensive' en 'There's a lot of undercover police, but we made 'em pay for the ticket': geen idee waar dat over ging, trouwens. Niet erg, het is vooral de reeks topsongs - 'Deeper Water', 'Corporate' (een nieuwe song, en één over de wereld van vandaag), 'Death Disco' (een mooie pot chrysanten voor moeder), 'The Body', 'Warrior', 'Bags' (dat naadloos overgaat in een snoeihard 'Chant') - die ons doen denken dat we nu ver van de bluf en de pose zitten, en nog verder van de provocatie en de wijsneuzerigheid. De songs zijn gewoon grondig omgebouwd en mooi verschrijnwerkt, en het liveoptreden vlakt de breuklijnen tussen de verschillende platen in die mate uit dat we zelfs de nieuwe uitvoeringen van de paar songs uit 'Metal Box' beter beginnen te vinden dan de plaatversies. Faut le faire! De beste bas van de avond is staand, ze legt afsluiter 'Religion' eerst ten anker, maar als de bas aan- en aanzwelt (en Lydon in de tekst blijft aandringen 'to turn up the bass') wordt het anker gelicht en wordt Public Image Ltd. echt vrij. Edmunds, die met een lichtgevend speeltje over de gitaar gaat, wordt Lydons vriend Jezus. Firth, die steeds prominenter bast, mag voor satan spelen. We zijn klaar voor de bissen 'Public Image' (dat begint met een kort 'Hello') en 'Rise' (dat uitloopt in een veelvuldig herhaald 'Anger is an energy'). Woede is een energie, jazeker. Maar niet gedacht dat wij John Lydons woede-energierelatie opnieuw zeer boeiend gingen vinden.

Deze week komt het Britse punkduo Sleaford Mods naar Antwerpen en naar Brussel. Ze zijn het aan hun status verplicht om te doen alsof ze even weinig respect voor het verleden hebben als Johnny Rotten in zijn jonge jaren beweerde te hebben voor wat aan hém voorafging. De Mods hebben een song die 'Pubic Hair Ltd.' heet. Alvast een uitstekende openingszet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234