null Beeld

Pink Floyd - The Division Bell 20th Anniversary Box Set

Als een platenfirma de zoveelste deluxe box set op ons loslaat, van een groep die nooit officieel is gesplit maar (op dat ene reünieoptredentje op Live8 na) al bijna twintig jaar op non-actief staat, is nuchterheid geboden.

Serge Simonart

De feiten: in 1994 kwam ‘The Division Bell’ uit, een worp van Pink Floyd post Roger Waters. Nu is er deze box, met inderdaad ‘seven discs’ en een fonkelend boek, en postkaarten, en gekleurde singles op vinyl, en een gelaserde vinylplaat, en een remix van de remastering van... Maar wie doet daar écht iets mee?

De bottomline is: deze box biedt niets nieuws. Na de opnamen in 1994 hadden perfectionisten David Gilmour, Rick Wright en Nick Mason naar verluidt een vijftal volledige en tien half afgewerkte songs in voorraad. Geen enkele daarvan is hier te horen. Voor wie postertjes en postkaarten verzamelt of hoopt dat deze box ooit een collector’s item wordt, is dit hebbeding een natte droom. Voor wie hoopte op onuitgegeven parels is het een sof.

‘The Division Bell’ is de bel die rinkelt als Britse parlementariërs moeten stemmen. David Gilmour is een nobele en vrijgevige politiek bewuste linkse rakker die menig goed doel steunt maar een adellijke titel weigert. Meer dan één song verwijst subtiel naar de wereldpolitiek – zo knipoogt ‘A Great Day for Freedom’ naar de val van de Berlijnse Muur. (Qua Berlijn nog dit brokje trivia: ‘The Division Bell’ werd geproducet door Bob Ezrin, zie ook Lou Reeds ‘Berlin’). Het is een ongelijke plaat: het monotone marsritme van ‘Coming Back to Life’ en de pompositeit van sommige andere tracks zijn ook typisch Floyd; geen grandeur zonder bigger than life uitvergrotingen. ‘Lost for Words’ is geen song maar een collage van losse ideetjes. En het stof was na de strijd tussen controlefreaks Roger Waters en David Gilmour amper gaan liggen (‘Sell your soul for complete control, is that really what you need?’ sneert Gilmour op ‘What Do You Want from Me?’) of Gilmours vrouw Polly Samson wierp zich op in een Yoko Ono-rol. Maar in tegenstelling tot Yoko schrijft Samson uitstekende teksten, en alleen al de acht glorieuze minuten van het sublieme ‘High Hopes’ zijn vier sterren waard: tijdloze pracht, een parel en een waardige zwanenzang. Wie doet beter? Omdat op Divisionbell20.com en #TDB20 een teller aftikte naar ‘groot nieuws’, dachten veel fans aan een reünie of een tournee, maar het was slechts een teaser. Rick Wright is helaas dood, Gilmour renteniert, en Waters tourt solo in de hoop dat iedereen denkt dat hij meer en beter is dan de groep. Pink Floyd is geschiedenis, voltooid verleden tijd. En onvervangbaar.

Voetnoot: de huizenhoge metalheads op deze cover (rust zacht, Storm Thorgerson) zijn nu te zien in de Rock and Roll Hall of Fame in, of all places, Cleveland, Ohio – ‘Spinal Tap’, iemand?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234