null Beeld

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (40th Anniversary Edition)

Hippies aller landsdelen, blaas weg die weeddampen, spits de oren en vier met ons de veertigste verjaardag van 'The Piper at the Gates of Dawn', het fenomenale debuut waarmee Pink Floyd met zo mogelijk nog meer grinta dan 'Sgt. Pepper' - de Beatles zaten een deur verder in de Abbey Road-studio's - de wervelende soundtrack schreef bij de Summer of Love.

'Piper' sloeg in als een bom, die vijfde augustus 1967. Vóór alles kanaliseerde de plaat de ongebreidelde visie van Syd Barrett, de kierewiete briljant die zich vorig jaar, decennia na zijn geestesvermogens, definitief aansloot bij the great gig in the sky. In de amper dertien maanden dat Pink Floyd onder zijn leiderschap een recording outfit was, tot zijn lsd-hunker hem finaal buitenspel zette, maakte Barrett samen met Roger Waters, Rick Wright en Nick Mason van de meest inventieve, deuren-der-perceptie-openende muziek die ooit op band was vastgelegd. De groep maakte toen nog lang niet de sombere, pompeuze progrock van Waters en David Gilmour, Barretts opvolger. Van opblaasbare varkens geen spoor op de podia van zaaltjes als de Underground Freak Out Club; van wat de band zelf typeerde als 'coöperatieve anarchie' des te meer.

Barrett noemde 'Piper' naar een hoofdstuk uit zijn favoriete jeugdboek. Hij stouwde z'n teksten vol met van die typisch Britse mallepraat in technicolor, kinderlijk naïef maar met macabere chaos en verwarring onder het luchthartige oppervlak. 't Is Syd in Wonderland, een ruimtereis gegidst door figuren als Grimble Cromble de gnoom en Gerald de muis. Nu eens loert Tolkien tussen de regels, dan weer schuilt er een 'I Ching' in, tao voor non-conformisten.

Klassiek geworden songs als 'Astronomy Domine' en 'Interstellar Overdrive' filteren die folklore door een hallucinogene lens. Onder invloed van de Beatles, The Byrds en The Who en, aan de andere oever van de chemicaliënstroom, de uitgesponnen improvisaties van AMM, de klassieke avant-garde van Karlheinz Stockhausen en de free jazz van John Coltrane. In de studio wist Norman Smith (een oudgediende van Beatles-producer George Martin) Barretts feilloze popgevoel en het dolle livegeluid van de zijnen tot onconventionele maar verzorgde arrangementen te smeden die ook na veertig jaar steek houden. Hun techniek weegt niet altijd op tegen hun ambitie, maar net dat is de charme van de jonge Floyd: telkens als je denkt dat hun kaartenhuisje gaat instorten, bouwen ze er een verdieping bovenop. 'Piper' is een verklankte psychedelische trip die je tegelijk aan de kook en van je melk brengt.

Voor de veertigste verjaardag werd deze bewustzijnsverruimende stoofpot door EMI opnieuw uitgebracht, en het moet gezegd: zo'n goeie uitgaaf hebben we van de elpee nog niet gehad. Fans hebben de keuze tussen een dubbel-cd met een mono- en een stereoversie, geremasterd door Floyd-oudgediende James Guthrie, en een driedubbelaar waarin een extra schijfje de vroege singles uit 1967 herbergt (de onweerstaanbare lappen acidpop 'Arnold Layne', 'See Emily Play' en 'Apples and Oranges') vergezeld van hun B-kantjes en enkele onbekende versies en (out)takes. De monomix is keihard de beste: hij sprankelt, is pittig en punchy en recreëert Barretts fijnste uur op glorieuze wijze. Jammer toch dat de gewiekste geldwolven van EMI de gelegenheid niet te baat hebben genomen om grote schoonmaak te houden in hun Floyd-kluizen: rariteiten als 'Scream Thy Last Scream' en 'Vegetable Man', die daar al sinds de 'Piper'-dagen stof liggen te vergaren, schitteren door afwezigheid. Afspraak in 2017, heren?

Als een Piper at the Gates of Dawn heeft Syd Barrett het licht aangeknipt in elke denkbare artrocker, van Bowie tot Banhart. Wrijf de slaap uit uw derde oog en (her)ontdek waarom.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234