null Beeld

Placebo - Loud Like Love

Vallen wij meteen maar met de hele voorgevel in huis: ‘Loud Like Love’, de zevende plaat van Placebo, is met voorsprong hun meest overbodige. En voor u deze recensie wegwuift als de publieke zelfbevrediging van een verveelde, bevooroordeelde recensent: we hebben al hun vorige platen gekocht, zónder tweeloop tegen de slapen.

Misschien speelt het een rol dat het nooit de bedoeling was om een nieuwe Placebo-plaat uit te brengen. Dat Brian Molko het plan had opgevat solo-oefeningen te schrijven, in zijn eentje ook daadwerkelijk drie songs uittekende, en daarna – onzekerheid? Gewoonte? Opdringerige marketingafdeling? – toch maar gewoon opnieuw de band bij elkaar heeft geroepen. Placebo bericht al bijna twintig jaar over het leven in de goot, en hoe dat best een goede plaats is als je er met stijl in ligt. Maar de zwarte rouwrand die de groep lange tijd zo goed stond, is lichtgrijs geworden, de bezongen tristesse ongeloofwaardig, de bezieling volstrekt onbestaande. Als je met vier in de auto zit, en je hoort Molko in ‘Exit Wounds’ de woorden ‘Want you so bad I can taste it’ uitkramen, zal iedereen met wazige blik uit het raam kijken. Zegt dat iets?

‘Loud Like Love’ is de plaat van een groep die het zelf ook niet meer weet. Die lui in de eigen back catalogue heeft zitten scharrelen, en vervolgens zelf geschrokken moet zijn van de aanblik die je krijgt als je één en ander te rommelig aan elkaar last. Er staan goede ideeën op ‘Loud Like Love’, maar er wordt niets mee gedaan. Subtiliteit is nooit hun voornaamste bekommernis geweest, maar in ‘Hold on To Me’ krijgen ze het oogwit van Jared ‘Thirty Seconds to Mars’ Leto in het vizier. ‘Scene of the Crime’ beoogt hetzelfde als het oude ‘Every You Every Me’, maar je hoort alleen de wanhopige poging. U lust wel iets stevigers? Het hoeft niet meteen goed te zijn? Dan is ‘Purify’ iets voor u.

Bekentenis: wij behoren tot het verguisde slag muziekliefhebbers dat veel te zelden met gespitste oren naar gezongen teksten luistert. ’t Is het slang van een ritmesectie, het vuile dialect van een riff dat in ons hoofd het hoge woord voert. Meestal vallen alleen vergezochte, pompeuze, erg van de aap zijn gat geblazen teksten ons op, en tijdens het beluisteren van ‘Loud Like Love’ ving onze SchijtFilter 2000 haast non-stop signalen op. Bij ‘Rob the Bank’ hoor je bijvoorbeeld ineens: ‘Rob the bank, make a joke out of dyslexia / Then pick your nose / Then take me home and make love’. Euh, precies. Zie ook: ‘Are you a temple? / Are you a temptress? / There’s too much choice / The possibilities are endless’ (‘Purify’). En hoe minder gezegd over ‘My computer is gay / I threw that piece of junk away on the Champs-Elysées’ (dat u kent van single ‘Too Many Friends’), hoe menslievender.

Steek die thermometer waar u wil, warm zal u van ‘Loud Like Love’ niet worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234