null Beeld

Pol Van Den Driessche: de nieuwe getuigenissen

‘Lasterlijke leugens,’ noemt Pol Van Den Driessche het artikel over hem dat vorige week in Humo verscheen. Hij heeft helemaal geen losse handjes tegenover vrouwen, hij is het slachtoffer van een politiek complot. Het tegendeel is waar, zo bewijzen de vele extra getuigen die zich bij Humo aandienden, ook via de brievenrubriek Open Venster.

Jan Antonissen

Een ex-politica van Groen (toen Agalev), intussen woordvoerster, wil alleen anoniem vertellen over wat ze met Pol Van Den Driessche heeft meegemaakt toen hij haar kwam interviewen voor Dag Allemaal, het blad waarvoor hij geregeld werkte. Het speelde zich af in 2003, toen ze voor het eerst opkwam bij de federale verkiezingen. Ze kreeg de kans te debatteren met een andere aankomende politicus voor een groot publiek. Het was kortom een aanbod dat ze niet kon weigeren.

Politica «Het gesprek vond plaats in een Grieks restaurant tegenover het parlement. En het was een zinnig gesprek: Van Den Driessche kent de politiek. Maar wat zich onder tafel afspeelde, beviel me veel minder. Hij legde tijdens het interview ongevraagd zijn hand op mijn knie, en toen ik opschoof, schoof hij mee op en begon hij wéér. Maar je zegt niks, want je weet: ‘Ik mag het niet verknallen: dit is een belangrijk interview.’

»Toen we na het interview buiten afscheid namen, zei hij: ‘Je beseft toch dat dit geen objectief interview kan worden?’ Ik ging er niet op in, maar achteraf bleven de mails en de telefoons maar komen: ‘Ik wil leuke dingen met je doen’ en dat soort dingen meer, enfin, nogal expliciet. Als ik me niet vergis, héb ik die mails nog. Uiteindelijk heb ik campagneleider Jos Stassenaangesproken. Die kende de reputatie van Pol: ‘Doet-ie het weer?’ Ik heb Van Den Driessche laten weten dat ik al een vriend had, en dat hij niet hoefde aan te dringen. Dat heeft hij wel gerespecteerd, en het interview heeft hij ook correct weergegeven.

»Achteraf hebben we binnen de partij wel afgesproken dat jonge vrouwen niet meer alleen naar een interview met hem mochten gaan.»

Vera Dua bevestigt dat het laatste haar idee was. Maar meer commentaar wil ze niet kwijt.

Jos Stassen «Er hebben zich verscheidene incidenten met Pol Van Den Driessche voorgedaan. In 2003, maar als ik me niet vergis ook in 2004 en 2006.»

Een andere politica van Groen bevestigt een incident in 2007. ‘Hij was toen politiek hoofdredacteur van vtm, en dus belangrijk met het oog op de verkiezingsprogramma’s die de commerciële zender zou maken. En ook al ging ik samen met Vera Dua lunchen, onder tafel legde hij zijn hand op mijn been.’

Stassen «Hij kon niet van onze jonge vrouwen afblijven. Achteraf bekeken heb ik spijt dat we niet meteen aan de alarmbel hebben getrokken. Maar je bent een kleine partij, je bent afhankelijk van goodwill in de media, en je neemt begeleidende maatregelen in plaats van het probleem aan te kaarten bij de oversten van Van Den Driessche. Dat is verkeerd geweest, zeker nu ik de discussie over seksuele intimidatie zie ontaarden in een politieke polemiek. Nee, de schuld ligt bij hem én bij zijn werkgevers.»

Redactrice Caroline De Neve heeft ook haar bedenkingen bij de politieke richting die het debat over de handtastelijkheden van Van Den Driessche is uitgestuurd. Zij kent de man van op de nieuwsredactie van vtm, waar hij tussen 2002 en 2007 werkte.

Caroline De Neve «Ik ben onthutst over de reacties van toonaangevende figuren die seksuele intimidatie met de mantel der liefde bedekken. Alleen al dat betuttelende toontje: ‘Het is allemaal zo erg niet’, ‘Die vrouwen moeten ook maar tegen een stootje kunnen’, ‘Van Den Driessche zal het niet zo bedoeld hebben’, ‘Er is nooit een klacht ingediend’. Schandalig dat je anno 2012 nog zulke lichtzinnige uitspraken te horen krijgt over grensoverschrijdend seksueel gedrag.

»Erger nog is het gemakzuchtige argument van de doofpot: ‘vrijpostige’ Pol, en bij uitbreiding de hele N-VA, is het slachtoffer van een politieke afrekening. De calimero’s van de Wetstraat zijn weer de dupe van de nietsontziende CD&V. Sorry, maar dat slaat werkelijk nergens op. Alsof de twee vrouwen die in ‘Reyers laat’ hebben getuigd, daar een beloning voor opstrijken. Alsof zij er beter van worden om in het openbaar te vertellen over onterende incidenten.

»Van Den Driessche is niet alleen in de jaren negentig te ver gegaan, hij is het blijven doen. Ik ben zelf enkele keren met de pollekes van Pol in aanraking gekomen, en dat was níét om elkaar te groeten. In 2006-2007 werkte ik als researcher op de nieuwsredactie van vtm – op de onderste sport van de ladder. En Pol Van Den Driessche stond helemaal bovenaan: hij was politiek hoofdredacteur. Ik herinner me vooral twee feiten – die wegen niet zo zwaar als wat ik in ‘Reyers laat’ van Marie-Anne Wilssensheb gehoord, maar ze geven wel aan dat het opdringerige promiscue gedrag van Pol niet is opgehouden. Hij vond het normaal dat hij tijdens een professioneel gesprek over een nieuw koninklijk besluit zomaar mijn hand kon beginnen strelen. En ja, ik kan het onderscheid maken tussen een vaderlijk handklopje en een seksueel getint gebaar.

»Op een ander onbewaakt moment, toen ik over de redactievloer wandelde, voelde ik opeens Pol zijn hand in mijn nek. Hij trok me wellustig bij mijn haren naar achteren, fluisterde me perverse woordjes in mijn oor, en ging er dan snel vandoor. Enkele minuten later stuurde hij me een mailtje dat hij er niet aan kon doen, dat hij niet van mij af kon blijven als hij me zag, dat hij wild van me werd.

»Waarom heb ik geen klacht ingediend? Ik stond, zoals ik al zei, op de onderste sport van de ladder. En op de nieuwsredactie van vtm heerste een machocultuur, waardoor ik besloot geen heibel te maken over het gedrag van Pol – hoe onaanvaardbaar dat ook was. Er gebeurden nog andere dingen die, achteraf gezien, hélemaal niet door de beugel konden. Dat heb ik pas beseft toen ik op de redactie van Het Laatste Nieuws ging werken: dat was een geëmancipeerde werkomgeving.»


Meisjes van 18

Bij vtm had ook tv-redactrice Katrin Ploegaerts met Van Den Driessche te maken in het kader van ‘Recht van antwoord’ (2000-2004), en daarvoor bij het mediabedrijf Headtrick (2000). Zij heeft de man ook letterlijk van zich moeten afschudden. ‘Het kopieerapparaat was zijn plek. Daar kwam hij langs achteren tegen je aanschurken, en voelde je opeens een gezwollen lid in je rug of een hand op je borsten of dijen. Dat was Pol.’

‘Wij waren jonge, zelfbewuste vrouwen, niet op ons mondje gevallen. Als hij weer eens toesloeg, zeiden wij: ‘Pol, gaat het niet goed thuis, jongen?’ Maar hij wist niet van ophouden. Hij probeerde altijd opnieuw. En hij bestookte je met sms’jes om met hem te gaan eten. Dat heb ik nooit gedaan. Ik moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als ik alleen met hem in de auto had gezeten. Maar andere vrouwen gingen er wél op in. En sommigen maakten daarna plots, om god weet welke reden, promotie (lacht) , zelfs meisjes die op redactievergaderingen werden afgebrand. Maar kennelijk was het toch belangrijker de chouchou van Pol te zijn.’

Katrin Ploegaerts «De laatste keer ben ik Pol tegengekomen in de gebouwen van vtm, in het gezelschap van onder anderen Nicole Plas, directrice van Endemol België. 2007, als ik me niet vergis. Maar toen bestond hij het, om in het bijzijn van al die mensen, te roepen: ‘Ha Katrin, de seksbomme!’ En je eens goed vast te pakken, heel dicht bij je borsten. Onwaarschijnlijk gênant, want op die manier wekt hij de indruk dat je iets met hem hebt gehad. En dan moet je echt zeggen: ‘Hè, Pol, asjeblieft zeg, hou je handen thuis.’

»Als je niet kordaat ingrijpt, weet ik niet wat er gebeurt. Onderling praten we er met ex-collega’s nog geregeld over: ‘Wat is er gebeurd met dat ene meisje dat altijd heeft ontkend dat er méér aan de hand was, maar die wel is meegegaan, en niet nee heeft gezegd?’ Als je meegaat, ben je aan zijn willekeur overgeleverd. Dan heeft hij je in zijn macht. En daar is het hem waarschijnlijk om te doen.

»Ik ben boos als ik nu hoor roepen dat het om een politieke afrekening gaat. Daar heeft het niks mee te maken. Het is gewoon wáár.»

Dezelfde verzuchting horen we bij de vrouw die vorige week in Humo vertelde dat Van Den Driessche haar na een feestje in het duister opwachtte, haar probeerde te zoenen en bovenop haar ging liggen: ‘Ik heb me de afgelopen week blauw geërgerd aan het idee dat dit een politieke afrekening zou zijn. De vraag kwam telkens terug: waarom duiken de feiten nu pas op, een half jaar voor de gemeenteraadsverkiezingen met Pol Van Den Driessche als kandidaat-burgemeester van Brugge? Het antwoord is simpel! Toen woordvoerster Doenja Van Belleghemvan het bisdom Brugge twee jaar geleden een lezersbrief naar Humo schreef, heeft ze veel losgemaakt, ook bij mij. Kort na haar brief – Van Den Driessche was nog senator voor CD&V – heb ik voor het eerst mijn verhaal aan een journalist verteld. Later heb ik dat nóg eens gedaan, aan een andere journalist. Ze vonden het allebei ‘heel straf’, maar ze hebben er niks mee gedaan. Vermoedelijk zijn ze op hoger niveau, door vriendjes van Pol, tegengehouden. De derde journalist, van Humo, heeft het verhaal wél gepubliceerd. Kortom: het heeft niks te maken met een afrekening met de N-VA. Laat staan een afrekening door de CD&V met de N-VA. Van Den Driessche was lid van de CD&V toen ik hem voor het eerst aanklaagde!»

Het ging niet om politiek, het ging om seksuele intimidatie van een hiërarchisch meerdere, bevestigt regisseur Kristel Waterloos: ‘De reacties op Facebook afgelopen week waren duidelijk. Mensen herbeleefden de akelige herinneringen van tien of vijftien jaar geleden. Ze waren blij dat het eindelijk naar buiten kwam. Misschien wordt het nu bespreekbaar en kan het ook eindelijk ophouden.’

Eind jaren negentig maakte Waterloos als studente kennis met Van Den Driessche. Hij was hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, en docent actualiteit aan de Brusselse hogeschool RITS.

Kristel Waterloos «Van Den Driessche probeerde ons allemaal te benaderen, meisjes van achttien die net van de middelbare school kwamen. Hij stelde meestal voor om een hapje te gaan eten. Maar als je daarop inging, had je prijs. Dat wist je.

»Mij heeft hij uitgenodigd aan het einde van de les. Ik zei: ‘Nee, het gaat niet, sorry.’ Maar even later belde hij me thuis op, waar mijn moeder de telefoon opnam. ‘Kan ik met uw dochter een afspraak maken voor een studiewerk?’ vroeg hij. Maar voor het vak actualiteit vielen geen studiewerken te maken, dat ging over de gebeurtenissen van de afgelopen week. Het was een smoes, en ik wist het. Ik zei: ‘Nee.’ En daarmee hield het op. Maar op het examen kreeg ik wel de rekening gepresenteerd. Zo ging dat met wie niet op zijn uitnodigingen inging. Hij heeft zelfs ooit tegen iemand gezegd: ‘Als je met mij naar bed gaat, krijg je mooie cijfers.’»

Een meisje dat wél op zijn verzoek inging om samen een vorkje te prikken, wil niet on the record spreken. ‘Hij heeft ook naar mijn moeder gebeld, en hij is me thuis met zijn wagen komen ophalen. Het Heilig Huizeken, zo heette het restaurant (lacht) . ‘We hadden dingen te bespreken,’ zei hij. Maar daar viel in dat huizeken weinig van te merken. We waren amper aan het aperitief begonnen of hij ging al dichter bij me zitten, en hij legde zijn hand op mijn bil. Ik ben uiteindelijk terug naar huis gelopen, danig onder de indruk. Ik was gechoqueerd, maar toen ik er met anderen over sprak, bleek dat iedereen op de hoogte was van zijn praktijken. Alle meisjes, jong of oud, dik of dun, hebben thuis telefoon van hem gekregen.’

Pol Van Den Driessche zelf laat weten dat hij bij zijn standpunt blijft: ‘Ik heb nooit iemand kwaad berokkend.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234