null Beeld

Popmuziek met een snik: London Grammar

'Wide eyed and caught in the middle’: het is er niet altijd onprettig vertoeven. Of toch niet meer sinds London Grammar er met een huppelpasje langs de grote poort debuteerde met ‘If You Wait’. Popmuziek met een snik, met dank aan de gouden strot van Hannah Reid.

Tom Raes

The middle heet vandaag Chiswick, de Londense wijk op een boogscheut van de Thames, waar Reid, gitarist Dan Rothman en multi-instrumentalist Dominic ‘Dot’ Major zich de voorbije weken verschanst hebben om er een tweede plaat in elkaar te boksen. ‘Jij bent de eerste buitenstaander die we binnenlaten,’ krijg ik te horen wanneer ik de studio van amper drie bij vier binnenstap, waarop ik vervolgens alle moeite van de wereld moet doen om m’n nek niet te breken over de instrumenten waarmee de ruimte is volgestouwd. De voorwaarde die de platenmaatschappij vooraf stelde in ruil voor die eer: ‘Geen vragen over afgelaste shows.’ London Grammar zou nu van een tournee in Noord-Amerika aan het uitpuffen moeten zijn, maar die werd enkele weken vóór het vertrek uitgesteld. ‘Conflicting schedules’, heette het. En het was niet de eerste keer dit jaar dat de drie aan het schrappen moesten in hun agenda. Gelukkig hoeven we de vraag niet eens te stellen. ‘Ik ben moe. Voortdurend,’ zegt Reid zuchtend. We vroegen nochtans gewoon hoe het voelt om na een hectisch anderhalf jaar weer in de studio te zitten.

Hannah Reid «We hebben veel geleerd. Een cliché, ik weet het; wel meer muzikanten zeggen achteraf dat ze als een ander mens terugkijken op hun eerste plaat en hun eerste tournee. Maar het vóélt wel zo. En dan heb ik het vooral over de industrie waarin we zitten. Voortaan willen we meer rekening houden met de grenzen waar we het voorbije jaar tegenaan gebotst zijn.»

HUMO Welke grenzen waren dat?

Reid «We zijn achttien maanden lang non-stop de baan op geweest. Dat is natuurlijk fantastisch als je net je debuut uit hebt, maar op een bepaald moment moet je toch even stilstaan bij wat je als groep aankunt. En ook: wat níét. Soms moesten we zeven shows in negen dagen afwerken, dat is moordend voor mijn stem. Ze klinkt vrij krachtig, maar ik heb helaas ondervonden dat ze tegelijk erg breekbaar is. Probeer daar maar eens rekening mee te houden als je zo’n drukke agenda hebt. We hebben geleerd dat het ónze carrière is, en dat wij de beslissingen moeten kunnen nemen. Op dat vlak staan we nu veel sterker.»

Dan Rothman «Toen we ‘If You Wait’ uitbrachten, kwam er enorm veel druk op onze schouders terecht. We waren weliswaar al vrienden, maar je maakt samen zoveel mee dat je haast familie wordt. We hebben elkaar het laatste anderhalf jaar vaker gezien dan onze eigen familie.

»In het begin lieten we ons ook erg leiden door mensen die ons kwamen vertellen hoe het moest, en ik dacht ook echt dat ze wisten waar ze het over hadden (lachje). We waren niet altijd even vastberaden als we hadden moeten zijn. Maar goed, we waren ook erg jong, hè. We hadden geen flauw benul van hoe het er in dit wereldje aan toegaat. Dat heeft af en toe tot moeilijke situaties geleid, maar we zijn geraakt waar we nu staan, en we zijn aan onze tweede plaat bezig.»

HUMO Dat klinkt alsof je een overwinning hebt behaald.

Rothman «We waren als de dood om zo’n band te worden die één plaat maakt en dan door zijn label wordt gedumpt. Bij veel groepjes begint het ook te rommelen na de eerste plaat. In plaats van kleine optredens moet je plots shows voor duizenden mensen geven, en het is niet zo eenvoudig om je daarop voor te bereiden.»

HUMO Ik had jullie graag op Werchter bezig gezien, maar de tent puilde twintig minuten vóór de aanvang van jullie optreden al vervaarlijk uit.

Dominic Major «Sorry (lacht). Het was wel wennen voor ons: hoe moet je als groep voor zo’n massa optreden zonder dat het saai wordt? En zeker wanneer je ver van elkaar op het podium staat?»

Reid «Daar waren we al helemaal niet goed in (lacht). Behalve muzikant moeten we ook performer zijn, maar dat staat voor mij los van het muziek spelen. Wanneer je liedjes begint te componeren, doe je dat voornamelijk voor jezelf, zonder erbij stil te staan dat je die nummers later misschien voor een groot publiek moet brengen. Soms ben je daar gewoon niet voor in de wieg gelegd. En je móét wel goed zijn, want de mensen die naar jou komen kijken, doen dat omdat ze fan van je zijn.»

HUMO Hannah, je kampt met een behoorlijk hardnekkige vorm van podiumvrees. Slijt die niet na een paar festivals?

Reid «Nee, dat gaat nooit weg, en er helpt niets tegen. Hoe groot of hoe klein het publiek ook is, ik blijf doodsbang. Maar na verloop van tijd wen je er wel aan – niet aan het optreden, maar aan dat bang zijn op zich.»

Rothman «Van ons drieën heeft Hannah de moeilijkste job. Uiteraard muzikaal, want haar stem draagt de groep, maar ook visueel gaat de meeste aandacht naar haar tijdens onze optredens.»

Ongezonde spanning

HUMO Lucht het op om weer in de luwte van de studio te kunnen werken?

Major «Je hebt er geen idee van (lacht). We zijn na de tournee vrijwel meteen de studio ingedoken. Het doet vooral aan vroeger denken, want we waren niet het soort groep dat veel optredens had. De studio zie ik als onze thuis.»

HUMO Dat was dan toch anders ten tijde van de opnames van jullie debuut: de spanning was toen vaak te snijden, hebben jullie meermaals verteld.

Reid «O, maar dat is niet per se slecht als je een plaat opneemt. Soms kom je net dan tot het beste resultaat. Wat we wel willen vermijden, is dat mensen die niet meteen iets met de band te maken hebben, hun mening komen opdringen of je doen twijfelen over de keuzes die je maakt. Dat is ongezonde spanning, en dat willen we niet meer.»

Rothman «Natuurlijk hadden we als groep niet altijd dezelfde mening over welke richting we uit moesten, maar de vorige keer raakten er op de één of andere manier ook mensen van buitenaf betrokken bij de discussie. Die dreven ons nog verder uit elkaar in plaats van naar een oplossing te helpen zoeken. We hadden ook nog niet zo veel zelfvertrouwen, en dan is het erg moeilijk om op je strepen te staan: ‘Weet zo’n producer het uiteindelijk toch niet beter?’»

HUMO Jullie wonen alle drie in Londen, maar jullie muziek is daar allesbehalve een weerspiegeling van: die is ingetogen in plaats van druk en lawaaierig.

Reid «Het zal vast heel arty farty klinken, maar die klinkt juist zo omdát we in Londen wonen. Het is heel moeilijk om in een stad als deze rust te vinden, dus ga je die onbewust meer in je muziek steken.»

HUMO De opvolger van ‘If You Wait’ zou wel iets minder triest klinken, heb je al verklapt.

Reid «Klopt. Maar we zijn nog volop aan het schrijven. Ik denk dat ik ook gewoon in een treurige bui was toen we ‘If You Wait’ opnamen.»

Rothman «Geef toe: we hebben het wel onder de knie, dat treurig zijn.»

HUMO Jullie zijn jonge twintigers: dan sta je nog open voor muzikale invloeden.

Rothman «Misschien wel, maar in onze muziek zul je nooit veel invloeden horen van platen waar wij zelf naar luisteren. We willen wel meer verscheidenheid in deze plaat steken, en iets minder elektronica.»

Verboden te luisteren

HUMO De Britse premier David Cameron is openlijk fan van jullie. Niet echt een cadeau, lijkt me. Hopen jullie dat hij de nieuwe plaat niet zal kunnen pruimen?

Major «Eerst zien of hij nog premier is als die uitkomt (lacht).»

Reid «Ach, hij is gewoon het zoveelste paar oren dat onze plaat heeft gehoord. En dat is fijn, toch? Hoe meer mensen die horen, hoe beter. Zolang onze muziek z’n beleid maar niet gaat beïnvloeden of zo.»

Major «Het zou ook nogal oneerlijk zijn als je als band zou zeggen dat iemand niet naar je muziek mag luisteren. Zoals Morrissey en Johnny Marr deden toen Cameron had gezegd dat hij fan van The Smiths was.»

Rothman «Weet je wie fan van ons is, en van wie ik het liever anders had gezien? S Club 7. Kennen jullie die in België?»

HUMO Nee.

Rothman «Zo’n popgroep uit de jaren 90 die in een tv-programma werd gevormd, en die nu plots weer de kop opsteekt. Blijkbaar zijn ze fan van onze muziek, niet meteen de coolste reclame die je je kunt voorstellen.»

HUMO Grijp je kans: verbied S Club 7 nog naar London Grammar te luisteren.

Rothman (lacht) «Nee, dat kan ik niet doen. Maar ik zou ze wel willen oproepen om nooit meer op te treden.»

Major (abrupt) «Het lucht wel op om weer even met muziek bezig te kunnen zijn en geen keuzes te hoeven maken, zoals welk nummer waar uitgebracht moet worden, welk nummer een potentiële single is, welk nummer een videoclip moet krijgen...»

Rothman «Eén voordeel: nu weten we wat voor fucking shit videoshoots zijn, dus we kunnen ons erop voorbereiden (lacht).»

Reid «Ik heb trouwens een ingenieus plan om nooit meer in videoclips te hoeven opdraven. (Tegen de anderen) Maar dat vertel ik jullie straks wel.»

HUMO Is het toevallig iets met dubbelgangers?

Reid «Verdomme, daar gaat m’n plan.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234