null Beeld

Pops Staples - Don’t Lose This

In 1999, één jaar voor hij voorgoed naar de ‘City in the Sky’ verkaste, nam RoebuckPopsStaples, patriarch van de roemruchte Staple Singers, met z’n dochters Cleotha,Yvonne en Mavis een laatste handvol songs op. Zijn gitaar en hun vier stemmen, zoals ze het altijd gedaan hadden. De legende wil dat hij z’n jongste dochter een tijdje later bij z’n ziekbed riep om samen naar de opnames te luisteren, en dat hij haar nadien op het hart drukte: ‘Don’t lose this, Mavis.’

Nicolas Quaghebeur

Soit, als u het háár hoort vertellen, gelooft u het vast ook. Mavis hield de banden vijftien jaar bij en trok er toen mee naar Wilco’s Jeff Tweedy, de man die ook haar laatste twee soloplaten geproducet had. Tweedy speelde wat bas in, liet z’n zoon Spencer drummen en Mavis hier en daar nog wat extra inzingen (vast voor z’n eigen plezier), en hield voor de rest vast aan het origineel. Hij zorgde voor een bescheiden geluid, dat toch een kamer kan vullen: toeval of niet, maar zo stellen wij ons de persoonlijkheid van Pops ook voor.

‘Don’t Lose This’ lijkt de muzikale reis van The Staple Singers nog eens over te doen. De blues die Pops als jonge knaap in de armen van Robert Johnson en Son House dreef, keert terug in ‘Sweet Home’, een straf vocaal duel met Mavis. Het is uitzonderlijk Tweedy die hier de gitaar beroert, maar wel in Pops’ trademark tremolostijl,waarvan gezegd wordt dat ze een hele generatie groten heeft beïnvloed, van CCR’s John Fogerty tot Steve Cropper van Booker T. & The MG’s. Wie wil horen hoe die gitaar moet klinken, kan er ‘Nobody’s Fault But Mine’ bij halen, ook een blues, moederziel alleen gezongen en ingespeeld. Of de solo in ‘Gotta Serve Somebody’ van Bob Dylan, die heel wat vingervlugge miljonairs een run for their money geeft.

De gospel en soul die de familie in de jaren 60 tot in het brandpunt van de burgerrechtenbeweging brachten, krijg je in onder andere ‘Somebody Was Watching’, nog een absoluut hoogtepunt, en ‘Better Home’. De funk volgt in ‘No News Is Good News’, waarin de piepjonge Spencer Tweedy een hemelse beat neerlegt. En zo is ‘Don’t Lose This’, naast het slotakkoord van een lang en rijkgevuld leven, ook een ontmoeting van twee families, Staples en Tweedy. Oud en jong, dood en levend, zwart en wit, samen rond een stel songs. Stoort het als wij daar warm van worden?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234