null Beeld

Prefab Sprout - Crimson/Red

Het zijn niet de béste artiesten uit de vermaledijde eighties die vandaag nog touren of muziek maken. Veel supertalenten uit dat decennium zijn dood (Frank Tovey, alias FadGadget), gesplit (Talk Talk), vergeten (XTC, anyone?).

Of gewoon verdwenen – de jaren 80 hebben merkwaardig veel kluizenaars voortgebracht. Mark Hollis is een voorbeeld. David Sylvian van Japan een ander. Roddy Frame van Aztec Camera een derde. En in de wildernis van Newcastle schuilt Paddy McAloon van Prefab ­Sprout, misschien wel het beste popgroepje uit die tijd.

’s Mans capaciteiten als singer-songwriter moeten dan ook niet onderdoen voor die van, pakweg, Elvis Costello. ‘­Steve McQueen’ was een perfecte popplaat, en ook later bleef McAloon parels schrijven. Maar de man is wat Morrissey spéélt: een contactgestoorde loner die net als z’n verwante geest Andy Partridge gruwt van touren.

De geruchten die de voorbije jaren de ronde deden over de Meester waren somber: hij zou terminaal zijn, en/of blind, en/of doof. Het eerste blijkt een roddel, de andere blijken waar, maar godzijdank overdreven. McAloon ontwikkelde het voorbije decennium een excentrieke voorliefde voor musicals en besteedde veel tijd aan nooit uitgebrachte projecten, zoals het megalomane ‘The Story So Far’ – een complete geschiedenis van het leven op aarde – of het sfeervolle en intrigerende ‘I Trawl the Megahertz’ – meer hoorspel dan song.

Maar na dertien (!) jaar stilte is er nu dus ‘Crimson/Red’, waarop tien tracks staan. Geen van die songs is minder dan goed, laat staan ondermaats. De titels geven al aan dat een onorthodox brein aan het werk is geweest: ‘Grief Built the Taj Mahal’, ‘List of Impossible Things’, ‘The Best Jewel Thief in the World’ en ‘Mysterious’ (over Bob Dylan). En de teksten getuigen van meer talent dan menig gehypet Amerikaans combo: zie het faustiaanse ‘Devil Came A-Calling’, waarin Satan de zanger ‘a mansion on Fellatio Drive’ offreert.

Ook al kan geen van deze songs tippen aan McAloons beste werk, de levenslust, de euforie, de subtiele humor en de zin voor detail (was McAloon twintig jaar eerder geboren, hij had Steely Dan vervoegd) zijn een verademing, en een welkome troost in wat belooft een druilerige herfst te worden.

Het is een plaat voor wie vindt dat de laatste Daft Punk in het beste geval dertigsterangsouttakes van nooit uitgebrachte albums van Chic bevatte; een plaat voor wie nog respect heeft voor het hoe langer hoe meer in de verdrukking rakende ambacht van singer-songwriter. Wie heeft het gat gedicht dat Prefab Sprout zo lang liet? Niemand. Dat zegt iets.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234