null Beeld

Preoccupations - Preoccupations

Let’s briefly summarize what we know, shall we. Viet Cong is van naam veranderd. Ze hebben niet gekozen voor Khmer Rouge. Het is Preoccupations geworden.

De eerste versregel van ‘Preoccupations’ luidt: ‘With a sense of urgency and unease’. Hoogdringendheid + onbehagen, opgeteld lijken ze alles waar Preoccupations belooft voor te blijven staan en gaan.

We zijn lang aan opener ‘Anxiety’ blijven plakken: lange drone-intro, daarna een donkere baritonstem die zelfs onder de bas kruipt, maar vrij verstaanbaar blijft. In het refrein – nu ja, refrein – worden de eindklinkers zeven seconden lang gerekt: ‘Encompassiiiiiiiing / Anxietyyyyyyyy’. Een synthmelodie maakt de song even catchy als ‘Continental Shelf’ uit het anderhalf jaar oude ‘Viet Cong’. En dan die drums eroverheen. Wat een begin!

’t Is wel even wennen, want van de gitaarlawine van het debuut is niet veel te horen. In het newwaverige ‘Monotony’ is ze zelfs gewoon weg. Een hele plaat lang zal er amper gekrabd worden op plekken waar het jeukt bij de gitaarjunk in ons. Maar daar wriemelt ‘Zodiac’ voor de zoveelste keer: de drums vallen bizar, de synths zijn knap, bij een vierde beluistering wisten wij nog niet precies waar en hóé de song ging openbarsten.

‘Memory’ is als composiet van elf minuten even lang als ‘Death’ uit het debuut. Eerst zingt bassist Matt Flegel zelf, hij doet nu héél hard aan Mark Lanegan denken. Vanuit een geweldige vuilbakdrum komt in deel twee disco opzetten – denk The War On Drugs in een remix van New Order – compleet met dwingende, vanuit de heup gezongen o-oooh’s en oe-woe’s. Het is Dan Boeckner van het herboren Wolf Parade die dat uitstekend doet, met in zijn rug gaandeweg een minigitaarlawine. De track loopt minutenlang uit in nogal luidruchtige, als kolkende lava klinkende ambient.

‘Degraded’ is Interpol in topvorm. ‘Forbidden’ eindigt een minuut of drie te vroeg. In de geweldige postpunkmierenhoop van ‘Stimulation’ zit een zotte blazer, de drummer laat zich een keer echt gaan. ‘Fever’ lijkt licht tobbend af te sluiten, maar vanuit een bizarre gitaarsolo (hardrock!) kleurt Preoccupations steeds verder buiten de lijntjes, de overweldigende finale is lawaai waar wij ‘Jawel!’ naar terugroepen.

‘Preoccupations’ is – veel meer dan ‘Viet Cong’ – een bas-bariton-synthplaat geworden. Wij blijven er overigens op sjieken: welke groepen hebben een soortgelijk parcours gelopen, van hard naar iets bedaarder, van gitaargestoord naar synthdromerig, van immer laaiend kwaad naar soms introverter en waziger, van overal een blijvende hoek af naar een plek dichter bij het ultieme popgevoel? Ons voorlopige en onvolledige antwoord: die van Preoccupations zijn minder freaky dan Liars, maar vettiger dan The Horrors.

Hun tweede is een uitstekende herfstplaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234