'Prince haatte de vergelijking met Springsteen, die met Mozart streelde wél zijn ego'

In de geschiedenis van de popmuziek én die van het boekwezen hebben maar weinig mensen zoveel glorie en frustratie geïncasseerd als Dan Piepenbring. Piepenbring was, van het naar schatting miljoen journalisten dat zijn rechterarm voor die job had willen geven, degene die door Prince werd uitverkoren als biograaf.

Drie maanden lang overlegden de twee intensief, maar net nadat Prince veertig handgeschreven vellen met anekdotes over zijn kindertijd had overhandigd, stierf hij. ‘The Beautiful Ones – Zijn laatste woorden’, dat op 29 oktober wereldwijd verschijnt, is dus vooral een fascinerende glimp van wat het boek had kúnnen worden.

'Het is tragisch hoe Prince en Mayté bij Oprah zeiden dolgelukkig te zijn met de geboorte van hun kindje, terwijl later bleek dat het toen al gestorven was'

We ontmoeten elkaar in New York, vlak bij de Roseland Ballroom waar Prince ooit een fenomenale show voor een goed doel speelde, met Robert De Niro, Peter Gabriel, Lou Reed en Lenny Kravitz in het publiek.

HUMO Dan, jij werkte als journalist bij The Paris Review Daily en The New Yorker toen je deze opdracht kreeg. Met alle respect: waarom jij?

Dan Piepenbring «Ik heb me die vraag ook gesteld. Nu, Prince koos niet toevallig voor de grootste uitgeverij (Spiegel & Grau, red.) en eiste dat die alle kanonnen in stelling zou brengen voor dit boek. Maar ik vlei mezelf ook met de gedachte dat hij sympathie had voor mijn jeugdige enthousiasme en dat hij me vertrouwde. In mijn eerste brief aan hem, die een soort auditie was, had ik hem vergeleken met Mozart

HUMO Ik heb ook eens met hem over Mozart gepraat en ik weet dat hij incognito diens geboortehuis in Wenen heeft bezocht. Maar laten we eerlijk zijn: het is vleierij om een hedendaags artiest te vergelijken met één van de grootste muzikale genieën aller tijden.

Piepenbring «Maar de vergelijking streelde zijn ego, en we weten dat hij niet bescheiden was. Hij was zich daar bewust van, hoor. Ik maakte eens een opmerking over de kwaliteit van zijn handgeschreven notities. Ik zei: ‘Nu moet je niet denken dat ik jouw ego nog groter wil maken dan het al is.’ Waarop hij, kurkdroog: ‘You couldn’t boost my ego if you tried.’ Maar hij zag, al dan niet terecht, parallellen tussen zijn leven en dat van Mozart. En die zijn er ook. In mijn brief schreef ik dat de populaire muziek van ons tijdperk onder zijn invloed fundamenteel was veranderd.

»Zodra ik een paar tests had doorstaan, werd ik deel van het meubilair in de cocon die Paisley Park was. De buitenwereld stopte aan de poort en het domein leek een eigen tijdrekening te hebben. Paisley Park was bijna leeg, die laatste maanden: Prince had heel wat mensen ontslagen en bij momenten kon je minutenlang door gangen dwalen zonder iemand tegen te komen. En tegelijk was Prince niet de kluizenaar die men in hem zag: in Chanhassen (voorstad van Minneapolis, red.) kon je Prince op de fiets zien voorbijrijden of hem cd’s en vinyl zien kopen in Electric Fetus. En zijn dorpsgenoten lieten hem met rust. We gingen weleens naar The Bunker, een kleine club in Minneapolis. Daar sprong hij soms onaangekondigd het podium op en jamde dan even mee met een lokaal jazzbandje.»

HUMO Prince zei altijd: ‘Ik kijk nooit achterom.’ Maar een autobiografie was voor een controlefreak zoals hij toch de perfecte manier om de geschiedenis te herschrijven en het mysterie nog te vergroten?

Piepenbring «Toch leek hij me oprecht. Hij had besloten om volkomen eerlijk en openhartig te schrijven. Ik heb op mijn beurt geprobeerd om zo eerlijk mogelijk weer te geven hoe hij was, die laatste maanden. In die zin is ‘The Beatiful Ones’, over het samen schrijven van een autobiografie, a memoir within a memoir.»

HUMO Was hij bereid om roddels en geruchten de wereld uit te helpen? Een goeie vond ik: Prince ontsloeg ooit een huishoudster die op hoge hakken door het huis stuiterde, omdat het ritme van haar voetstappen conflicteerde met dat van een nieuwe song in zijn hoofd. Echt gebeurd?

Piepenbring «Geen idee. Mijn doel was hem niet te bruuskeren. Hij hintte vaak naar sterke verhalen: ‘There’s gonna be lots of bombshells.’ Zoals over zijn beginperiode met Rick James, een artiest die een soort ruw, onafgewerkt prototype van Prince was. Prince bleek meteen een stuk openhartiger dan ik had verwacht: in die eerste vracht handgeschreven notities vertelde hij over z’n Eerste Keren: de eerste borst die hij zag, de eerste kus, de eerste neukpartij…

»Of over die keer toen Michael Jackson wilde dat Prince ‘Bad’ in duet zong met hem. Prince had één blik op de tekst geworpen en gezegd: ‘Your ass is mine? Zoiets zal ik nooit zingen over jou, en jij nog veel minder over mij!’ Ik had het gevoel dat er nog véél meer te vertellen viel over de concurrentie tussen die twee. Tijdens onze gesprekken heeft hij minstens een dozijn keer verwezen naar Michael. Ik denk dat diens vroegtijdige dood een grote indruk op Prince had gemaakt, en het is tragisch dat Prince op een soortgelijke manier aan z’n eind kwam. Misschien voorvoelde hij dat, wie weet? Tegen Morris Day, zijn jeugdvriend en zanger van The Time, beweerde hij dat er geen rivaliteit was tussen hem en Jackson: ‘Want rivaliteit veronderstelt dat die ander iets is, heeft of kan dat jij niet bent, hebt of kunt. En ik ben, heb en kan alles wat nodig is in mijn leven.’

»De bottomline is volgens mij wat hij tegen z’n tourmanager Alan Leeds zei: ‘Je hebt geen idee wat het met me doet als weer eens een pseudo-artiest die niet eens zijn eigen songs schrijft toch een hit scoort.’ Ik bespeurde ook competitie met Bruce Springsteen. Het irriteerde Prince dat hij met hem werd vergeleken. Prince liet duidelijk voelen dat hij zichzelf beter vond dan Bruce, en niet onterecht: Prince arrangeerde z’n eigen platen, Bruce niet; Prince kon dansen, Bruce niet; Prince lanceerde de carrière van een dozijn andere artiesten, Bruce niet; Prince was sexy, Bruce een stuk minder; Prince beheerste een dozijn instrumenten, Bruce slechts één of twee; Prince kon alle stijlen aan, Bruce enkel rock en blues. Morris Day vertelde me hoe Prince ooit Bruce op het podium riep en hem zijn gitaar in de handen duwde. Bruce improviseerde een riff, maar hij is geen sologitarist, dus dat klonk niet echt indrukwekkend. Waarop Prince zijn gitaar terugvroeg en er vervolgens zelf een stomende solo op speelde, suggererend: kijk, dit instrument komt wel tot leven wanneer het wordt bespeeld door een échte artiest. Competitief? You bet. Maar ik voelde goed aan dat Prince zou dichtklappen als ik al zo vroeg in het proces te opzichtig zou hengelen naar anekdotes.

'Hij haatte de vergelijking met Springsteen, die met Mozart streelde wél zijn ego'

»Hij hintte er die eerste ontmoetingen ook op dat er een nog onverteld verhaal school achter het niet uitbrengen van ‘The Black Album’ en de rol van zangeres Ingrid Chavez daarin. Hij had het over ‘Blue Tuesday’, een dag waarop hij met Ingrid een soort mystieke ervaring had gehad, al dan niet onder de invloed van drugs, die hem had doen besluiten alles om te gooien. Hij sprak over ‘spooky electric’, een duistere energie.

»Maar demystificeren was voor Prince geen prioriteit: ook al had hij besloten om zijn levensverhaal te publiceren, hij maakte me snel duidelijk dat hij nog steeds vond dat je sommige dingen vooral níét moet uitleggen.»

HUMO Toen jij voor het eerst naar Paisley Park werd ontboden, trof je daar nog een work in progress aan.

Piepenbring «Ja, hij was alweer aan het werken aan een nieuwe plaat en bereidde de ‘A Microphone and a Piano’-tournee voor. Paisley Park leek op dat moment erg op een commune. De muzikanten woonden daar vrijwel permanent, en werk en plezier vloeiden naadloos in elkaar over. Ik zeg niet ‘vrije tijd’, want dat kende Prince niet. Zoals zijn vriend van het eerste uur Kirk Johnson me zei: ‘Je wist pas dat je een dag vrijaf had gekregen als hij voorbij was.’

»Op een dag was ik in Studio A, waar de pingpongtafel stond. Prince en Kirk waren driftig tafeltennis aan het spelen, en op de achtergrond speelde Donna Grantis de ene gitaarriff na de andere. Op een bepaald moment smashte Prince, maar nog voor de bal de grond raakte, liep hij snel naar Donna en zei hij: ‘Dát, díé riff die je net speelde, dát is het!’ Hij had geen uitknop. (Zucht) Prince moest constant Prince zijn, 24/7. Alles moest perfect en ongenaakbaar zijn. Dat moet een geweldig vermoeiend bestaan zijn geweest.»


Miljoenenschenking

HUMO Welke kamer van Paisley Park maakte de grootste indruk op jou?

Piepenbring «Zijn slaapkamer: een grote ruimte waar bijna alles wit was, alsof er ooit een sneeuwstorm had gewoed en die sneeuw nooit was gesmolten. Alle muren waren kaal op één opschrift na: ‘Everything you think is true.’ Het leek een tempel, kitsch en puur en minimalistisch tegelijk. Daar stond ook een draaitafel met twee gigantische luidsprekers en een stapel vinylplaten. De laatste die hij gespeeld had was ‘I Want You’ van Marvin Gaye. Ook de aangrenzende grote badkamer was leeg, op een enorme stenen badkuip en een vracht kaarsen na. Na zijn dood ben ik zijn enorme kleedkamer binnengewandeld. Dat was bizar, omdat al die kleren geparfumeerd waren: toen ik binnenkwam, overspoelde die geur me, alsof hij nog in die kamer aanwezig was.»

HUMO Hij was altijd zwaar geparfumeerd, maar ik heb die geur nooit kunnen thuisbrengen.

Piepenbring «Het was zeker geen macho parfum, met zo’n boventoon van leer of hout. Het was vrouwelijk, ongrijpbaar, iets uit een andere wereld. Zoet en bloemig, maar toch potent. Ik probeer het woord te vermijden omdat het zo voor de hand ligt, maar hij rook funky. Overigens: vind je niet dat het iets zegt over z’n impact dat wij, twee heteroseksuelen, hier drie jaar na zijn dood zitten te praten over hoe die man rook?»

HUMO De erfgenamen van Prince zijn zulke poenpakkers dat het me verbaast dat ze dat parfum nog niet op de markt hebben gebracht.

Piepenbring «Het zou mooi zijn als ze dat niet deden, dat het enkel van hem bleef.»

HUMO Wat voor een indruk maakte zijn platencollectie op jou? Was er muziek bij die je niet met hem zou associëren?

Piepenbring «Ik weet nog dat bovenaan een stapel cd’s Steely Dan lag. En ik herinner me er ook een van Talking Heads.

»Hij huurde soms deejays in, niet voor een feest, maar gewoon om in Paisley Park een eigen radiostationnetje te hebben terwijl hij at of aan de computer werkte. Zijn richtlijn was dan: ‘Verras mij.’ Maar toen ik er was, speelde DJ Kiss overwegend funk uit de jaren 70 die Prince al duizend keer had gehoord.»

HUMO Publiekelijk verklaarde Prince vaak: ‘Ik ben niet nostalgisch, ik kijk nooit achterom.’ Maar na zijn dood bleek dat hij wél alles bijhield, van de portefeuille van zijn vader tot schoolrapporten uit zijn kindertijd en de perskritieken over zijn debuut. In de befaamde kluis van Paisley Park werden niet enkel banden van onuitgegeven songs bewaard, maar ook persoonlijke bezittingen.

Piepenbring «Klopt. We hebben er een intiem en kwetsbaar boek van gemaakt. We hebben alleen privéfoto’s gebruikt die Prince zelf had bewaard, uit de periode vóór hij wereldberoemd werd. Daarna krijgen foto’s van hem toch iets bestudeerd: vanaf na zijn eerste hits is daarop de mythe te zien, niet meer de mens.

»Wat me nu te binnen schiet is een notaboek uit de periode van ‘Purple Rain’, waarin hij naast zwaarwichtige songteksten ook heel wat grapjes had genoteerd: ‘Hij was zo oud dat het nummer van zijn verzekeringspolis 3 was.’ Had hij die oneliners bedoeld als dialogen voor personages zoals Christopher Tracy in de film ‘Under the Cherry Moon? Of waren het aanzetten tot bindteksten tijdens optredens? Ik stuitte ook op aantekeningen voor ‘The Dawn’, de werktitel voor wat ‘Graffiti Bridge’ zou worden. Hij had iets met de zonsopgang als metafoor, het aanbreken van een nieuw tijdperk. Ook later, in de jaren 90, zei hij tijdens optredens dingen als: ‘Welcome to the dawn.’»

HUMO Tijdens zijn laatste jaren was hij heel genereus, warmer en zachter. Sommige van zijn intimi beweren dat dat te danken was aan de invloed van de getuigen van Jehova.

Piepenbring «Ik ben geen fan van de getuigen van Jehova. De Prince die ik pas in de maanden voor zijn dood heb leren kennen, was inderdaad heel lief en aimabel. Niet de pauw van op het podium, maar een zachtaardig man die bedachtzaam sprak. Hij was ook vrijgevig. Hij heeft ettelijke miljoenen geschonken aan goede doelen. In alle stilte financierde hij bijvoorbeeld lokale scholen en opleidingen voor kansarme jongeren.»

'We hebben in het boek alleen privéfoto's gebruikt uit de periode vóór Prince wereld­beroemd werd. Op latere foto's zie je alleen nog de mythe, niet meer de mens.'


Rassenrel

HUMO Toen hij debuteerde, was de richtlijn die Prince gaf aan Lenny Waronker, de toenmalige baas van Warner Records: ‘Don’t make me black.’ Maar Prince financierde later wel de film ‘Malcolm X’ van Spike Lee, en uit de neerslag van jullie besprekingen komt ook een man naar voor die een veel groter politiek activist was dan werd aangenomen. Wij spreken elkaar vlak nadat Donald Trump op een rally in Minneapolis, ondanks een verbod van de erfgenamen, ‘Purple Rain’ speelde. Prince zou woedend zijn geweest.

Piepenbring «En toch ging hij niet stemmen! Ik geloof dat foute figuren zoals Trump aan de macht kunnen komen, doordat mensen zoals Prince hun stem verloren laten gaan. Hij is gestorven voor we het over de getuigen van Jehova of over dat foute stemgedrag konden hebben, maar ik keek er niet naar uit.

»Hij was erg bezig met de positie van de zwarten. Hij zei me: ‘Het doet iets met je zelfbeeld als je zwart bent, maar in films alleen witte helden ziet.’ En: ‘Hoeveel talent is er verloren gegaan omdat zwarte jongeren niet dezelfde kansen kregen als de dochter van een blanke president?’ Hij had duidelijk boeken gelezen over zwarte activisten en de Black Lives Matter-beweging. Een directeur van Warner had de eigenzinnige controlefreak Prince ooit betuttelend gezegd: ‘Leer eerst stappen voor je wil lopen.’ Die opmerking ervoer hij als ‘slave talk’, de toon waarop een meester zich tot zijn slaaf richtte.

»Het woord dat Prince in onze gesprekken in dat verband het vaakst gebruikte, was ‘onrecht’. Hij geloofde in emancipatie, niet voor niets heet één van zijn platen zo. Hij leek sterk beïnvloed door Miles Davis, een hardliner die ooit zei: ‘Er is de waarheid, en er zijn blanke leugens.’ Maar volgens Prince waren rassenrellen niet de juiste aanpak, hij wilde dat zwarten zich economisch zouden organiseren – niet afbranden, maar opbouwen. Tijdens een concert in Baltimore zei hij: ‘Als ik hier de volgende keer terugkeer, wil ik logeren in een hotel dat eigendom is van een zwarte, een brother.’

»Prince vertelde me dat hij Barack Obama enkele keren informeel had ontmoet – hij heeft opgetreden in het Witte Huis. Later componeerde hij ‘Baltimore’, zijn enige echte protestsong, met de veelzeggende zinnen ‘Peace is more than the absence of war’ en ‘If there ain’t no justice, then there ain’t no peace’. En toch ging hij niet naar het stembureau om te stemmen voor de eerste zwarte president uit de geschiedenis van de Verenigde Staten. Dat vind ik bizar en contraproductief.»

HUMO Tijdens de laatste van z’n shows die Prince in de Botanique speelde, zei hij ten afscheid: ‘Take care of your beautiful city where everyone counts. Together we can fix anything.’

Piepenbring «Zo was hij. Eén van de principes waarop hij in onze gesprekken telkens terugkwam, was: ‘Unite, not divide’ – verdeel niet maar verenig.»

'Vreemd dat de politie de zaak heeft gesloten: we weten nog steeds niet wie Prince die dodelijke fentanyl heeft gegeven'

HUMO Ondanks het feit dat Prince allesbehalve een kluizenaar was, had ik toch bij geen enkele andere ster zo’n groot ‘lonely at the top’-gevoel.

Piepenbring «Hij is een aantal keer verraden. Door zijn vader, door zogenaamde vrienden en vertrouwelingen, door muzikanten, door medewerkers van Paisley Park, door advocaten… Zijn kapster Kim Berry, die nu haarlokken van hem verkoopt die ze stiekem heeft gehamsterd: dat zou Prince geháát hebben! Hij was trots en schermde zijn privacy zozeer af dat niemand te dicht mocht komen. En hij had zelf zo’n imago van onfeilbaarheid en ongenaakbaarheid geschapen dat hij misschien bang was dat iemand zou ontdekken dat hij ook maar een gewone, kwetsbare sterveling was.

'Prince had een imago van onfeilbaarheid gecreëerd en liet niemand dichtbij komen. Misschien was hij bang dat iemand zou ontdekken dat hij ook maar een kwetsbare sterveling was.'

»Neem nu zijn schoenencollectie. Honderden handgemaakte, unieke schoenen. Zorgvuldig uitgestald. Dat kun je zien als de neurose van een controlefreak, maar ik zie er ook kwetsbaarheid in. Mayte (Garcia, ex-vrouw van Prince, red.) maakte een juiste observatie toen ze zei hoe bizar en verdacht zij het vond dat, toen Prince dood werd gevonden in de lift, hij zijn kleren verkeerd aanhad: een sok binnenstebuiten, z’n T-shirt achterstevoren… Tijdens al haar jaren met hem, in de meest intieme situaties, had zij hem nooit minder dan perfect verzorgd gekend. Misschien voelde hij zich onwel worden en wilde hij hulp vragen en kleedde hij zich overhaast aan? Of misschien is er toch iets dat we niet weten? It’s haunting. En ik blijf het vreemd vinden dat de politie de zaak van de bizarre, vroegtijdige dood van zo’n beroemdheid relatief snel heeft afgesloten, zonder dat ooit is opgehelderd wie hem die dodelijke fentanyl heeft bezorgd.»

HUMO Wij Belgen hebben indirect een aandeel in zijn vroegtijdige dood: het medicijn fentanyl werd uitgevonden door de Belg Paul Janssen van Janssen Pharmaceutica.

Piepenbring «No kidding? Dat wist ik niet. Mijn vrienden wilden allemaal weten of ik die laatste maanden voor zijn dood iets ongewoons bij hem had opgemerkt, pijn of andere problemen. Misschien was ik naïef of te zeer onder de indruk, maar eerlijk gezegd: neen, ik heb niets ongewoons gemerkt. He seemed full of life. Zijn stemming veranderde wel snel: hij kon van lachend naar introvert switchen in 5 seconden. En nu denk ik: misschien was de wandelstok die hij gebruikte geen modeaccessoire of aanstellerij, maar een medische noodzaak. En het feit dat ik hem, al die keren, alleen water zag drinken, kan een teken zijn.»

HUMO Tijdens het eerste concert van de door zijn dood geaborteerde ‘A Piano and a Microphone’-tournee, waarbij ook een concert in het Brusselse Koninklijk Circus stond gepland, speelde hij een cover van ‘Sometimes I Feel Like a Motherless Child’, waarbij hij de tekst verbasterde tot ‘Sometime I feel like I’m almost gone’.

Piepenbring «Alsof hij z’n einde voelde naderen. Ach, terugkijkend kun je allerlei voortekenen zien. Prince werd dood gevonden in een lift die naar beneden kwam. Luister naar het nummer ‘Let’s Go Crazy’: ‘Are we gonna let the elevator take us down?’ Prince zei me dat hij een lift zag als een metafoor voor goed en slecht: je neemt de lift naar boven, naar de hemel, of naar beneden, naar de hel.»


Kinderloos

HUMO De grootste tragedie in zijn leven lijkt me dat hij nooit vader werd. Heeft hij iets verteld over zijn vlak na de geboorte overleden zoontje? Toen ik hem in Paisley Park zag ten tijde van zijn prille relatie met Mayte straalde hij. De volgende keer dat ik er was, stond er een stapel nooit gebruikt kinderspeelgoed bij het vuilnis, en was de gigantische speelkamer volledig ontmanteld.

Piepenbring «Ik keek er niet naar uit om dat onderwerp aan te snijden. Het is er nooit van gekomen. Na de dood van Prince kreeg ik een rondleiding door The Vault, de kluis waar behalve duizenden tapes ook persoonlijke spullen rondslingerden. Er lag kinderspeelgoed, en een prachtig lederen fotoalbum waarin Prince en Mayte het opgroeien van hun kind wilden documenteren, maar het was leeg gebleven – een gruwelijk simpel beeld dat hun tragedie perfect vatte. Maar hij heeft het wél bewaard.

»Het is tragisch hoe Prince en Mayte vlak na de geboorte van hun kind Oprah Winfrey in Paisley Park uitnodigden, en hoe ze verklaarden dolgelukkig te zijn. Later bleek dat hun kind op dat moment al dood was. Je moet een Amerikaanse superster zijn die de wetten van de showbusiness kent en respecteert om zo staalhard te kunnen liegen over zo’n intieme tragedie.»

HUMO Ik had de indruk dat Prince een typisch geval was van overcompensatie: omdat zijn eigen vader hem slecht had behandeld, wilde hij zelf de allerbeste vader ter wereld worden. De eerste keren dat ik in zijn studio kwam, hing daar géén portret van zijn ouders. Tijdens mijn laatste bezoek zag ik er wel een vrij groot portret van zijn vader.

Piepenbring «Ik denk dat hij op het laatst een tikje geïsoleerd en emotioneel was, want alleen iemand in die positie kijkt nostalgisch terug op wat toch een ongelukkige jeugd was. We hebben vaak over zijn ouders gepraat: zijn eigenzinnige, levenslustige, warmhartige moeder en zijn egoïstische en overspelige vader. Ik twijfel er ook niet aan dat zijn vader verbitterd was en gemengde gevoelens had over het immense succes van zijn zoon. Zelf was John L. Nelson met zijn muziek nooit verder dan de staat Minnesota geraakt, maar zijn zoon veroverde schijnbaar moeiteloos de wereld.

»De jonge Prince kreeg van zijn vader deze onromantische raad: ‘Trouw nooit en maak niemand zwanger.’ Dat is toch het advies van een man die vrouw en kind ziet als een blok aan zijn been? In de kluis vonden we een door de jonge Prince gemaakte cartoon waarop een kind aan zijn vader vraagt: ‘Papa, wat is een travestiet?’ De vader antwoordt: ‘Geen idee, jongen.’ Maar hij draagt vrouwenkleren. Hij maakte ook een tekeningetje van een jongen met borsten, naast een flard tekst voor een song die ‘Vagina’ zou gaan heten. En wat te denken van het feit dat Prince eerst zijn aan lager wal geraakte vader in een van zijn huizen liet wonen, maar vlak nadat zijn vader was gestorven dat huis liet platwalsen? Alsof hij elk spoor van zijn vader wilde uitwissen.

»Ik geloof dat Prince een goede vader én een goede opvoeder zou zijn geweest. Hij liet zich ontvallen dat hij, mocht hij geen muzikant zijn, hij ‘leraar, in een of andere vorm’ was geworden.»

HUMO Voor zover ik weet had hij na Bria Valente geen vaste vriendin meer. Heb jij die laatste maanden een vrouw in zijn buurt gezien?

Piepenbring «Een partner? Neen, alleen vrouwelijke muzikanten. De zangeres Judith Hill was er vaak, maar ik weet niet of hij ook met haar vrijde. Ik heb het gevoel dat die laatste maanden of jaren Paisley Park voor hem meer dan ooit een toevluchtsoord was, geen pretpark, geen feestzaal of harem. Toen hij in Melbourne optrad, ben ik een keer of drie in zijn hotelkamer geweest en daar was geen spoor van een vrouwelijke aanwezigheid. Toen was Vanity net gestorven, en ik had de indruk dat haar dood een diepe indruk op hem maakte. Ik had ook het gevoel dat het celibaat hem beviel, dat hij het opzocht. Heel ironisch dat de seksverslaafde van weleer eindigde als een soort monnik.»

HUMO Had je emotionele gesprekken met hem? Bespeurde je emotie toen hij terugkeek op zijn leven?

Piepenbring «Nee. Hij was vriendelijk, maar ook zakelijk. Ik had het gevoel dat hij niet alleen heel precies wist wat hij wilde, maar dat dit boek ook de kristallisatie was van een plan dat heel al heel lang koesterde en dat hij het jarenlang in zijn hoofd had laten marineren tot de tijd er rijp voor was. De eerste ontmoetingen was ik heel nerveus. Later kreeg ik wel een emotionele band met hem. Toen ik vlak na zijn dood ‘I Wish U Heaven’ hoorde, ben ik in huilen uitgebarsten.»

HUMO Veertig jaar lang vroegen koortsachtige fans, die hoopten Prince op wereldtournee in zijn hotel te kunnen ontmoeten, zich vertwijfeld af onder welke schuilnaam hij daar logeerde. Jij hebt het ontdekt: Peter Bravestrong. Een blanke naam.

Piepenbring «Prince hield van hiding in plain sight. Ik zag dat hij zelfs bagagelabels had laten maken met ‘Peter Bravestrong’ op. Prince hield niet van half werk. (Zucht) Men zegt: ‘Ontmoet nooit je idolen, ze kunnen alleen teleurstellen.’ Maar ik ben blij en dankbaar dat ik met mijn idool heb mogen samenwerken.»

Dan Piepenbring, ‘The Beautiful Ones – Zijn laatste woorden’, Xander Uitgevers.



De voormalige muzikanten van Prince, spelen als ‘NPG – the New Power Generation’ op 2 december in La Madeleine, Brussel. Info en tickets.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234