Prince overleden: Onze Man op bezoek bij het popicoon'Het heden is te interessant. Ik kijk niet graag terug'

Ik zit in Venetië op een taxiboot als de vraag komt: ‘Wil je Prince nog eens interviewen?’ Veertien uur later, in Minneapolis, wacht dit bericht: ‘Wees om 19 uur stipt in Paisley Park’.

'Men heeft lang heel foute, negatieve, onware zaken over mij de wereld ingestuurd'

Ik vertrek goed op tijd. Dacht ik. Maar mijn taxichauffeur blijkt de enige man in Minnesota die a) niet weet wie Prince is, b) nog nooit van Paisley Park heeft gehoord (ook al woont hij hier naar eigen zeggen al twaalf jaar), c) niet eens weet waar het stadje Chanhassen ligt en d) geen gps heeft. Bovendien ziet hij slecht en kan hij de borden niet lezen. Hij presteert het om twintig mijl fout te rijden. Ik was al twee keer eerder in Paisley Park maar ’t is lang geleden en nu is het donker. In hoge nood dwing ik de chauffeur te stoppen en hou ik een voorbijrijdende auto aan. Toeval bestaat niet dus the Lord be praised: het blijkt Donna Grantis, gitariste van 3rdEyeGirl, die me supervriendelijk de weg wijst. En zelfs dan wil mijn chauffeur het beter weten. Wat een dilemma baart, want hij komt uit Ethiopië en ik wil geen ruzie met een brother vlak voor ik mijn held interview.

Paisley Park is een groot, wit maar opzettelijk anoniem gebouw op een ‘Twin Peaks’-achtig kruispunt. Tot diep in de jaren 90 konden ook andere sterren hier studiotijd boeken, maar daar is Prince van afgestapt: die fijne collega’s keken hem te zeer op de vingers en hij heeft het geld niet nodig.

Ik krijg een rondleiding door de studio’s. Eerste vaststelling: het ruikt hier erg lekker. Overal staan geurkaarsen. In de enorme studio A staat een drumstel waarop Prince daarnet nog oefende. Hier nam hij drie maanden lang de cd van 3rdEyeGirl op, ‘zonder het hen te zeggen’. Wat verder ligt een kamer die letterlijk enkel uit grijs graniet bestaat, wat een ideale akoestiek oplevert om piano op te nemen. En daarom zijn we hier: Prince gaat voor het eerst ooit op solotournee: de Spotlight Tour biedt een artiest, een piano en een microfoon, en verder niets.

Op de gang een zwarte motor met het gouden symboollogo. In een kamer ernaast staat de purperen motor uit de film ‘Purple Rain’. Op een zeven meter lange muurschildering staat Prince in het midden, met rechts van hem de muzikanten die hem beïnvloedden (Hendrix, Santana, James Brown…) en links de muzikanten en zangeressen voor wie hij zélf een mentor was (Sheila E., Apollonia, Vanity Six…). Daarnaast een galaxy room waarvan de muren én het plafond zijn bezaaid met sterren, enkel verlicht door een blacklight.

In studio B, de kleine studio die Prince het vaakst zelf gebruikt, hangt een microfoon boven de mixtafel, zodat hij ingevingen voor zang of frasering meteen kan inzingen. Op de kast staat een zwart-witfoto van zijn overleden vader toen die zelf een jonge muzikant was: ‘The fabulous Prince Rogers + piano’. Ik zie een cd-kastje met cd’s van usual suspects als Stevie Wonder, Parliament en Tower of Power. Maar gek genoeg ook eentje van The Fatima Mansions. Daarnaast een cd-shredder, wellicht om sporen uit te wissen en te voorkomen dat iemand ongewenst materiaal jat of kopieert.

Technicus Joshua Welton grapt: ‘Prince heeft superoren. He can hear wifi.’ Gisteren werkte Prince hier nog aan een nieuwe song. Zijn notities liggen nog op de mixtafel. Ik kan deze tekstflard ontcijferen: ‘If I had the power 2 travel back in time / I would go back to the day when we were both 9…’

Ik word naar een klein zaaltje geleid, níét de grote concertzaal (capaciteit: 1200 man) maar een pikdonker, met zitzakken, kussens en lopendbuffettafeltjes gevulde ruimte waar amper 200 man in kan. Links tegen de muur herken ik de auto uit het decor van de ‘Sign o’ the Times’-tournee. Achteraan in de hoek staat een soort Trojaans paard van zes meter hoog.


☞ Alles over Prince op humo.be

Een goed gesprek

Voor ons interview zijn de regels duidelijk: wat volgt is ‘niet zozeer een interview dan wel een goed gesprek’. Dat niet mag worden opgenomen, dus ik moet aantekeningen maken met potlood. In het halfduister, want het enige licht komt van de psychedelische projectie op het grote videoscherm achter het podium. Het wordt dus improviseren.

Eerst zie ik Prince opduiken achter in het zaaltje. Ik begroet hem, dan zegt hij: ‘Ik moet nog één ding doen, wacht even.’ Een paar minuten later duikt hij op achter de piano en zegt hij achteloos en monkelend ‘Any questions?’ Alsof wij ‘Ach nee, laat maar’ zullen zeggen. ‘Wij’, ja, want er blijkt ook nog een Spaanse journalist te zijn (Inigo), een Brit (Alexis) en Amanda van NRC Handelsblad.

‘Kom bij me zitten,’ zegt Prince. We klimmen het podium op. Er staan geen stoelen, dus ik zet me in kleermakerszit aan Prince’ voeten. Algauw blijkt dat ik het gesprek moet kapen, want de Brit en de Spanjaard stellen vooral vragen over geld en – nog erger – Prince lijkt dat een interessant onderwerp te vinden. De Spanjaard lult ook een eind weg over dat Prince ‘nooit interviews deed’ en waarom niet en… Néé! Hij doet er nu wél eentje, het is bezig en dadelijk is het voorbij – verspil dan geen tijd aan geleuter over waarom hij een hekel heeft aan de pers. ‘Ze hebben lang heel foute, negatieve, onware zaken over mij de wereld ingestuurd,’ mompelt Prince verveeld. Klopt. Het zijn eikels. Maar ter zake. Ik probeer een grapje om de meester goed te stemmen.

'Tegenwoordig zingt iedereen over seks, dus ik niet meer'

HUMO Ik ben zo vrij geweest de setlist al op te stellen van de songs die je op je pianotournee moet spelen...

Prince (grinnikt) «Well… Guess what? Dat was verspilde tijd (grinnikt weer). Ik héb trouwens niet eens een setlist. Ik zal spelen wat me op dat moment geschikt lijkt.»

HUMO Enkel ballads die je op piano componeerde, of zul je ook gitaarsongs naar piano transponeren?

Prince (grijnst en speelt ten antwoord op de piano de openingsakkoorden van ‘Purple Rain’)

HUMO Je beseft voor wat een wreed dilemma je ons hier stelt? Ik heb een miljoen vragen, maar ik wil je niet onderbreken, want ik wil je ook piano horen spelen.

Prince «O, onderbreek gerust, dat doen mijn muzikanten ook constant.»

Amanda «Vertel je ons eerst iets over deze pianotournee?»

Prince «Ik heb dit nog nooit gedaan. ’t Is anders, nieuw, een uitdaging, naakt en puur, alleen op het podium. Alsof ik optreed met één hand op de rug gebonden. Maar ik ben ook vrijer, ik hoef me niet bezig te houden met richtlijnen aan m’n muzikanten of technische rompslomp. Ik kan improviseren – recreate on stage. En ik wilde al lang eens in mooie, oude, kleine, iconische concertzalen optreden.»

HUMO Ik ben één van de gelukkigen die al een paar keer met jou op het podium mocht dansen en zingen. Het is extreem genereus dat je zoiets toelaat – geen enkele andere superster doet dat. Een Bono of een Bruce zal af en toe één, liefst mooi, meisje uit het publiek halen, maar jij laat soms een dozijn mensen toe, ook lelijke, dikke of oudere. In de Brusselse Viage zelfs een dwerg…

Prince «Ik oordeel niet over anderen. En ik doe wel meer dingen die andere artiesten niet doen. Ik doe dat spontaan. Niet elke avond, maar als de sfeer goed zit en de mensen op de eerste rijen me cool lijken (hij bedoelt cool in de zin van normaal en evenwichtig, niet stoer of trendy, red.). Ik wil delen, gastvrij zijn. Ik zal ook op deze tournee wel een paar mensen op het podium toelaten.»

HUMO Op een solotournee? Terwijl je daar alleen achter de piano zit en geen dansmuziek zult spelen, maar enkel ballads?

Prince (grijnst) «Wie zegt dat? Nee, geen probleem, it’ll be cool. Zolang ze geen foto’s nemen. Snap jij dat, die manie om alles vast te leggen? Je moet in het moment leven!» (Ironisch genoeg neemt zijn assistent op dat moment foto’s van ons, die Prince een dag later zelf tweet.)

Alexis «Je schreef lang ‘Slave’ op je wang. Hoe sta je tegenwoordig tegenover platenfirma’s?»

Hier volgt meteen een lange uiteenzetting over hoe Prince geen problemen meer heeft met Warner, maar hoe platenfirma’s nog steeds te log en niet inventief genoeg zijn om z’n hoge output efficiënt aan de man te brengen.

Prince «Tidal werkt naar behoren. Voorlopig. Apple belooft beterschap. Maar het principe is niet veranderd: we’re shooting ourselves in the foot. Neem nu Adèle… Hoeveel downloads had zij van haar eerste cd, the big one? Dertig miljoen? Naar wie is het leeuwendeel van dat geld gegaan? Juist: naar de provider. Dat systeem is al even fout als het vorige.» (Later die avond zal hij symbolisch ‘When will we B paid?’ spelen.)

HUMO Wat alvast niet hielp zijn de ego’s van platenbonzen. Ik heb ooit in New York een pompeuze monoloog van een uur moeten incasseren van Clive Davis, die leek te denken dat zijn geëmmer goeie promotie was voor jouw ‘Rave Un2 the Joy Fantastic’. (Davis was de motor achter de carrières van o.a. Aretha Franklin, Earth, Wind & Fire en Aerosmith, en blies die van Santana en Lou Reed nieuw leven in.)

Prince (grinnikt en knikt bevestigend) «He was candid, though. Clive is de enige die me ooit vlakaf in m’n gezicht heeft gezegd dat, en ik citeer: ‘Het nooit de bedoeling was dat jullie artiesten iets zouden verdienen aan de platenverkoop. Jullie moeten je geld verdienen met liveconcerten.’ Oh, really? Zal ik dan maar stoppen met platen maken?»


Energie van de nacht

HUMO Noem eens iets waarvan je denkt ‘Ik kan niet geloven dat ik dat ooit heb gedaan’?

Prince «Tijdens de ‘Diamonds & Pearls’-tournee sprong ik elke avond vanaf een verhoog achter het drumstel óver het drumstel, met hakken aan, tot twee en een halve meter lager op het podium. Elke avond deden al m’n spieren pijn, maar toch bleef ik het doen. There’s no way I’d do that now, believe me. I can’t believe I ever did it in the first place. (Grinnikt en speelt een flard van ‘Starfish and coffee’).»

HUMO Dwalen je gedachten tijdens concerten soms af naar de omstandigheden waarin je de song die je op dat moment speelt componeerde?

Prince «Soms. Maar meestal sta ik het mezelf niet toe. Ik moet in the zone raken. Alleen dan wordt het een goed concert. En alleen dan kan ik vergeten dat ik sommige songs al voor de duizendste keer speel. Transcendentie, daar gaat het om. Tijdens een concert valt de buitenwereld helemaal weg. Vergelijk het met een atleet: totale concentratie. Tijdens de beste concerten gebeurt er iets dat groter is dan wij, het publiek en ik. Daar doe ik het voor.»

HUMO Componeer je nog vaak ’s nachts? Kun je terugkijkend van je songs zeggen ‘Da’s een nachtsong’?

Prince «Ja. Maar alleen omdat ik het wéét. Inspiratie kent geen dagindeling. En de studio heeft geen ramen. En ik heb geen horloge. Tijd is hier van geen tel. Ik weet vaak niet eens of het dag of nacht is. Toch heeft de nacht een andere energie, ’t is alsof je vóélt dat de wereld dan stiller en leger is, omdat zo veel mensen dan inactief zijn. Ik hoor mezelf dan beter denken. Alles is dan helderder.»

HUMO Minder ruis.

Prince «Precies.»

HUMO Is je hoge productiviteit ook te wijten aan het feit dat een song áf moet raken om je hoofd leeg te maken voor het volgende idee dat al staat te trappelen?

Prince «Exactly. Zo is het. Als een harde schijf die vol is zodat er dus eerst iets gewist moet worden om plaats te maken voor het volgende. Of als een schoolbord waarop ik eerst het krijt van het vorige idee moet uitvegen. Of nog juister: zo’n Etch A Sketch uit onze kindertijd, waarbij je je tekening meteen weg kan swipen.»

HUMO Voor ons is muziek álles. Maar mensen die doof of hardhorend zijn, kunnen niet genieten van jouw muziek. Hoe zou je ‘Purple Rain’ beschrijven aan een dove? Of is dat een krankzinnige vraag?

Prince (speelt meteen het kenwijsje van ‘The Twilight Zone’, een oude horrorserie over aliens. Dan monkelend) «Ik bewonder je zelfkennis. Wat een onmogelijke vraag! (Blaast en denkt na, alsof hij de enormiteit van de opdracht overweegt) Nee, sorry, daar is geen beginnen aan. Maar je hebt gelijk: we’re blessed. Een leven zonder muziek… (schudt rillend het hoofd).»

HUMO Ik herinner me nog de opwinding toen ik voor het eerst in New York was en daar op een rommelmarktje aan St. Mark’s Place elpees vond van Johnny Guitar Watson en Donny Hathaway – één dollar per stuk! – die in Europa onvindbaar waren. Hoe was dat voor jou?

Prince «That thrill? Precies zoals je het beschrijft. En met dezelfde artiesten: Donny, Johnny, Parliament, Funkadelic, The J.B.’s… We zijn dat kwijtgeraakt: het jagen op zeldzame platen, de hunkering, het stuiten op onverwachte schatten, die openbaring… Nu is alles te allen tijde en overal slechts één druk op de knop verwijderd. Da’s handig, maar een stuk magie is vervlogen.»

HUMO In ‘June’ zong je ‘I should have been born on the Woodstock stage’. Met welke groten van vóór jouw tijd had je willen jammen? Duke Ellington? De jonge Miles Davis?

Prince «Graag. Maar nog liever met groten van míjn tijd. Ik had deel willen uitmaken van de band van Sly Stone in zijn hoogdagen. En van de prille Santana. Carlos is een vriend, en ik heb later wel met hem gespeeld, maar da’s niet hetzelfde. Ik raak vaak geïnspireerd door anderen: ‘Erotic City’ schreef ik na een concert van Funkadelic.»

Amanda «Je werkt vaak samen met jongere artiesten. Als mentor?»

Prince «Deel van de onzin die over mij werd verspreid is dat ik een kluizenaar zou zijn. Integendeel, ik werk gráág samen met anderen: ik wil delen. Ik krijg nog steeds een kick als ik iets ontdek wat mooi is, iets wat ik nog niet kende. Andy Allo, bijvoorbeeld. Ze fraseert heel goed, en ze laat haar muziek ademen. Of Lianne La Havas! Lianne heeft precíés de carrière die ik haar voorspelde: ze groeit mooi, constant, maar niet te snel. Ik heb haar het slotakkoord voor ‘Elusive’ cadeau gedaan – zonder dat ze me daar een credit voor heeft gegeven (grinnikt).»

Inigo «Je praat vaak over ‘real musicians’, wat bedoel je daarmee?»

Prince (fronsend) «Moet ik dat uitleggen? You’ll know them when you hear them.»

HUMO Soms heb ik de indruk dat veel muzikanten nu minder muzikant zijn dan ooit. Misschien besteden ze te veel tijd aan sociale media terwijl ze eigenlijk zouden moeten repeteren…

Prince (bevestigend) «Mmm… Ik zag ooit drie fusiongroepen op één avond, waaronder Weather Report. Noem mij één eigentijdse groep die zó muzikaal is. Ook iemand als Al Di Meola is geblinddoekt en met z’n handen op z’n rug gebonden nog muzikaler dan veel anderen. Consummate musicians. Soms denk ik dat die ook een bedreigde soort zijn.»


Minder seks

Inigo «Heeft het feit dat je nu getuige van Jehova bent een effect gehad op je songteksten? Minder over, eh… seks?»

Prince «Ja. Ik vloek niet meer. Da’s nergens voor nodig. En ik slaag erin om preciezer te formuleren wat ik wil zeggen. En als je minder over seks zingt, stoot je ouders niet voor het hoofd die nu met hun kinderen komen kijken. That’s a pretty good move.»

HUMO Maar als je een song als ‘Head’ niet meer speelt vanwege de tekst, ontneem je ons live ook die perfecte groove! Kun je niet gewoon de tekst aanpassen? Zing voor mijn part ‘Feet’ in plaats van ‘Head’. (Voor onschuldige lezertjes: ‘head’ betekent in Amerika ‘hoofd’, maar ook ‘orale seks’).

Prince «Ik mis ‘Head’ niet in de set. Jij hebt die song op plaat, ja? En in tal van liveversies, wed ik. (Hij bedoelt bootlegs, maar vermijdt het woord, denk ik). Wel dan. Ik concentreer me liever op positiviteit en op de toekomst. En ik wil origineel zijn. Tegenwoordig vloekt iedereen en zingt iedereen over seks. Dus ik niet meer, of toch niet op die manier. Heb je ‘Stare’ gehoord? That’s the stuff I do now.» (Tekst: ‘We used to perform in our underwear / I’d rather let the music talk…’)

Alexis «Tegenwoordig zing je opnieuw sociaal bewuste, zelfs politieke songs zoals ‘Baltimore’ en ‘Marz’. Sociale commentaren. Dat heb je sinds ‘Sign o’ the Times’ niet meer gedaan.»

Prince «Toch wel: ‘Silicon’, ‘Judas Smile’, ‘Why Should I Do This When I Can Do That’, ‘Golden Parachute’… De lijst is lang. Ik waardeer het ook als anderen sociaal bewuste teksten maken. Luister eens naar ‘Drugs Won’ van KRS-One

Inigo «Worden zwarten nog steeds slecht behandeld?»

Prince (verbijsterd) «Natuurlijk. History speaks for itself. Ook in de muziekbusiness. Sam Cooke stierf door de schuld van de platenfirma. Terwijl blanken, neem U2… Zij hebben geen problemen met hun platenfirma. (Speelt een flard van ‘Hot Thing’, dan een flard ‘Alphabet Street’)»

HUMO Denk je ooit een follow-up te maken van ‘Sign o’ the Times’, om te zien hoe het de mensen in dat nummer is vergaan?

Prince «Mmm… Nee. Ik denk het niet. Het heden is te interessant. Ik kijk niet graag terug.»

Alexis «Raak je het niet beu om je oude hits te spelen?»

Prince «Raak ik het applaus beu? (Grinnikt) Niet echt. (Probeert iets te spelen maar de piano is uitgevallen. Pseudokwaad, tot een technicus) Ik zou nu een hit kunnen spelen… als ik de kans krijg.»

Voor de derde keer vraagt Prince hoe laat het is. Ik heb die vraag twee keer ontweken om het gesprek te rekken, maar nu is het echt tijd. ‘This is fun… Weet je wat zo leuk is?’ vraagt hij plots grijnzend. ‘Luister, dit… Maar ga eerst weg van die luidspreker ‘cause you’ll be blown away.’ Hij drukt op een knopje en de intro van ‘Sign o’ the Times’ start. Hij speelt een stukje. ’t Is waar, de klank is kristalhelder én loeihard, ik voel zelfs de luchtverplaatsing van het geluid. Ik probeer te genieten maar een deel van mij vindt het nog altijd hallucinant dat een legende als Prince voor vier man speelt. Ik grap: ‘Als je straks hulp nodig hebt op het podium, ik ben beschikbaar voor een heel redelijk tarief.’ ‘I always need help on stage,’ knipoogt hij. ‘See ya later.’


Pyjamafeestje

Om de wachttijd tot het concert dat hier vanavond plaatsvindt te korten, vraag ik of ik the vault mag zien, de kluis waarin Prince naar verluidt duizend onuitgegeven songs bewaart. ‘Nee.’ Dan eet ik maar een huisbereide snack: ‘Funky House Party In Your Mouth’, gevolgd door ‘Soulified Hot Cakes’. Heerlijk. De hele tijd speelt geen soul of funk, zoals je zou verwachten, wel een soort sensuele Indische lounge.

Voor het concert begint, bestudeer ik Prince’ effectpedalen even. Voor de muzikanten onder u: ik zie een Digital Delay, een Octave, een Vibrato, een Blues Drive, een Chromatic Tuner en een Whammy.

De gasten stromen binnen, velen in pyjama (letterlijk!): getrouwen uit de buurt, vrienden en kennissen van de muzikanten van Prince’ – alweer – nieuwe groep, die nu bestaat uit Adrian Crutchfield, briljant op saxofoon, de knotsgekke maar supergroovy bassist Mono Neon en de subtiele no-nonsensemoker Kirk Johnson op drums.

Als was het een generale repetitie voor de Spotlight Tour start Prince het feest op piano: ‘Diamons & Pearls’, ‘Raspberry Beret’, ‘Starfish and coffee’, ‘Love or $’, ‘Girls and Boys’, mijn favoriet ‘Something in the Water Does Not Compute’ en een prachtige cover van ‘Sweet Thing’ van Chaka Khan en Rufus. Na een heel hoge noot doet hij alsof hij opstijgt. ‘Ga naar Andy Allo kijken en neem heel je familie mee… Ze heeft me betaald om dat te zeggen,’ grapt hij.

Prince verwijst tussen twee songs in nog even naar mijn vraag over concentratie. Hij zegt tegen het publiek: ‘Daarstraks vroeg een journalist me of ik altijd in the zone raak. Ja. Dat is mijn plicht tegenover jullie: in the zone raken en blijven. And who put me there?’

‘US!,’ gilt een oververhitte vrouwelijke fan uit het donker.

Prince doet alsof hij schrikt en herhaalt ‘US! Uuuus!’ Algemene hilariteit. Natuurlijk heeft Prince gevoel voor humor, ondanks jarenlange doemberichten van cynici die zomaar wat kakelen. Daarnet, toen voor het optreden de nieuwe mooie akoestische cd van Andy Allo speelde (met coverversies van o.a. ‘Fast Car’ en ‘Love Is a Losing Game’) en Prince te vroeg opdook, terwijl Allo nog twee songs te gaan had, deed hij opzichtig teken van ‘Is dat mens nu nog niet klaar, ik sta hier voor lul!’ En hij ging ostentatief genietend op een stoel naast het podium zitten luisteren. Geen zichtbare security, geen pose, geen zelfmythologisering – hier blijft van de mythische vermeende weirdo Prince niets heel.

Tot slot speelt de hele groep een lange, felle cover van Billy Cobhams ‘Stratus’, een festijn voor fans van heavy jazzy fusion en een showcase voor hyperpotente gitaarsolo’s van Prince én de verrukkelijke Donna Grantis, die trouwens de hele avond op eenzaam hoog niveau soleerde.

En dan gaan we naar de film. Naar de nieuwe James Bond. Iederéén. Om twee uur ’s nachts en gratis, want Prince heeft de lokale bioscoop in Chanhassen volledig afgehuurd! Ik waan me beland in een outtake van ‘Fargo’ (dat zich afspeelt op een steenworp hiervandaan) of ‘The Big Lebowski’. Een surrealistische nacht. Bond blijkt een stuk minder cool dan Prince. What a guy.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234