null Beeld

Prince - Planet Earth

Dearly beloved, we are gathered here to get through this thing called 'Planet Earth'.

De vorige jaren gaf (The Artist Formerly Known As) Prince (in Amerika) een gratis full cd aan iedereen die een ticket voor een van z'n concerten kocht, en met z'n nieuwe cd heeft onze held een tactische zet gepionierd die de platenindustrie wel 'ns opnieuw zou kunnen hypothekeren: nog voor de cd uit was, sloot hij al een deal met de Mail on Sunday, een Britse zondagskrant die 'Planet Earth' als gratis extraatje aanbiedt aan z'n vijf miljoen lezers. Potentieel had Prince dus al meer dan een miljoen exemplaren verkocht nog voor de cd in de winkels lag. Even was hij dus The Artist Formerly Available In Record Stores. Meer nog: de platenwinkels lusten hem rauw, want voor hen is dit oneerlijke concurrentie. En in de hitparades (waar 'Planet Earth' eigenlijk op één zou moeten binnenkomen) is van die transactie geen spoor te bekennen, want alleen de in platenzaken verkochte exemplaren tellen mee. Een nieuwe cd aanbieden met een krant is bovendien strikt gezien koppelverkoop, en dus feitelijk verboden.

Niettemin is dit een stunt van belang, van een Prince die z'n tong uitsteekt naar iedereen die beweerde dat hij zonder de steun van een grote platenfirma (alleen via z'n website en z'n concerten, dus) nooit cd's zou verkopen. Niettemin heeft Sony/BMG, ongetwijfeld wegens het prestige en de backcatalogue, het eigenwijze dwarsliggertje een miljoenencontract aangeboden, en is 'Planet Earth' (ook) bij hen verkrijgbaar.

Live is Prince nog steeds hors concours, maar op plaat slabakt hij al een tijdje. Een nieuw meesterwerk, dàt zou pas een stunt zijn. Briljant is 'Planet Earth' helaas niet, maar er staat genoeg lekkers op om de doorsnee Prince-junk een tijdje zoet te houden. (Tip voor echte fans: koop de eerste persing van de cd, de unieke hoes wordt vast een collector's item).

'Planet Earth' komt na het teleurstellende 'Rave unto the Joy Fantastic', het jazzy 'The Rainbow Children' en het lauwe 'Musicology', allemaal platen waarvoor gold: Princes B-kantjes in de jaren tachtig waren beter. Hij dreigde een Rolling Stone te worden: iedereen wil de Rolling Stones zien, op voorwaarde dat ze geen nieuwe songs spelen.

De titeltrack van 'Planet Earth', Princes sign o' the times versie 2007, met subtiele maar niet mis te verstane verwijzingen naar ecologische rampen en de oorlog in Irak, begint als een tam riedeltje op piano, en heeft een bizar middenstuk, maar bloeit de laatste twee minuten open tot een licht bombastisch maar pakkende powerballad, met zinderende zang en gitaarsolo's als vlammenwerpers.

De single 'Guitar' stoelt op een riff die even aan 'I Will Follow' van U2 heeft gesnuffeld. Geen briljante riff, en de tekst (basically 'Ik hou veel van je maar niet zoveel als van m'n gitaar') is dat evenmin. Ik hou veel van 'Guitar', maar niet zoveel als van Princes vijftig vorige singles. Prince is de absolute meester van de funk, de soulfunk, de jazzfunk, de r&b... Prince kan alles wat Lenny Kravitz, Snoop Dogg, 50 Cent, D'Angelo en Ben Harper kunnen, en hij kan het alleen én hij doet het beter. En nu Mr. James Brown wijlen is, kunnen we voor live funk alleen nog bij Prince terecht. Waarom moet hij dan per se rocken, als rock zo'n hopeloos vierkant en stroef genre is in vergelijking met die botergeile funk? Het is als een briljant acteur die per se wil regisseren, met een middelmatige film als resultaat.

Dan volgt 'Somewhere Here on Earth', een ballad waarvoor smooth een understatement is. Ook op de slow grooves 'Future Baby Mama' en 'Mr.Goodnight' probeert Prince mooie vrouwen het laatste restje weerstand te ontnemen (al is het een beetje makkelijk scoren met versierderslatijn als 'A limousine to pick you up and take you to a private jet / and then a little Spanish man who will offer you wine and Moët'. Little Spanish Man?! Is Manuel uit 'Fawlty Towers' nu de butler van Prince?!

'Lion of Judah' opent met de gitaarklank van 'Purple Rain', en biedt de fans van het eerste uur, eindelijk, de terugkeer van Wendy & Lisa. De meest swingende track is met mijlen voorsprong 'Chelsea Rodgers', en dat is niét, zoals fans die de naam overhaast googelden beweren, het slachtoffer van een aanslag, maar wel Princes nieuwe vlam, die meteen een signature tune (en ongetwijfeld ook een ton goeie beurten) cadeau krijgt. 'Chelsea Rodgers', de song, is aanstekelijke disco, maar geen jam of the year.

'Planet Earth' bevat een paar echte missers: de wat té luchtige meezinger 'The one you wanna C', en het slotnummer 'Resolution', dat te onopgemerkt voorbij drijft om de plaat van een levende legende passend af te sluiten. Als Hij die twee onbenullen na deze promotournee ooit nog live speelt, loop ik op 1 januari naakt van Oostende naar Shangai. Eigenlijk is het oneerlijk tegenover Hem: wij luisteraars zijn na al die jaren blasé, verwend, en gulzig naar nog méér mirakels. En links en rechts van Prince plagiëren hiphoppers en r&b artiesten schaamteloos zijn riffs, producers raiden zijn klank, rappers stelen ideeën uit zijn shows en z'n videoclips... Het nadeel van pioniers is dat niemand zich nog herinnert dat wat nu vanzelfsprekend is, ooit uniek en revolutionair was. Het meest sprekende voorbeeld daarvan vind ik nog steeds de jonge technoproducer die niet wist wie Michael Jackson was, maar wel een white label uit Detroit hypete waarop diens zang gesampeld was. (Tip: op YouTube staat voorlopig nog één clip waarop een verlegen Michael Jackson en een apestonede Prince tijdens een concert van James Brown op zijn bevel even meezingen. Bekijk het voor een van hun managers het er af laat halen!)

Prince blijft een genie, maar wie inhaakt bij 'Planet Earth' zal zich afvragen: what is all the fuss about. Een goeie plaat, maar geen geniale. Muziek, geen mirakel. Composed, arranged, performed & produced by Prince...? Misschien moet hij toch eens leren delegeren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234