'Prisoner': Ryan Adams na de showbizzscheiding

Een nieuw jaar, een nieuwe plaat: Ryan Adams (42) heeft weer een worp klaar, en ‘Prisoner’ is in meer dan één opzicht een erg persoonlijk werkstuk geworden. Hij ontleedt chirurgisch zijn hartenpijn en weltschmerz na de breuk met actrice en zangeres Mandy Moore in 2015. Maar gebroken klinkt Ryan vandaag bepaald niet: ‘Dit is één van de beste periodes uit mijn leven.’

'Ik heb een landkaart voor gebroken harten getekend'

Het Town Hall Hotel, een chic hotel in hartje Londen. ‘Everybody hates you, even more than your wife!’ galmt het door de statige zaal. Ryan Adams haalt Donald Trump vrolijk door de mangel in zijn weinig subtiel getitelde nieuwe song ‘Fuck You Donald Trump’, één van de verrassingen in zijn ‘Prisoner’-promoset voor de verzamelde West-Europese muziekpers. Hij zit opnieuw in een classic rock-periode, getuige de zwartleren jekker met Iron Maiden-logo en het Black Sabbath-T-shirt. Een Finse journalist met lange blonde lokken in een very skinny broek moet even naar de plee en passeert langs het podium. Adams heft meteen de intro van de Iron Maiden-kraker ‘Wasted Years’ aan en roept door de microfoon: ‘Was dat nu Adrian Smith (gitarist van Iron Maiden, red.) die hier net voorbijkwam?’

‘Prisoner’ mag dan een pareltje van een break-upplaat zijn, depressief is de Amerikaanse singer-songwriter allerminst. Mandy Moore en hij zetten er in januari 2015 een punt achter, na zes jaar huwelijk. De scheiding werd pas in juni vorig jaar afgerond, en in de tussentijd verwerkte Adams de breuk in meer dan tachtig (!) songs. Twaalf daarvan hebben de tracklist van ‘Prisoner’ gehaald, zijn zestiende studioplaat. Songtitels als ‘Doomsday’, ‘Shiver and Shake’, ‘Haunted House’ en ‘Tightrope’ doen het ergste vermoeden, maar de man oogt opvallend fit en monter.

RYAN ADAMS (lacht) «Haha, dank je! Zal ik je mijn geheim verklappen? Geen drugs en alcohol meer voor deze jongen, alleen nog af en toe een jointje.»

HUMO Een singer-songwriter weet hoe hij zijn gevoelens moet presenteren, maar een héle plaat over je scheiding: was dat niet slopend?

ADAMS «Nee, hoor. Ik heb met ‘Heartbreaker’ al eens zoiets gemaakt, hè (in 2000, red.). Ook nu moest ik maar gaan zitten en de nummers kwamen als vanzelf. Het was bijna een transcendentale ervaring, alsof ik die songs móést schrijven. Ken je ‘Astral Weeks’ van Van Morrison? Wellicht had hij indertijd hetzelfde gevoel, of dat beeld ik me toch graag in (glimlacht).

»Ik heb tijd genoeg gehad om mijn relatie van alle kanten te bekijken, en te proberen achterhalen wat dat nu eigenlijk is, verlangen naar iemand. En wat het betekent om een gevangene, een prisoner, van je verlangens te zijn. En terwijl je naar iets of iemand verlangt, verglijdt het kostbaarste wat er is in het leven: tijd. Tragisch, hè?»

HUMO Je snijdt diep in je eigen vlees: ‘My love, how can you complicate a kiss?’ zing je in ‘Doomsday’. En in ‘Haunted House’: ‘Welcome to my haunted house / I live here alone, ain’t no one else.’

Adams «Iedereen die een pijnlijke breuk achter de rug heeft, zal die toestanden herkennen. Ronddwalen in een stil huis vol herinneringen, wachten op je ex-lief, dat niet meer zal komen. Het deed eerlijk gezegd wel deugd om te kunnen neerschrijven waar ik doorheen ben gegaan. En misschien hebben anderen er ook wat aan. Ik beschouw ‘Prisoner’ als een soort landkaart voor gebroken harten. Zonder garantie dat je de weg zult vinden, hè.»

HUMO Je opent luidruchtig met ‘Do You Still Love Me?’, maar de rest van de plaat is een stuk soberder.

ADAMS «Mja... Nadat we die song hadden opgenomen, liepen we vast. The Shining (de vaste begeleidingsband van Adams, red.) is een geweldige rockgroep, maar we verschilden nogal van mening over hoe we de rest van de plaat moesten aanpakken. En als je er niet uit raakt, schort je de samenwerking beter even op. Ik heb de andere nummers toen grotendeels in mijn eentje op de band gezet. Het thema leende zich toch voor een sobere benadering (grijnst).

»Nu ja, in mijn eentje, dat is ook niet helemaal juist. Johnny T. Yerington, een geweldige drummer en mijn beste vriend, heeft me erg geholpen om het geraamte van ‘Prisoner’ in elkaar te timmeren – hij spuit onophoudelijk de briljantste ideeën, best handig. Ondertussen luisterden we naar ‘Mad World’ van Tears For Fears, de Simple Minds-plaat ‘Once Upon a Time’ en heel veel van Def Leppard. Hun ‘Hysteria’ is samen met ‘Back in Black’ van AC/DC de beste rockplaat van de jaren 80. Jawel, ik ben een grote fan van die opgeblazen stadionrock – topsongs à gogo, man!»

HUMO ‘Do You Still Love Me?’ zou ook niet slecht klinken in een stadion: in Amerika hebben ze je met Lou Gramm van Foreigner vergeleken.

ADAMS «Je monkelt nu wel, maar dat is toch een enorm compliment? Die rockzangers uit de jaren 70 en 80 waren geweldig. Lou Gramm, Steve Perry van Journey, Bruce Dickinson van Iron Maiden: die mannen kunnen pas echt zingen. Ik ben ook al mijn hele leven lang een grote fan van Kiss. Ja, zelfs van Ratt en Mötley Crüe. Geweldige bands!»

HUMO Nu je er zelf over begint: nummers als ‘Doomsday’, ‘Tightrope’ en ‘Haunted House’ zouden in een ander jasje net zo goed op een hardrockplaat kunnen staan.

Adams (lacht hard) «Ik speel graag met motieven uit dat genre, ja. Die jongens goochelen graag met begrippen als hel en verdoemenis, en als het uit is met je droomgodin, is dat exact waar je belandt. Dus zo gek is dat toch niet?»


De nieuwe Zappa

HUMO Toen je in 2001 je plaat ‘Gold’ kwam voorstellen in Londen, was je erg begaan met je looks en je credibility. Je liet op je hotelkamer opzichtig platen van The Smiths rondslingeren, en dichtbundels van Charles Bukowski.

ADAMS (lacht wat nerveus) «In die periode was ik de weg een beetje kwijt. Ik zat aan de drugs en de drank, ik had net ‘Heartbreaker’ gemaakt en met ‘Gold’ lonkte de wereld. Opeens mocht ik interviews geven op de vijf continenten. Tegelijk kwamen de sociale media van de grond en muziekfans begonnen mij ongeremd op te hemelen of neer te sabelen. Ondertussen weigerde de platenfirma wel de opvolger van ‘Gold’ (‘The Suicide Handbook’, red.) uit te brengen omdat ze die te deprimerend vond. Ik zocht krampachtig naar houvast en een identiteit. Eigenlijk kreeg ik pas na de release van ‘Love Is Hell’ weer wat meer grip op alles. En nu voel ik me beter dan ooit.

»Eigenlijk zou ik doodongelukkig moeten zijn, maar dit is zonder twijfel één van de beste periodes uit mijn leven, ook al sukkel ik wat met mijn gezondheid. Weet je, ik lijd al sinds mijn tienerjaren aan de ziekte van Ménière, een vervelende stofwisselingsziekte waardoor ik me vaak duizelig en misselijk voel. Muziek is altijd mijn reddingsboei geweest: zonder Hüsker Dü en de Dead Kennedys had ik vroeger echt niet kunnen overleven. En ik ben vandaag nog altijd dat kind dat elke dag zijn gitaar wil vastpakken, of naar platenwinkels wil gaan om er tussen de vinylplaten te gaan snuisteren. Dat soort simpele dingen maakt mij de gelukkigste mens van de wereld.»

'Ik heb tijd genoeg gehad om te proberen achterhalen wat het betekent om een gevangene, een prisoner, van je verlangens te zijn.'

HUMO Je hebt me destijds ook bezworen dat je elk jaar een nieuwe plaat zou uitbrengen. Dat is je ook gelukt: ben jij de nieuwe Frank Zappa?

ADAMS «Frank Zappa was een genie: wat die voor geweldige dingen heeft gemaakt! Ik zou het niet durven om me met hem te vergelijken, maar ik heb net als hij de innerlijke drang om altijd maar nieuwe muziek te componeren, ongeacht of die wordt uitgebracht of niet. De muze hou je niet tegen.»

HUMO Wat zei de muze toen je in 2015 in een week tijd je eigen versie van Taylor Swifts ‘1989’ opnam?

ADAMS «Ik hoorde die plaat en was geprikkeld door de kracht van de songs. Taylor en haar team kunnen heel krachtige popliedjes schrijven, maar er was méér. De productie, het spelniveau van de muzikanten: alles klonk geweldig. ‘1989’ was een echte eyeopener.

»Maar toen ik mijn versie uitbracht, stond de hele muziekwereld op haar kop: iedereen dacht dat ik domweg wilde meesurfen op de populariteit van Swift. Zulke hevige reacties had ik niet verwacht. Ik vond het gewoon leuk om te doen, omdat ik even afstand kon nemen van mijn eigen muziek. Weet je, ik ben een muzieknerd die het liefst elk jaar drie platen zou uitbrengen. Nu, dat betekent niet dat ik straks de nieuwe van Adele ga coveren of zo. Het was leuk voor één keer, maar daar blijft het ook bij.»

'Terwijl je naar iets of iemand verlangt, verglijdt het kostbaarste wat er is in het leven: tijd. Tragisch, hè?'

HUMO Je hebt Swift later ook geïnterviewd. Klikte het?

ADAMS «Zij is echt geweldig. Heel authentiek, geen bullshit. Ze had mijn versie van ‘1989’ grondig beluisterd, en ze kon me precies vertellen wat ik aan haar songs had veranderd. Taylor is echt niet zo’n superster die zich iets laat aanpraten.»

HUMO Je bezit een studio in Los Angeles, maar ‘Prisoner’ heb je opgenomen in de Electric Lady Studio in New York, waar onder meer ook John Lennon, Bob Dylan en The Strokes kind aan huis waren. Waarom?

ADAMS «Los Angeles was even geen optie. De hele showbizz-media zit daar en die kerels wilde ik even niet meer zien – en al helemaal niet toen ze wisten dat ik een break-upplaat aan het opnemen was. De Electric Lady Studio was een logische keuze, want die ken ik goed. Ik heb daar jarenlang om de hoek gewoond, en ik heb er mijn platen ‘Easy Tiger’ en ‘Cardinology’ ingeblikt. En, ahum, mijn huidige vriendin woont in de East Village in Manhattan. Nog een goede reden om me daar thuis te voelen.»

HUMO ‘Prisoner’ is geproducet door levende legende Don Was, die op eenvoudig verzoek onder meer The Rolling Stones, Iggy Pop, Brian Wilson en Kris Kristofferson in het gareel houdt.

ADAMS «Don is mijn tweede vader: hij staat altijd met prima advies klaar. Hij is niet alleen heel relaxed, hij is ook een erg goede muzikant en producer. Toen wij bezig waren met ‘Prisoner’, was hij ‘Blue & Lonesome’ van The Rolling Stones aan het mixen. Mick Jagger en Keith Richards riepen de hele tijd dat het rauw moest blijven, en dat snapt Don natuurlijk als geen ander, maar zo’n plaat moet ook nog verkoopbaar zijn. Het was mooi om te zien hoe hij die ouwe rotten met argumenten wist te overtuigen. Maar ik heb de rauwe versie gehoord en eerlijk gezegd vond ik die beter: net het broertje van ‘Exile on Main St.’ Gemiste kans, Don (lacht).»

‘Prisoner’

is uit bij

Universal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234