'Procureurs' op Eén: 'Nee, bij het parket ligt geen parket op de vloer'

Wie ‘Strafpleiters’ noch ‘Misdaaddokters’ gezien had, had ongelijk, en dus ging Gilles De Coster voorbij aan intentieverklaringen om meteen van wal te steken. Het idee achter ‘Procureurs’ was dan ook hetzelfde: in een kale ruimte bevraagt De Coster een keure aan lui die beroepshalve de bef voorbinden. Zelfs het metalen raamwerk waarbinnen zijn gasten toen plaatsnamen, een onzichtbare doos zoals die waarvan mimespelers met veel misbaar gewag maken, was er weer.

Als ijsbreker wilde De Coster weten wat zo’n procureur nu eigenlijk uitvreet. Dat leken wel meer mensen zich af te vragen, zelfs tot de assisenjury toe – ook op die manier vast een staalkaart van het volk. Daders van misdrijven opsporen en vervolgen, daar kwam het op neer, waarop De Coster van Wenke Roggen, die zich van die taak kwijt namens het federale parket, wilde weten of dat van haar een machtig persoon maakte. Een simpele vraag die niettemin de juiste was, en zo had De Coster er nog wel een paar op zak. Ine Van Wymersch, procureur des Konings, herinnerde zich hoe ze ooit aan de hand van een paar pantoffels had moeten beslissen of een verdwijning al dan niet zorgwekkend was: de sloffen stonden dwars naast de deur, wat volgens de gemalin van de vermiste atypisch was en dus op gedonder wees. Liefde is: de hoek van elkanders sloffen tot op de graad kennen. Na onderzoek bleek er een roofmoord mee gemoeid, de eigenaar van het paar sloffen werd gevonden in een zak op de bodem van een steengroeve. Het kan niet anders of procureurs zitten ambtshalve vol van zulke gruwelanekdotes, wat hen naast gangmakers op eindejaarstreffens ook tot geschikte interviewees maakt.

Net als z’n voorgangers waagde ‘Procureurs’ zich niet aan uitbundig uiterlijk vertoon. Hoogstens dwaalde de camera eens af om de bredere omgeving op te zoeken, waardoor je in close-up plots naar een paar schoenzolen of een weerbarstige haarlok zat te kijken. Namen en illustraties werden ook hier als stencils het scherm opgeschoven, alsof er buiten beeld iemand in de weer was met een lichtbak. Het zou verholen commentaar kunnen zijn op de beruchte archaïsche inborst van justitie, maar zeker ben je nooit.

Op een bepaald moment kwamen de overbekende tronies van de Bende van Nijvel per stencil het scherm opgegleden: procureur Frédéric Van Leeuw, die ook zijn weg had gevonden naar de onzichtbare doos, bekommert zich tegenwoordig om die seriële klopjacht in het ijle. Ooit had Van Leeuw een zaak geweigerd waarbij ontvoerde Congolese kinderen aangeboden werden ter adoptie, zei hij. Zelf had hij ook adoptiekinderen, en persoonlijker hoefde z’n dagtaak niet te worden. ‘Iedereen blijft mens’, zei ook Yves Liégeois, bekend procureur in het Antwerpse, hoewel die bloem in z’n knoopsgat en die snor hem er toch altijd weer laten uitzien alsof hij, als uitzondering op die regel, neergepend werd door een misdaadauteur. Aan het gepiep van de wieltjes van een naderend dossierkarretje kon hij naar eigen zeggen al horen hoe zwaar het betreffende misdrijf zou zijn. Se non è vero è ben trovato, en anders z’n kop eraf.

Hoe dan ook, ‘Procureurs’ had net zoals z’n voorganger ook enkele praatgasten voorradig die allerminst moeite hadden om voor de camera te verschijnen, wat op een geval van goede casting wees. Toen Patrick Boyen, openbaar aanklager die al enkele gerenommeerde schurken de bak ingedraaid heeft, liet optekenen het liefste aangesproken te worden als ‘misdaadbestrijder’, vroeg De Coster: ‘Zoals Superman?’ Zijn trefzekerheid was van het soort waarmee eertijds Delhaize-filialen geterroriseerd werden. Vervolgens vroeg De Coster zich af of er bij het parket ook daadwerkelijk parket lag, wat zelden zo bleek te zijn. Van Wymersch moest het bijvoorbeeld met linoleum stellen. ‘De droevigste aller ondergronden,’ bemerkte De Coster sip. Desgewenst kon je lachen.

De eerste aflevering van ‘Procureurs’ boeide onophoudelijk, en gedijde, als pleitbezorger van de orale traditie, uitstekend op Canvas.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234