Protomartyr (Botanique)

Protomartyr. Hard. Kortaf. Straf. Maar eerst even terugspoelen.

Want nog geen week geleden trokken wij naar de uitverkochte Orangeriezaal van de Botanique om er Battles mee te maken. Achter de drummer stond een loopversterker. Die pompte de hele tijd loops op, die door de bassist en de toetsenist/gitarist werden aangeleverd. De drummer - John Stanier, die van bij de machtige lawaaimakers Helmet en Tomahawk komt - kan zich dezer dagen niet meer voorstellen dat hij zonder loops zou drummen. Ze geven hem muzikale vrijheid, een kans om melodieuzer te spelen, en waar nodig even te relaxen.

Van dat relaxen kwam in de Botanique trouwens niet veel in huis: zelden iemand zo badend in zijn eigen zweet richting kleedkamer weten trekken. Analoog yin en digitaal yang gaan bij Battles hand in hand. Het is het meest hoorbaar bij Ian Williams, die soms tegelijk toetsen en gitaar speelt, en tussendoor zeer vingervlug blijkt op zijn digitale push. Een metalerige Captain Beefheart-gitaar belandt op die manier weleens in de buurt van een knettergekke vogeltjesdans. Komt daarbij dat de bassist een minimalist is - hij werd voorgesteld als degene die veruit het minst zweet - iemand met een kil, maar intrigerend soort designeroverzicht. Op microniveau botst en wriemelt er bij de New Yorkers van Battles dus heel veel. Tegelijk blijven ze op macroschaal op zoek naar the one, dat toverding dat volgens James Brown van funk echt funk maakt. Leidde tot geweldige climaxen waarop het moeilijk stilstaan was.

En toen werd het maandag 9 november, en trokken wij opnieuw naar de Botanique, benieuwd naar het Detroitse, in louter grijstinten schilderende Protomartyr, die in een slechts voor de helft gevulde, veel kleinere Rotonde stonden. Je kon op Protomartyrs in vogelvlucht vanuit 1979 naar 2015 afgereisde postpunk je hoofd schudden, je kon van je onderste ledematen een ongelijkbenige driehoek maken, je kon na elke song respectvol applaudisseren - hebben we allemaal gedaan - maar er viel op deze vrij melodieuze, maar strak gespannen muziek gewoon níét te dansen. Protomartyr-songs worden bij wijze van spreken opgediend zonder dat er een manager is of er een marketingplan aan te pas komt, of een Facebookpagina recent nog werd geüpdatet. Alles werd sec op tafel gesmeten, als betrof het een bord lauwe gortepap uit de gevangenis.

Na twee songs had je je inderdaad gestraft kunnen voelen. Niet dat wij echt met dat gevoel zaten, we kenden die twee concertopeners ondertussen. We wisten dat de songs na een tijd openklappen. We wisten dat zanger Joe Casey 'Cowards starve' op 'I'll go out in style' laat rijmen, maar bij een eerste beluistering hadden we hem op die plek nog twee keer exact hetzelfde horen mompelzingen. Casey is een man met het uiterlijk van een aan lagerwal geraakte ambtenaar, wiens slecht zittend grijs pak als gegoten bij zijn personage past.

In het beginparlando van 'I Forgive You' leek zijn stem live nog meer op die van Mark E. Smith van The Fall dan op plaat. We hoorden hem verderop in het concert zinnen herhalen als 'There’s no use being sad about it / What’s the point of crying about it' en 'There's nothing you can do' en 'They lie / they lie / they lie / they lie', een zinnetje dat we vier keer overschrijven omdat het in de Botanique wel dertig keer werd herhaald. Ook de drummer, de gitarist en de bassist (wiens bas na twee songs vervangen moestworden door die van het voorprogramma) leken overal vrij mechanische patronen te verkiezen boven muzikaal freewheelen.

Extase, bevrijding, verlossing, ontlading en een goeie witz hebben Protomartyr-songs niet in de aanbieding. Er wordt ook nergens op het sentiment gewerkt. De enige climax zat 'm aan het eind, toen ze gevieren nog harder op de hard-knop duwden en op die manier een beetje buiten de lijntjes kleurden. De meeste aandacht bleef uitgaan naar de immer geweldige, maar overal kloterealistische zanger, die in zijn teksten dikwijls beter dan zomaar wat is. Voorbeeld? 'Social pressures exist / And if you think about them all of the time / You're gonna find that your head's been kicked in'. Voorbeeld van een bindtekst? 'Thank you. Onze eerste keer Brussel. Mooie plek om te spelen, trouwens. Kijk maar eens omhoog.' Waarna hij naar de koepel van de Rotonde keek, een pauze van een seconde inlaste, en kurkdroog zei: 'Two more!' Hij bedoelde natuurlijk 'Nog twee songs'. Songs van een heerlijk gestoorde, nergens té tegendraadse oldskool gitaargroep waarover (fvd) in Humo onlangs schreef: 'Ze staan op het punt waar Parquet Courts, The Fall, Sugar en Viet Cong naar elkaar kunnen zwaaien, waar gitaarmuziek tegelijk opwindend en lui klinkt, en daardoor vreemdsoortig authentiek.' Klopte ook in de live-variant. Dus als Protomartyr volgende festivalzomer ergens in het land is, wees als minimassa gerust wat talrijker.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234