Pukkelpop 2013: Vijf buiten kijf!

Staat u zich nu al de haren uit het hoofd te rukken, omdat u vreest op Pukkelpop alweer uitgerekend díé groep te missen die iedereen achteraf het absolute hoogtepunt vond? U kent het verschil niet tussen Bonobo en Bombino? Laat staan tussen The Knife en Knife Party? Reik naar Humo's Helpende Hand: hieronder vindt u vijf acts die – op basis van belofte en verdiensten – uw aandacht bij de lurven zouden moeten pakken, maar wellicht méér kans maken net buiten uw gezichtsveld te vallen. Over deze lijst zal geen correspondentie gevoerd worden.


Mikal Cronin

(donderdag 15 augustus • Club • 12.05)

Californische twintiger van dezelfde makelij als Thee Oh Sees en vooral Ty Segall, een garagerockcollega met wie hij op onregelmatige basis samenwerkt. Cronin durft op plaat wisselvallig uit de hoek te komen – het tegendeel zou verbazen, want hij neemt er, in diverse gedaanten en coalities, gemiddeld om de twee weken e?e?n op – maar is live doorgaans een verfrissing. Omdat hij op het podium geen rolletje staat te spelen: als hij over pijn en eenzaamheid zingt, dan zie je aan de groeven tussen zijn wenkbrauwen dat hij het echt heeft meegemaakt. Maar om de pret niet te bederven verpakt hij e?e?n en ander vaak genoeg in vrolijke melodiee?n. Hij combineert zacht e?n hard, poppy e?n noisy riffs, melancholische psychedelica e?n energieke indie die recht op zijn doel afgaat.

Cronin beschouwt Tom Waits als het ultieme rolmodel: ‘Omdat al lang duidelijk is dat die mens alleen nog doet waar hij zelf zin in heeft, en omdat dat voor iemand van zijn status hoogst uitzonderlijk is.’ Verder is hij ook fan van comedian Louis CK, saxofoonheld Colin Stetson en de Amerikaanse serie ‘Workaholics’ (zoeken in de afdeling onderbroekenlol) – opnieuw drie bewijzen dat Cronin uit goede smaak is opgetrokken. Klinkt, wanneer hij zingt, alsof hij nooit zeker weet wat de volgende zin zal worden. Meer nog: alsof hij er niet eens van overtuigd is dat hij eigenlijk wel wil verder zingen en liever met het opgedaagde publiek ergens een pint wil gaan pakken. Actuele cd: ‘MCII’.

Nine Inch Nails

(donderdag 15 augustus • Main Stage • 20.40)

Trent Reznor en zijn industrial-circusact horen niet in deze lijst thuis, zegt u? Omdat hij al lang een gevestigde muzikant is, en omdat talent van zijn kaliber geen extra krans behoeft? Ja. En nee. Want wan- neer is de laatste keer dat u nog eens iets van Nine Inch Nails op de radio hebt gehoord vo?o?r elf uur 's nachts? Hoeveel tieners en twintigers weten nog dat hij ooit ‘de toekomst van de alternatieve muziek werd genoemd’? En hoeveel da?a?rvan weten dat hij dat, hoewel de toekomst al lang verleden tijd is, eigenlijk nog altijd is? Tel daar nog bij dat de groep donderdag in het voorprogramma van Eminem speelt, de act waar iedereen naar lijkt uit te kijken.

Reznor en co. zullen dus eerst door een muur van onverschilligheid moeten beuken en kunnen daarbij uw hulp gebruiken. In de jaren 90 waren ze te moeilijk en staken ze te donker af bij de luim van de dag. Dat was de pest van toen. De cholera van nu is dat ze – om de grote massa te kunnen boeien – in de loop der jaren te weinig hits hebben verzameld die het collectieve geheugen zijn binnengesijpeld. Daarom: koop nog snel ‘The Downward Spiral’, ‘The Fragile’ en download ‘Broken’ en ‘The Slip’. Bonus: vier jaar geleden kondigde Trent Reznor een sabbatperiode van tien jaar aan – dat hij er nu al opnieuw staat, bewijst op zijn minst dat hij honger heeft. En een Reznor zo?nder goesting is al schrikwekkend intens.

Factory Floor

(vrijdag 16 augustus • Castello • 16.00)

De Britse pers over Factory Floor, een snel naam makende groep die op stal staat bij DFA Records: ‘Repetitieve muziek gemaakt door en voor waanzinnigen.’ En: ‘Disco's stalen vuist in een fluwelen handschoen.’ Of nog: ‘Noise die als kind in een vat funk gevallen is.’ Schreven we ‘snel naam makende’? In werkelijkheid werd het Londense Factory Floor vier jaar geleden – een eeuwigheid – al voor het eerst gesignaleerd op to see-lijstjes van kennerstypes.

De groep belooft ook al jaren een debuutplaat uit te brengen, maar hebben dat – muzikale koerswijzigingen, labelsprongen, altijd wel i?e?ts op televisie – lang voor zich uitgeschoven. Tot nu: in september ligt ‘Factory Floor’ in de winkels, en de donkere, repetitieve, bezwerende synthrock van de vooruitgestuurde singles hebben genoeg goodwill gecree?erd om u met een gerust gemoed op weg te kunnen sturen naar de sauna die Castello heet. Stephen Morris van New Order/Joy Division is trouwens ook een fan. Twee jongens en e?e?n meisje die genoeg lawaai maken om de onderburen op het plafond te laten kloppen: een formule die u zich ongetwijfeld uit e?e?n of andere sleazy pornofilm herinnert, maar dus o?o?k werkt in het geval van efficie?nt op elkaar gestapelde beats. Factory Floors spelen zowel op raves, festivals, in nachtclubs en in kunstgaleriee?n, en zijn dus veelzijdig genoeg om uw voortdurend wijzigende smaak te kunnen bijbenen.

Bosnian Rainbows

(zaterdag 17 augustus • Club • 14.45)

Alternatief rockcombo uit El Paso, Texas, dat zo op het eerste gezicht niet zou opvallen tussen de Pukkelmassa, ware het niet dat er ene – kijk! – Omar Rodri?guez-Lo?pez bij speelt. Hem kent u als de man die ooit het geweldige At The Drive-In verliet om The Mars Volta mee op te richten, daar e?e?n memorabele plaat mee opnam (‘De-Loused in the Comatorium’) en vijf middelmatige. Tussendoor waren er zevenentwintig soloplaten, waaronder iets ingewikkelds met Lydia Lunch, e?n de reu?nie van At The Drive-In, die door niets dan de geur van snel geld was ingegeven. Rodri?guez-Lo?pez was, kortom, een slecht opgeblazen Pink Floyd-varken geworden: gebakken lucht met pretentie, maar zonder noemenswaardige impact.

En zie nu, op een moment dat we er al lang geen goed oog meer in hadden, is er ineens Bosnian Rainbows. Naar eigen zeggen zijn ‘eerste e?chte band sinds 2001’. En jazeker, daarmee verdient hij nog eens uw aandacht. Dat wil zeggen: live kunnen we hem niet inschatten – we spreken over iemand die van onvoorspelbaarheid een ochtendritueel heeft gemaakt – maar op basis van het Bosnian Rainbows-debuut, amper twee maanden oud, heeft hij die, euh, vijfendertigste kans verdiend. Extra aandachtstrekker: zangeres Teri Gender Bender, die geluidsmatig balanceert tussen Chrissie Hynde en Kate Bush.

Surfer Blood

(donderdag 15 augustus • Marquee • 16.05)

Indierock met een diploma hoger onderwijs. Frontman John Paul Pitts werd vorig jaar even gearresteerd voor intrarelationele wijventoekerij, een beschuldiging die later werd ingetrokken en waarop hij nog steeds luidkeels onschuldig pleit. Maar laat het uw beeld over Surfer Blood niet bepalen.
Op plaat – vooral op debuut ‘Astro Coast’, maar evengoed op follow-up ‘Pythons’ – e?n live roepen ze echo's op van Built To Spill, The Shins, Weezer en Vampire Weekend. Go?e?de echo's, zonder ooit hun eigen smoel te verliezen. Surfer Blood wordt in de Marquee ook voorafgegaan door Parquet Courts, een band die ons dit jaar even in paniek heeft gebracht. We hadden in verband met Youth Lagoons ‘Wondrous Bughouse’ namelijk gezegd dat we onze eigen ballen zouden opeten ‘als er dit jaar nog een even goeie plaat zou worden gemaakt’. En hop, daar stond Parquet Courts in mei plots met de barbecuesaus in de aanslag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234