Pukkelpop 2014: de backstagetapes! Onze man bij Nick Waterhouse

Zelden iemand in de backstage zo hard in de touwen zien hangen als Nick Waterhouse, jonge blanke rhythm-, blues- en soul-neger uit Los Angeles California, een klein uur na zijn concert in de Marquee. En dan komen wij ook nog eens binnen met de foute vraag.

HUMO Hoe was het concert?

'Ik heb weinig respect voor wat een muzikant dezer dagen is'

Nick Waterhouse «Fair. Geen absolute ramp maar zeker geen topper. Het geluid was oké, niet al te veel mensen zijn weggegaan, maar daarmee is alles gezegd.»

HUMO Hou je niet van festivals?

Waterhouse «Soms.»

HUMO Ze zijn een noodzakelijk kwaad?

Waterhouse «Alles is een noodzakelijk kwaad. Ik ben me ervan bewust dat de meeste mensen geen flauw idee hebben van waar ik mee bezig ben. ’t Is iets subtieler dan ze gewoon zijn. Je moet behoorlijk into muziek zijn om te kunnen waarderen wat ik doe. Ik ram het er niet in, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb behoorlijk weinig respect voor wat er dezer dagen nodig is om een muzikant te zijn. Het lijkt wel alsof narcisme het hoogste goed is geworden, terwijl je vroeger maar narcist mocht zijn als je een zeker vakmanschap wist te etaleren.»

HUMO Zijn er artiesten waar je meer vanaf weet dan absoluut noodzakelijk om van hun muziek te kunnen genieten?

Waterhouse «Als jonge kerel heb ik een periode gehad dat ik geobsedeerd was door Stax Records. Ik heb er op school, euh, drie verhandelingen over geschreven. Booker T. And The M.G.’s, dat was mijn groep. Met Van Morrison heb ik hetzelfde gehad.»

HUMO Heb je voor die drie verhandelingen pelgrimstochten ondernomen, mensen geïnterviewd?

Waterhouse «Nee, boeken gelezen en platen geluisterd. Het was gewoon een excuus om me gedurende lange tijd met niets anders dan die muziek bezig te houden. Uren en uren luisteren, en dat dan research noemen. En dat is wat je volgens mij sowieso moet doen als je ergens zielsveel van houdt.»

HUMO Bij welke legendarische opnamesessie was je graag een vlieg aan de muur geweest?

Waterhouse «New York City, 1962, de ‘Twist And Shout’-sessie van The Isley Brothers. Vóór Bert Berns, die de song ook schreef, de versie opnam die wij nu allemaal kennen, hebben ze blijkbaar de zeer jonge Phil Spector een poging laten ondernemen. But he fucked it up. Ik had er gewoon willen bij zijn om al die mensen te zien waar ik zoveel platen van heb waar ik dol op ben. The Isley Brothers, Bert Berns Phil Spector, The Sweet Inspirations zongen backings, Cissy Houston, Dionne Warwick, Dee Dee Warwick, Leiber en Stoller, en waarschijnlijk liepen ook Jerry Wexler en Solomon Burke er rond. Nee, een meer fascinerende sessie kan ik mij niet voorstellen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234