null Beeld

Pukkelpop 2014: Humo's bierbestendige keuzestressverdelger (1): donderdag

Parelt uw voorhoofd ook al een paar weken van het koude zweet door de namenspaghetti op de Pukkelpop-affiche? Bang om weer net díé groepen te missen die iedereen (de oudste zakken op kop) na afloop fan-tás-tisch bleek te vinden? Geen nood: de belangrijkste programmatorische zeemansknopen – die pesterige Chokri-gewoonte om drie, vier goede groepen tegelijk te laten optreden – hakken wij hier voor u met ons botste vleesmes in één zwaai door. Vingers aan de kant!


Donderdag, tussen 20.10 en 21.30 OutKast vs. Amatorski vs. Frank Turner

Frank Turner (32) is de voorbije jaren op kousenvoeten één van de interessantere mensen in de rock-’n-rollerij geworden. Hij schrijft folkpunksongs over atheïsme en over hoe hij zichzelf halfdood drinkt, en vult tussendoor heelder interviews met lof­redes op economen als John Stuart Mill en Adam Smith. (Klinkt als: Franky De Smet-Van Damme over macrobiotiek.) Hij slaagt er op regelmatige basis in mensen heel, héél boos te maken: als het niet de punkpuristen zijn (‘De eerste keer dat iemand mij een sell-out noemde, was toen ik had toegegeven dat ik tegenwoordig tour in een busje mét zetels erin.’), dan wel de linkse fans (‘Ik ben géén Tory, géén conservatief en géén republican, maar ik ben het ook niet helemaal eens met de linkse politiek in Groot-Brittannië: ik heb daar een tijdlang tot honderd dreigbrieven per dag voor gekregen.’). Hij covert zowel The Lemonheads, The ­Postal ­Service als ABBA, en zijn beste songtitel is: ‘Thatcher Fucked the Kids’. Turner mag nog vijf keer dezelfde plaat maken: onze aandacht heeft hij.

Amatorski, dan. Als de groep haar aantal kernleden aan het huidige tempo blijft afslanken, worden hun songs over vijf jaar geschreven door een onbemande laptop. Maar als dat platen als ‘TBC’ en ‘From Clay to Figures’ oplevert: big whoop. En over laptops gesproken: de dag nadat de Rode Duivels de USA versloegen, richtte een Amerikaan volgende tweet tot een radiozender uit Pennsylvania: ‘Het is te snel na de match om Amatorski, een Belgische band, nu al te spelen. Maakt niet uit hoe goed ze zijn.’ Wij onthouden: Amatorski zit tegenwoordig overal.

Tot slot: OutKast. Zelden de hype rond een reünie zo snel zien aanzwellen (afgelopen winter las je een paar weken lang overal columns, artikels en volgekrabbelde bierkaartjes over waarom ‘OutKast de beste groep van de jaren negentig was’) om die bel hete lucht daarna in één keer weer te zien leegfiejoewieten. Hun eerste reünieconcert (op Coachella, Californië) schijnt tegenvallend en – so fresh and so clean aan toe – nogal rommelig geweest te zijn, en de daaropvolgende optredens waren niet van die aard dat de ontstane indruk snel ontmanteld werd.

En toch, en toch. De kans is klein dat OutKast hier de komende jaren nóg eens staat, en Amatorski en Frank ­Turner hebben we live gemiddeld al drie keer meegemaakt. Bonus: zien hoe een hele weide het ‘Shake it like a Polaroid picture’-handgebaar maakt.


Donderdag, tussen 22.20 en 23.50 Editors vs. Lagwagon vs. Flume vs. OSTYN

Het moet een maand of acht geleden zijn dat de geruchten uit de Belgische muziekindustrie ons voor het eerst bereikten: Bert Ostyn van ­Absynthe Minded heeft een soloplaat klaar. Verschillende platenfirma’s bleken interesse te hebben, er werd achter de schermen tegen elkaar opgeboden, en quotes als ‘Ongehoord goed’ en ‘Beste Belgische plaat ooit’ waren nog geen klein beetje van de lucht. We kijken wel uit om geruchten uit de platenindustrie zomaar aan te nemen, maar toch: de interesse was gewekt.

We gaan kijken, op Pukkelpop, ook al is de concurrentie niet min. ­Editors is er nog, maar wie Editors graag eens live zou zien, heeft daar geregeld eens de kans toe. En er is Flume, de 22-jarige producer die, gevraagd in welk genre hij zijn songs zou onderbrengen, antwoordt met: ‘Music.’ Een correcte, preciezere omschrijving zouden wij ook niet op één-twee-drie kunnen bedenken. Góéie music, dat wel.

Nee, de groep die we nog het meest zullen missen, terwijl we bij OSTYN in de Wablief?!-tent staan, is ­Lagwagon. Ze bakken hun punkrock al dik twee decennia à point en hebben tussendoor nooit de indruk gewekt hun jeugdpuisten te willen kwijtspelen. Lagwagon: geschikt voor al wie, als hij/zij ’s morgens in de spiegel kijkt, minstens één keer op de drie glimpsen ziet van de aan Sega, ‘Bloodsport’ en Urbanus-strips verslingerde prepuber in zichzelf.

We doen het zo: eerst OSTYN. Als onze aandacht langer dan zeven minuten verslapt, naar Lagwagon. Daarna, zelfde scenario, naar Flume. Tom Smith van Editors zien we later op de avond nog wel op het podium verschijnen bij Magnus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234