Pukkelpop 2014: Humo's bierbestendige keuzestressverdelger (2): vrijdag

Parelt uw voorhoofd ook al een paar weken van het koude zweet door de namenspaghetti op de Pukkelpop-affiche? Bang om weer net díé groepen te missen die iedereen (de oudste zakken op kop) na afloop fan-tás-tisch bleek te vinden? Geen nood: de belangrijkste programmatorische zeemansknopen – die pesterige Chokri-gewoonte om drie, vier goede groepen tegelijk te laten optreden – hakken wij hier voor u met ons botste vleesmes in één zwaai door. Vingers aan de kant!


Vrijdag, tussen 16.45 en 18.10 Kenji Minogue vs. Omar Souleyman vs. First Aid Kit

‘Gedaan met de underground, welkom aan de oppervlakte,’ schreef iemand op YouTube, en dat vat het goed samen voor Kenji Minogue, wier gistende electropop tegenwoordig overal is. Het is vakkundig gemaakte en aanstekelijke ongein uit Gent, ­West-Vlaanderen. Hun bekendste songs zijn ‘Naam voornaam’ en ‘Alwadamehetten’, en het recente ‘Veranda’ heet dan weer een ‘ode aan reflectie, communicatie en hygiëne’ te zijn. Conny Komen en Fanny Willen hebben eigenlijk alles in huis om op de zenuwen te werken (en ze brengen het live ook elke keer allemaal mee), maar zijn niettemin moeilijk te weerstaan.

First Aid Kit bestaat uit Klara en ­Johanna Söderberg, twee zussen (21 en 23) uit Stockholm die uitblinken in hemelse harmonieën en van tijd tot tijd ook weleens een klassieke song uit de mouw willen schudden. Het schitterende ‘Emmylou’, bijvoorbeeld, een ode aan hun grootste helden en heldinnen: ‘I’ll be your Emmylou and I’ll be your June / If you’ll be my Gram and my Johnny too’. In de juiste volgorde: ­Harris, Carter, Parsons, Cash.

Wie van bovenstaande uitleg in slaap is gevallen, raden wij Omar ­Souleyman aan. Oosterse muzikanten die van halfrond wisselen, worden in de pers vaak opgevoerd als curiositeiten: ‘Kijk eens wat ze nú hebben binnengetrokken!’ Bij Souleyman is het niet anders gegaan, met één wezenlijk verschil: de sjeik van de dabke heeft daarvoor niemand nodig, hij voert zichzelf wel op. Feit is: al wie zegt naar Pukkelpop te gaan om te ‘ontdekken’, om iets anders te zien dan anders, om muziek in al zijn aspecten en lichaamsholtes te ervaren, kan moeilijk om de Syriër heen. Noem hem de DJ Jos van het Midden-Oosten: hij zal niet door iedereen begrepen worden, maar hij wéét – na decennia ervaring op trouwfeesten en podia allerhande – hoe hij een feest moet aanzwengelen. Zeg niet ‘plat’, zeg ‘opzwepend’. Dat doen ook ­Stephen Malkmus, Damon ­Albarn, Mauro P. én Four Tet, de producer die vorig jaar enkele van zijn songs van een vers geluid voorzag. Souleyman is tevens een excentriekeling die gaat slapen, douchen en kakken met zijn zonne­bril op. Geef hem het voordeel van de twijfel, hij geeft veel terug.


Vrijdag, tussen 18.30 en 19.55 Balthazar vs. The Amazing Snakeheads vs. Geppetto & The Whales

Eerder dit jaar brachten The ­Amazing Snakeheads hun debuut ‘Amphetamine Ballads’ uit, een goeie maar kwaaie plaat die tot nog toe het best werd samengevat door YouTube-gebruiker JungleBuglet: ‘Wie heeft Begbie van ‘Trainspotting’ een platencontract gegeven?’ Kan ook: garageblues met de drive van ­‘Vamos’ van de Pixies. Het zijn de Vital Borkelmansen van de hedendaagse rock: hun talent heeft hen gered van een leven vol hard labeur in de mijn dan wel de steengroeve. Dat, en ze zijn snél. En hun kapsel zal niet snel geïmiteerd worden.

De Snakeheads zijn een terechte hype over het kanaal, maar hoelang nog? Twee maanden geleden kapten twee van de drie oorspronkelijke bandleden ermee, terwijl frontman en enige overblijver Dale Barclay kort daarvoor nog in een interview had gezegd: ‘Ik zit in een band met mijn beste vrienden, dat is wat ik altijd al wilde.’ Op Pukkelpop moeten hun vervangers mogelijk nog worden ingespeeld, maar dat lijkt bij dit soort muziek een spannende aangelegenheid.

Geppetto & The Whales en Balthazar (de hoogst genoteerde Belgen op het hoofdpodium, dit jaar) zijn twee uitstekende én veilige alternatieven: u kent hun muziek van de radio, van plaat of van eerdere concerten – een mens weet wat hij kan verwachten. Bovendien houdt Balthazar zelden op met spelen voor iedereen tot aan de enkels in eigen nat staat. De Snakeheads spelen, voor zover bekend, nog maar voor de tweede keer in België – en mogelijk ziet u hoe de implosie van de band zich live op het podium voltrekt. Bovendien: u kunt de volledige Snakeheads-set op Pukkelpop zien en daarna toch nog steeds de laatste 35 minuten van Balthazar meenemen. Het schijnen hun beste te zijn.


Vrijdag, tussen 19.55 en 00.45 Kurt Vile, Thurston Moore en The War On Drugs vs. de rest

Pukkelpop heeft altijd mooie rijtjes gevormd: goede, mooi bij elkaar kleurende groepen die aan een strak tempo na elkaar op hetzelfde podium geprogrammeerd werden, zodat er een soort affiche-in-de-­affiche ontstond die de som van de delen oversteeg. Een goed voorbeeld uit de prehistorie is volgende indrukwekkende polonaise, uit de editie van ’98: Grandaddy, Spiritualized, Girls Against Boys, Evil Superstars, Soul Coughing. Nog een biertent en enkele Dixie-wc’s in de Marquee, en een mens kon toen met een minimum aan inspanning de beste groepen van het moment zien. Het waren simpelere tijden.

Op Pukkelpop 2014 vormt het beste rijtje zich op vrijdagavond tussen acht en één ’s nachts, in de Club. Wie de kans heeft om achtereenvolgens Kurt Vile (zet ‘Wakin On a Pretty Daze’ nog eens op, Humo’s beste plaat van 2013), Thurston Moore en The War On Drugs te ondergaan, heeft er baat bij die te grijpen. Thurston Moore heeft na de split van Sonic Youth hier en daar de indruk gegeven zoekende te zijn, maar zwalpen is er vooralsnog niet van gekomen. Van hem verschijnt later dit jaar een nieuwe soloplaat (‘The Best Day’), en pas is bekendgemaakt dat hij nog een nieuwe groep uit zijn broekspijp heeft geschud, met verder SY-drummer Steve Shelley, ­James Sedwards en Debbie Googe (My Bloody ­Valentine). Hun eerste optreden staat gepland op 19 augustus, en u hoeft er slechts voor naar Amsterdam.

Terug naar de Club. Hebben we het al over The War On Drugs gehad? Veel te vaak, maar dat deert niet. Met ‘Lost in the Dream’ hebben ze de meest zinderende plaat van het lopende jaar gemaakt. Eentje met songs, een indrukwekkende flow en al vanaf de eerste beluistering een larger than life-gevoel. Daarbovenop is het tot nog toe de enige 2014-plaat waar iederéén enthousiaste monologen over afsteekt: alerte stoners, undergroundnerds, classic rock-fans, mainstreamluisteraars, uw hippe, jonge nichtje, en onze boekhouder. Iedereen wil een stuk van The War On Drugs.

Wat zet Chokri daartegenover? Veel, toch. Neneh Cherry (goede plaat, prima comeback), ­Madensuyu (altijd intens), The National (aanbevolen door topfokkers), James ­Holden (op een ander festival: niet te missen), Rustie, Röyksopp (mét Robyn) en verder nog wat enthousiastelingen als Ed Sheeran, Blaudzun en Tom Odell. Dat is veel, en ja: er is een kans dat we tussen twee van de optredens door even uit de Club glippen om vijf minuten Cherry en Rustie mee te pikken – maar de rest van de gemiste groepen is ingerekende collateral damage.

De kans bestaat bovendien dat, nu Kurt Vile en zijn oude maten van The War On Drugs nog eens in elkaars buurt geprogrammeerd staan, de één bij de ander op het podium springt. Op YouTube valt een livefilmpje te vinden waarin iets dergelijks gebeurt. In de zaal werd de actie nu en dan met een ‘Joehoe’, ‘Wicked’ en ‘Haha’ becommentarieerd, maar of dat uitingen van appreciatie of te veel wiet zijn is in dit stadium van de muziekgeschiedenis nog niet helemaal duidelijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234