null Beeld

Pukkelpop 2017: Dan Smith, de frontman van Bastille

De Engelse muziekpers omschreef Bastille ooit als een groep voor mensen die niet van muziek houden, maar dat houdt frontman Dan Smith niet tegen om de wereld verder te veroveren. ‘Succes en geloofwaardigheid zullen altijd wel onverenigbaar blijven, zeker?’

undefined

'Op de koffie bij David Lynch, dat waren de twee mooiste uren uit mijn leven'

Eerst een persoonlijke herinnering aan ‘Pompeii’, de song waarmee Bastille in 2013 wereldwijd doorbrak. Tijdens een zomervakantie in Sicilië in datzelfde jaar reed ik mijn huurauto in de chaotische straten van Palermo bijna te pletter op een voorligger: ‘Pompeii’ werd er werkelijk elk kwartier op het lokale radiostation gedraaid, en op den duur maakte de song mij horendol. Toen ik mijn frustratie een paar weken later deelde met Dan Smith (31), zanger, oprichter en songschrijver van Bastille, moest hij daar om lachen. ‘Waarschijnlijk was het dat stukje waarin wij ‘eeoo, eeoo’ zingen? Tja, dat kan ik wel begrijpen, maar eigenlijk is dat ook de reden waarom ‘Pompeii’ zo succesvol is.’

Zonder muziek zou Smith niet eens bestaan. Zijn ouders ontmoetten elkaar op de universiteit toen zijn vader reclame aan het maken was voor een folkfestival waar zijn moeder optrad. Als tiener nam hij al songs op met een twaalfsporenrecorder, maar hij liet ze pas voor het eerst aan iemand horen toen hij meer dan tien jaar geleden deelnam aan een talentenwedstrijd: ‘Tot dan had ik in mijn eentje op mijn kamer songs geschreven. Ik liet ze aan niemand horen omdat ik er van uitging dat er toch niemand in geïnteresseerd zou zijn.’ Het is een uitspraak die de man typeert. Smith ziet er geweldig uit, is charmant en slim en heeft een herkenbaar stemgeluid. Een geboren popster dus, maar schijn bedriegt. ‘Ik ben nogal onzeker,’ zegt hij, ‘en ik hou er dus niet van om in de spotlights te staan. Vier jaar na ‘Pompeii’ ben ik nog altijd verbaasd dat iets wat ik gemaakt heb zoveel succes heeft. Weet je, ik ben opgegroeid met The Beatles en Paul Simon: echte songsmeden die weten hoe je het perfecte popliedje schrijft. Zo ver sta ik nog niet, ik ben nog maar een leerling. Mijn grootste ambitie is om op dat vlak te blijven groeien. Al de rest – het succes, de aandacht – zijn er gewoon bijgekomen. Ik vóél me ook nog altijd geen ster – niemand in de band, trouwens. Als we ergens op een rode loper aankomen, lijkt het een grap: alsof wij de winnaars zijn van een wedstrijd waar tickets verloot werden.’

undefined

null Beeld

undefined

'Ik ben opgegroeid met The Beatles en Paul Simon: echt songsmeden die weten hoe je de perfecte popsong schrijft. Zo ver sta ik nog niet: ik ben nog maar een leerling'

Ondertussen is Bastille wel één van de grootste bands ter wereld. Debuutplaat ‘Bad Blood’ leverde na ‘Pompeii’ nog meer hits op, en ook opvolger ‘Wild World’ werd vorig jaar een groot succes. Terwijl het voor mega-acts als Red Hot Chili Peppers, The Killers en Kings of Leon steeds moeilijker lijkt om echt te scoren, slaagt Bastille daar wel in, met slim geconstrueerde popsongs die door je hersenpan blijven galmen. Dat is wellicht ook de reden waarom de groep nooit de lieveling van de muziekpers zal worden. Of zoals Engelse media schreven: ‘Bastille is een groep voor mensen die niet van muziek houden.’ Smith: ‘Onzin. Maar ja, succes en geloofwaardigheid zullen altijd wel onverenigbaar blijven, zeker?’ Smiths bescheidenheid leverde hem ook al de toorn op van Noel Gallagher, die in een interview zei dat hij in zijn tijd Bastille met huid en haar had opgegeten: ‘Ik had ze echt in één keer de grond in geboord.’ Maar terwijl de Britse muzikanten elkaar in de jaren 90 voortdurend probeerden af te zeiken, is Smith niet geïnteresseerd in vetes – hij doet het citaat van Gallagher af als ‘een bétje ouderwets.’

In interviews geeft Smith weinig over zichzelf prijs – ‘over mezelf praten vind ik niet zo interessant’ – en ook zijn songteksten zijn niet autobiografisch. ‘Een plaat vol liedjes over mezelf: ik mag er niet aan denken. Ook omdat zoveel andere artiesten briljante teksten hebben geschreven over liefde of een gebroken hart. Dan maak ik liever verhalen over dingen die me wél interesseren, zoals de geschiedenis van Pompeii of het werk van David Lynch.’ Niet toevallig wordt de zanger een pak spraakzamer als het gaat over de regisseur naar wie hij opkijkt en wiens tv-serie ‘Twin Peaks’ aan de basis lag van die andere monsterhit van Bastille, ‘Laura Palmer’. ‘Als tiener was ik geobsedeerd door ‘Requiem For A Dream’ van Darren Aronofosky en ‘Scream’ van Wes Craven. Maar toen ik in 2001 samen met mijn vader ‘Mulholland Drive’ van Lynch op een groot scherm zag in een Londense bioscoop, ging er een wereld voor me open.’ Smith kon zijn grote held intussen al in levenden lijve aanschouwen. Hij maakte een remix van ‘Are You Sure?’, een song op ‘The Big Dream’, de tweede plaat van Lynch uit 2013, en die versie beviel de regisseur zo goed dat hij Smith bij hem thuis uitnodigde voor een kopje koffie. ‘Van alles wat mij sinds 2013 overkomen is, staat dat zonder twijfel bovenaan. Wat zeg ik? Het waren absoluut de twee meest geweldige uren in mijn leven. Het is raar om opeens tegenover degene te staan die jou al die inspiratie heeft gegeven. Hoe Lynch extremen opzoekt en mensen op het verkeerde been zet, dat is wat ik ook probeer te doen met Bastille. Onze songs klinken vrolijk en hoopvol, maar mijn lyrics zijn vaak donker en gaan over verlies en hoe je daar mee omgaat. ‘Pompeii’ gaat over mensen die omkomen tijdens een vulkaanuitbarsting, maar live staat iedereen wel te zingen en te dansen.’

Dat brengt ons meteen bij het laatste aspect van Bastille: hun uitstekende livereputatie. In de jaren voor de release van ‘Bad Blood’ had de band al een grote en trouwe schare fans opgebouwd, dankzij songs die ze op Soundcloud hadden opgeladen én hun vele optredens. Nochtans is op een podium staan voor een onzeker iemand als Smith geen sinecure: toen hij bij de talentenwedstrijd voor het eerst zijn liedjes live bracht, had hij zichzelf eerst stevig moed moeten indrinken – ‘ik was één grote brok zenuwen en podiumvrees’ – en bij de eerste optredens met Bastille verborg hij zich achter zijn piano. ‘Een perfecte verstopplek: ik kon gewoon naar beneden blijven kijken in plaats van naar het publiek. Nu gaat het al wat beter, maar ik ben voor elk optreden nog altijd bloednerveus. Er is maar één oplossing: een knopje in mijn hoofd omdraaien en als een gek beginnen dansen en rondspringen (lacht).

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234