Pukkelpop 2017: het ideale parcours voor zaterdag

Na drie dagen en nachten pintjes en frieten is het raadzaam om een beetje voor uzelf te zorgen. Niet met groene thee of yoga, wel met een uitgebalanceerd parcours dat opwinding en rust perfect weet te combineren. Zoals dit.


DILEMMA'S VAN DE DAG

THE AFGHAN WHIGS (MAIN STAGE, 17.45) of PREOCCUPATIONS (LIFT, 17.45)

Tobben voor tieners op leeftijd: Afghan Whigs of Preoccupations? Roemvol razen versus stijlvol somberen? Wie al sinds de prille volwassenheid in z’n hart een gaatje heeft zitten dat maar niet opgevuld raakt en het dan maar ‘nostalgie’ is gaan noemen, kan beter terecht bij het hoofdpodium: daar staan Greg Dulli en trawanten met verve hun tweede adem om te zetten in muziek die er nog altijd toe doet. Preoccupations kent u dan weer beter als ‘Viet Cong na de naamsverandering die nodig was omdat Amerikanen nu eenmaal slechte verliezers zijn’ – brave Canadezen als ze zijn, kozen ze dan maar voor een naam waar niemand iets op tegen kan hebben. De opwinding die Viet C-, excuseer, Precoccupations te beurt viel na hun debuut is intussen alweer een klein beetje gaan liggen, maar de songs – koortsdromen op een bedje van postpunky gitaargejengel – blijven. Voor Matt Flegel en de zijnen hangt er veel af van hun Pukkelpop-doortocht: zal Preoccupations dan toch nog iets aanvangen met de hoge verwachtingen die ze na hun debuut zelf over zich hadden afgeroepen? Ons advies: lees achteraf de recensie, want The Afghan Whigs hebben u nodig. Begin deze zomer verloor de band hun amper vijftigjarige gitarist Dave Rosser, die al even niet meer meetourde vanwege kanker maar wel nog te horen is op ‘In Spades’, hun nieuwe plaat van mei jongstleden. En nu heeft een mens nooit een bijzondere reden nodig om Greg Dulli te gaan bekijken, maar toch: we kunnen op z’n minst proberen om een ronduit zinloze dood om te buigen tot iets goeds.


BAND OF HORSES (CLUB, 0.00) of GRUPPO DI PAWLOWSKI (LIFT, 0.00)
Op het hoofdpodium zal de nog piepe Flume zich intussen van z’n taak kwijten om het driedaagse bachanaal voor gesloten te verklaren, maar het échte strijdgewoel zal ergens halfweg tussen de Club en de Lift plaatsvinden. Daar wordt de al uitgemergelde meerwaardezoeker op het nippertje nog één keer voor een verscheurende keuze gesteld: de ziekenzalving van Ben Bridwell z’n Band of Horses of de duiveluitdrijving van Mauro’s Gruppo Di Pawlowski. Het eerste is altijd goed voor een paar mooie momenten – ook al liggen de hits van weleer al even achter hen, ze bewaren ze wél goed en stoffen ze plichtsgetrouw af – en van het tweede zijn we nog altijd niet zeker of het nu een grap is of een poging tot kunstige zelfkastijding. Sinds Steve Albini – een man niet wereldberoemd voor z’n gevoel voor humor – instond voor de opnames van ‘Neutral Village Massacre’ vermoeden we dat het Mauro wel degelijk ernst is met z’n Gruppo. Hoe dan ook: het is dezer dagen, nu dEUS ook een berichtje moet inspreken voor hij opneemt en Evil Superstars weer even ondergedoken zijn, een zeldzame kans om Mauro nog eens live te zien – sporadische en door het moment ingegeven gastoptredens niet meegerekend. Daartegenover staat dan weer dat Band of Horses van alle keren dat we ze live mochten meemaken, nooit teleurstelde: u zit, kortom, veilig met Ben. Maar is dat wel wat u wilt? Ziehier, helemaal op het einde, toch nog het moment waarop u moet stilstaan bij wat voor mens u bent: hebt u, na dit lijstje afgewerkt te hebben, genoeg avontuur achter de rug? Dan wordt u door Band of Horses lieflijk te rusten gelegd. Wilt u echter meer, meer, méér? Dan wacht Gruppo di Pawlowski u schuimbekkend op. Hoe en of u achteraf thuis geraakt, dat ziet u dan wel weer.


STEAK NUMBER EIGHT

MARQUEE, 11:55

Wreed is dat: uitgerekend op zaterdag, waarop u na twee slopende dagen en evenveel almaar korter wordende nachten al moeite genoeg zal moeten doen om heelhuids uit uw tent te raken, wordt van u verwacht dat u vijf minuten vóór de middag fris en monter paraat staat aan de Marquee – en dat u het niet waagt om ook nog eens uw goed humeur in uw tent te laten liggen! ‘Daar moet al een geweldige groep tegenover staan,’ horen wij u al zeggen, ‘en dan nog liefst één die ook nog eens Humo’s Rock Rally op haar naam heeft staan. Voor minder kruip ik mijn Quechua niet uit!’ Maar het is net in zulke penibele situaties dat duidelijk wordt dat Chokri en Eppo niet aan hun eerste tuinfeest toe zijn. Krijgt u immersin ruil voor al die door u getrooste moeite: Steak Number Eight. Kwaliteitslawaai dat na vier platen van een beproefd recept mag beginnen spreken, en dat dankzij de nog altijd ontiegelijk lage leeftijd van de bandleden ook na bijna tien jaar nog altijd fris en kwiek op het podium verschijnt. Laatste plaat ‘Kosmokoma’ uit 2015 is hun voorlopige hoogtepunt, en was nog maar eens het bewijs dat luid én inhoud ook gecombineerd kunnen worden: iets wat bovendien – laten we wel wezen – niet van élke Pukkelpop-ganger gezegd kan worden.


THE VAN JETS

MAIN STAGE, 12:35

Van de ene Rock Rally-winnaar naar de andere. Voor u ons van chauvinisme beschuldigt: veel concurrentie hebben The Van Jets ook nog niet op zo’n uur. Wat is het toch met The Van Jets dat hen zo aanlokkelijk maakt voor festivalprogrammators die op zoek zijn naar iemand om aan het begin van de dag fluks hun hoofdpodium in te wijden? Is het dat zonnige glimmen van hun glamrock? Is het hun billijke gage? Is het die rare tic van frontman Johannes Verschaeve om elk lintje door te knippen dat hij tegenkomt? Het enige antwoord dat telt: The Van Jets doen het gewoon góéd, het prut uit nietsvermoedende ogen, oren en god weet welke andere holtes blazen, en doen alsof het leven een feest is waar de serpentines nooit op zijn en de drank altijd op voorraad. Slim gezien van Verschaeve en vrienden trouwens: wanneer hun werk er al op zit, moet de rest van de collega’s er nog aan beginnen. De rest laat zich raden. Bewaak uw lief!


BROEDERLIEFDE

DANCE HALL, 13.20

Kaapverdisch getinte hiphop en reggaeton uit Rotterdam, dat is Broederliefde. Wat zegt u? De woorden ‘nee’ en ‘dank u’? Spijtig, want Broederliefde is in Nederland een fenomeen en geeft alleen maar knalfeestjes. De jongens waren jarenlang alleen maar op YouTube te horen en te zien – hun eigenhandig vervaardigde tracks en clips trokken er zonder promotie van een platenmaatschappij miljoenen hits. Toen hiphophuis Top Notch ze eindelijk tekende, was Broederliefde dus stiekem al Nederlands’ grootste groep. Officiële debuutplaat ‘Hard Work Pays Off 2’ stond wekenlang te blinken op nummer 1 in de hitlijsten, en Lowlands en Pinkpop mochten er in Holland al aan geloven. De grootste triomf van de groep tot dusver was het uitverkopen van Het Kasteel, het voetbalstadion van Sparta Rotterdam. De jongens groeiden op onder de rook van het stadion, het was hun grote droom er eens te spelen. Tienduizend hiphopfans maakten er de grootste show ooit in het urbangenre van. Dromen waarmaken is de specialiteit van Broederliefde. Vlaanderen is hun nieuwste doel. Te beginnen in de Dancehall van Pukkelpop. Niet te missen!


COCAINE PISS

LIFT, 14:10

Fenomeen uit Luik, en zo zijn er niet veel daar – tenzij u dat rare station meetelt. Cocaine Piss heeft zich gespecialiseerd in razendsnelle punk die kort van adem is, maar in die korte tijd wél alles gezegd krijgt, en die bovendien bewijst dat, néé, het genre niet dood is, maar het wel degelijk een raar luchtje verspreidt. Cocaine Piss heeft alles om uw aandacht te verdienen: nummers als kwade hoestbuien, een frontvrouw met de naam Aurélie Poppins (geen familie van, denken we), een bandnaam geïnspireerd door Tom Boonen, en een podiumgedrag dat zelfs de plaatselijke PS tot een atypisch blozen aanzet. Ga dat vooral zien, maar wees wel op tijd: een keertje te veel met de ogen knipperen en het is zo weer voorbij.


CAR SEAT HEADREST

CLUB, 15:50

In de Castello staat intussen Vuurwerk nog een stukje verder te ontluiken, op het hoofdpodium probeert Jake Bugg z’n vroegtijdig ingetreden irrelevantie nog een jaartje langer van zich af te slaan, maar wie op dat moment niet in de Club staat is een lul: Car Seat Headrest komt er immers het concert van uw zaterdag spelen, en als het even meezit zelfs het concert van Pukkelpop 2017. Voorwaarde daarvoor is evenwel dat Will Toledo voor z’n setlist vooral plukt uit ‘Teens of Denial’: voor velen het hoogtepunt van 2016, een jaar dat voor de rest een dikke drol draaide op het blazoen van de rock-’n-roll. Na een handvol half en volledig genegeerde platen katapulteerde Toledo zichzelf vorig jaar de aandacht in – een mens mag zelfs zonder schroom stellen dat er zonder ‘Teens of Denial’ ook geen Car Seat Headrest op Pukkelpop had gestaan. Maar goed, diezelfde mens kan er ook op wijzen dat ‘als’ weinig meer is dan wat Herman De Croo z’n nek noemt. Ooit werd ons gevraagd wat we zeker uit ons huis zouden redden mocht er een brand uitbreken. Als je deze vraag op de line-up van vandaag betrekt, is het antwoord eenvoudig – het is om Car Seat Headrest te doen, vrienden.


HO99O9
LIFT, 19:50
Waarom zou iemand naar Bear’s Den gaan kijken als luttele uren later Mumford & Sons zélf op hetzelfde podium komen jodelen? Er is ook iets als té veel banjo’s, moet u weten, en voor de weldenkende mens ligt dat aantal erg vaak op één. Nee, dan HO99O9: een pak slaag zoals u doorgaans alleen kan oplopen in achterbuurtsteegjes, en dat soms doet denken aan de muilperen die Death Grips – bij hen staan we straks nog stil – uitdelen. Hiphop, but not as you know it. Punk, maar dan voor de punks met bad brains. Politiek, maar dan zonder de Russische inmenging. Twee jaar geleden stond HO99O9 ook al op Pukkelpop: wij herinneren ons die dag vooral als die waarop we onze posttraumatische stressstoornis opliepen.


AT THE DRIVE IN
MARQUEE, 20:45
Lof voor de festivalprogrammator die doorheeft dat je een band als At the Drive In niet op een hoofdpodium parkeert – ongecontroleerde ontploffingen zullen altijd meer clicks krijgen op als die waarbij alles zich veilig voltrekt vanachter veiligheidslinten en securitybasten. At The Drive In is terug van wel degelijk weggeweest, wat vooraf ging was een lange tijd waarin Cedric Bixler- Zavala en Omar Rodriguez- Lopez hun innerlijke weirdo gingen verkennen in The Mars Volta. Een tijd die er – af en toe – ook wel mocht zijn, maar geef toe: At The Drive In draait evenveel om de uiterlijke weirdo, en alleen al daarom belooft het weer de moeite te worden. Comebackplaat ‘In•ter a•li•a’ – die gaten in de titel heeft Bixler- Zavala er zelf ingemept met z’n microfoonstatief – deed veel, maar stelde niét teleur, en dat is meer dan wat we van driekwart van de cultcomebacks kunnen zeggen.

DEATH GRIPS
CLUB, 21:50
Wie Death Grips wil zien, mist Mumford & Sons. Nog meer argumenten: MC Ride zal u naar goede gewoonte weer een geweten komen inschreeuwen, desnoods met geweld, en als Zach Hill na afloop niet gemept heeft alsof z’n drumstel in elkaar gevezen werd bij FN Herstal hebt u een drankbonnetje van ons te goed. Subtiliteit is een scheldwoord bij Death Grips: de heren spreken alleen met twee woorden als het eerste ervan met een f mag beginnen. Maar wat ontbreekt aan etiquette zullen ze compenseren met rauwe passie, brandende noodzaak en inwendige bloedingen. Ga kijken nu het nog kan: een mens weet maar nooit of Death Grips-concerten tegen de volgende keer alsnog opgenomen worden in de lijst van misdaden tegen de mensheid.

Lees ook:

Het ideale parcours voor woensdag
Het ideale parcours voor donderdag
Het ideale parcours voor vrijdag


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234