null Beeld

Que j'aime ta couleur café: dit was dag 2 van Couleur Café

De aan prikkels verslaafde aap in onszelf zal nooit zaterdagavond 2/7/2016 op het Tour & Taxis-terrein in Brussel vergeten. Bij de derde toon is het 23.48 u. geworden. Van bij een cocktailbar kwam al een tijdje 'Clap your Hands' van The Meters aangewaaid. Boven ons was al minutenlang vuurwerk aan de gang - dat rondgestrooide sterrenstof vinden we het mooist. Maar net op het moment dat la Squadra Azzurra naar huis wordt gestuurd door de Mannschaft - hetgeen op Couleur Café leidt tot hoera- én boegeroep - begint de drummer van De La Soul - béngknotspatat - aan zijn soundcheck.

Twéé vier sterren-optredens meegemaakt op één dag. Het rare is: het waren twee optredens die niet eens op de uitgestippelde route lagen.

Eerst al wat ook tof, goed, lekker en leuk was:

1 De rappers van Cunninlinguists, die tijdens het bedenken van hun roepnaam bij een nogal moeilijk jeu de mots uitkwamen: als we het goed hebben is het iets met schattig beffen. Enfin, uit Kentucky komen ze. Het gaat om twee blacks en één whitey met een Guns N' Rosesshirt. Die laatste heet Kno, hij stelde zichzelf als Vanilla Ice voor, wellicht om altijd eendere grappen voor te zijn. Wat ons altijd bevalt: rappers die er live in slagen - zonder aan flow in te boeten - teksten over te brengen waarvan je voelt: ze zijn echt geschreven op een buskaartje, een iPhone of een rol toiletpapier. Dat gebeurde een paar keer. Showstoppers waren er ook: 'Where are all the weedsmokers? 'How many of you eát weed?' In een andere song probeerden ze de alcoholdrinkers aan hun kant te krijgen. In afsluiter ‘Linguistics’, dat een halve Univers-tent inpakt, rijmt linguistics op with stunning English, en zit ook onze favoriete Cunnin-rap: 'You know how we do / I mean, you probably don't know how we do / But you're about to find out'.

2 Het stukje Julian Marley dat we nog kunnen meepikken. 'Lemme Go' herkennen we aan de vele lemme go's. Julian ziet er met zijn lange dreads helmboswuivend uit, draagt een jeanskostuum dat we met de generatie van zijn vader associëren, heeft een geweldige bassist bij zich, en smijt zich aan het eind in een lied van vader Bob, meerbepaald dat met 'Exodus / movement of Jah people'. We mogen hier het belangrijkste niet vergeten: voor het eerst in anderhalve dag schijnt de zon boven Brussel, en staat het veld voor het Titanpodium plots vol mensen. Zelfs wie niet met fluorescerende verf is beschilderd staat er goedlachs bij te skanken.

3 Een Far West bagel: gegrilde kip, spek, cheddar, gekarameliseerde uien, pickles, ketchup én mosterd. Goodgoodnotbadatall.

4 Afsluiter De La Soul, even voorbij middernacht. Drie percussionisten, drie blazers, bas, gitaar, keyboards en draaitafels doen De La in 2016 swingen als de neten, maar in 'Eye Know' missen wij toch de pracht van al die samples uit de original, met op kop het van Steely Dan geleende ‘I know I love you better’-refrein,dat hier totaal ontbreekt. Ook een machtige J Dilla-productie als ‘Stakes Is High’ is ons met deze soul revue erbij dat ietsje te dikbuikig. In theorie, toch: onze dansbenen zijn niet stil te houden, onze rechterhand hangt zelfs meer in de lucht dan ze naar een stylo zoekt, en het veld laat zich 'Hé, Linkerkant, is the party over here?' en 'Is the party over there, rechterhelft?' welgevallen. Maceo Parkers vol heerlijke saxstoten zittend ‘Pass the Peas’ is ideaal om te horen hoe vlot de groep alles in mekaar draait, maar het is even treffend dat een simpel ‘Oooh’ (met alleen de drie mc's) van een aanvankelijk vrij beleefd reagerend publiek een echt wervelend, compleet uit de bol gaand massamonstertje maakt.

Terug naar eerder op de dag en naar de twee uitmuntende concerten die wij geeneens hadden aangekruist. De thuismatch van Arno, dáár wilden we bij zijn, maar omdat Youssou N'Dour vast zit op de luchthaven van München moet het programma worden omgegooid en belandt de Senegalese superster in de grote tent in plaats van op het hoofdpodium. Wij herkennen N'Dours stem, kennen '7 Seconds', zijn niet wild van die song met Peter Gabriel, en moeten daar al 'Stop' zeggen tijdens muziekkwissen. Komt daarbij: we zien dat een hyperzenuwachtige geluidsman aan de mixtafel amper drie van de veertig schuifjes omhoog heeft gekregen als het al volop stage time is. De tent zit propvol, en er zijn ook ongedurige kinderen bij die wellicht liever buiten spelen. Maar dan zet de groep 'Li Ma Weesu' in, en horen wij iets beginnen dat we nog nooit hebben horen beginnen. Het eerste dat we beet hebben is het klapritme. Een zeer complexe hoop ritmes en wendingen is dit, waar orkestleider N'Dour een wonderlijke schwung in krijgt. En eigenlijk moet het nog beginnen. Kijk, wij horen heel goed dat de man aan dat minuscule talking drummetje geen amateur is, en dat de danser die zichzelf binnenstebuiten rolt een topentertainer mag genoemd worden. Als N'Dour het over Afrika heeft - niet het continent van de miserie dat we hier kennen, maar het Afrika dat wil vooruitgaan - wordt het bij ons uiteraard heel, heel stil vanbinnen, en voelen we de gemengde gevoelens van een hele tent. Maar wij moesten doorheen de hele set echt huilen van blijdschap en tegelijk lachen om onze eigen onwetendheid. En een paar dingen beseffen: 1. The first cut is the deepest, zoiets is gewoon waar. 2. We worden wel héél laat van ons paard gebliksemd. 3. De N'Dour-berg die we ooit over willen is wellicht een indrukwekkende Alp. 4. Van het gehups tijdens Goran Bregovic en zijn orkest voor trouwfeesten en begrafenissen hebben wij een uur later - op dezelfde plek - al na een kwartier genoeg, zodat we besluiten te verkassen.

En zo belanden we in de Move-tent, een half AB-tje groot, bij Young Fathers. Op Dour vorig jaar zagen we hen in een geweldig van de hak op de tak. Als support van Massive Attack was het te kort. Hier vindt het Goudlokje in ons het perfecte kommetje pap, stoeltje en bed. Misschien speelt de factor mee dat wij, na al die strictly roots-reggae met als wapenspreuk Everything's gonna be alright, eindelijk muziek horen met echte hoogdringendheid. Young Fathers vliegt - met echo's van minstens een derde van onze zwarte én blanke platencollectie - doorheen een set met twee topsingles als ijkpunten: 'Get Up' halfweg en 'Shame', dat aan het eind wordt aangekondigd met 'We are Young Fathers, you are Brussels, but whether you like it or not, we are all migrants'. Ook goed: één jonge vader krijgt een tweede keer een biertje naar zijn hoofd geslingerd, gaat dreigend vooraan staan zonder iets te zeggen, en niemand die daarna nog iets durfde te gooien. Het publiek groeide aan en verder aan, niemand moest elders zijn, hier brandde inderdaad een lamp.

En nu op naar iets heel anders, want dag 3 begint met De Jeugd Van Tegenwoordig.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234