'Quiz Me Quick': Tine Embrechts, humor- en dramaqueen

In de succesreeks van Bart De Pauw balanceert Tine Embrechts met een verrukkelijk naturel op de grens tussen humor en drama. Vandaag ontmoet ik haar in Parijs, waar ze met tg STAN een maand lang 'Zomergasten' speelt, het theaterstuk van de Rus Maksim Gorki.

Eerder lokte het Belgische theatergezelschap al volle zalen in Nîmes en Toulouse. Embrechts haalt me op in het Gare du Nord, wijst me meteen op de herfstige grandeur van Parijs, en algauw lopen we roezig door de stad waar de romantiek een permanent tentenkamp heeft opgeslagen. Euforie is: Parisiennes wuft hun sigaretten zien roken.

Tine Embrechts «Ik word hoe langer hoe verliefder op deze stad. Dat ik hier even woon en werk, en dus niet gewoon een toerist ben, is een sensatie: ik vind het heel fijn om even deel te mogen uitmaken van Parijs.

»Ik ga joggen langs de Seine, bezoek de marktjes, loop door de parken. Ik wandel naar de Tuilerieën, en zie onderweg Les Invalides en het Musée d'Orsay, en in de verte de Arc de Triomphe: dat is glorieus, hè.

»Ik kan me dan zonder moeite verbeelden dat ik één of twee eeuwen in de tijd ben teruggekeerd. Dat doelloze slenteren geeft me een gevoel van weelde. En ik kan me perfect voorstellen dat schrijvers en schilders zich altijd al tot deze stad aangetrokken gevoeld hebben.»


Moeder en zonen

'Ik moet hier maar één ding doen: 's avonds spelen,' zegt Embrechts. 'De rest van de dag is blanco, terwijl ik in België mijn dagen volprop. Dat is rustgevend.' We zijn een wat luizige pizzeria binnengelopen waar de tijdgeest al even ligt te tukken en Marcel ons vervoegt - zo dopen we de muis die doodgemoedereerd vanop een afstandje ons gesprek volgt.

Embrechts «Eerst werd ik gek van die leegte, maar nu geniet ik ervan: ik zit even in een versnelling lager, en dat is misschien wel eens gezond.»

HUMO Alles samen zal je twee maanden in Frankrijk zijn, en dus niet bij je gezin. Schrijnt dat weleens?

Embrechts «Ik mis mijn twee jongens en mijn man, uiteraard. En zij missen mij: ik voel dat ik nodig ben in hun leven. Maar op zich vind ik het niet slecht dat het klassieke beeld - dat van de mama die alles bereddert - even weg is. Zo leren ze wat zelfstandiger te zijn. En dat werkt: ze blijken geen dagelijkse aanwijzingen nodig te hebben, en al helemaal geen lijst met praktische richtlijnen.

»Uiteindelijk is het voor mij zelf nog het minst evident, want ik heb thuis het klassieke voorbeeld gezien van de moeder die geen meter van haar gezin week. Waardoor ik soms geneigd ben te denken dat ik geen goeie mama ben als ik er twee maanden niet ben. Mijn collega-acteurs met kinderen herkennen dat schuldgevoel - we hebben het er vaak over.

»Je zal straks zien dat het in het stuk ook even gaat over de positie van een moeder tegenover haar kind. Eén van de personages vraagt aan iemand anders hoe zij dat in hemelsnaam doet, de vriend zijn van haar kind. Want zelf heeft ze het gevoel dat ze alleen maar een doorgeefluik voor praktische zooi is. En haar gesprekspartner antwoordt daarop dat het vooral over niet liegen gaat, over de wereld niet mooier voorstellen dan hij is.

»Ik vind dat een heel waardevol stuk dialoog, omdat ik het thema kén. Ik ben zelf heel beschermd opgegroeid, in een omgeving waar veiligheid vooropstond, en ik vind dat nog altijd schoon.

»Maar ik stel me wel de vraag wat het beste is. Maak je een veilige en warme cocon voor je kinderen en gooi je ze op hun achttiende het leven in, met het risico dat je ze met hun kop tegen de muur ziet lopen? Of laat je hun al in hun kindertijd voorzichtig zien dat de wereld soms een oneerlijke plek is, en de mens niet per definitie een goedaardig diertje?»

HUMO Voor welke optie ga jij?

Embrechts «Ik wil mijn kinderen in de eerste plaats een warm nest schenken, ik wil ze niet met té veel lelijkheid confronteren. Maar ze mogen wel al iets gezien hebben. Tijdens de herfstvakantie waren ze hier, en toen heb ik ze niet weggehouden van de metrostations, waar de daklozen op de grond liggen.

»Dat gezegd zijnde: ik geloof niet dat je kinderen fundamenteel kan voorbereiden op de desillusies van het leven.»

HUMO 't Zijn twee jongens - de ene bijna zes, de andere bijna negen.

Embrechts «En twee handen op één buik - ze zijn net zo close als ik indertijd met mijn twee broers was. Maar: met totaal tegengestelde karakters. Als mijn oudste droevig is, wil hij het liefst van al in mijn schoot kruipen, terwijl de jongste dan absoluut alleen wil zitten treuren in z'n kamer. Net omdat ze zo verschillend zijn, kan ik niet één systeem bedenken om ze beiden op dezelfde manier te behoeden voor de lelijkheid.

»Ik kan alleen maar hopen dat ik ze altijd op een fijne, vertrouwelijke manier dicht bij me zal hebben. Maar bescherming bieden tegen het kwaad van de wereld: dat zit er niet in. En dat moet ik aanvaarden als ouder. Ik moet ze langzaam loslaten – een voortdurende oefening – en niet bang zijn, maar dat ben ik gelukkig niet.

»Ik geef veel vrijheid. Eigenlijk vind ik het best straf dat dat al zo vroeg begint: je moet als moeder wennen aan het idee dat zo'n kind zijn tocht richting de wereld metéén inzet.»

HUMO Wat wil je je jongens vooral meegeven?

Embrechts «Weerbaarheid. Ik hoop natuurlijk dat ze zullen opgroeien tot goeie, integere kerels, maar ik gun hun vooral weerbaarheid. Want ze mógen fouten maken, en met hun kop tegen de muur lopen - dat heb ik ook allemaal gedaan. Maar het zou fijn zijn als ze daarna weer gewoon rechtstaan en het stof van hun kleren kloppen.»

Bekijk de trailer van 'Quiz Me Quick':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234