null Beeld

R.E.M. - Accelerate

Eerlijk: na hun vorige cd, 'Around the Sun' uit 2004, hadden wij ons erbij neergelegd dat R.E.M. een aflopend verhaal was. En onze ontrouw valt niet licht te nemen, want we hebben de voorbije decenniën véél geld in dat bandje gestopt.

Drie exemplaren van een single, met telkens andere extra's: welke gek kóópt zoiets? Déze hier! Bootlegs à volonté, concerten tapen van de radio? Check. Van elke nieuwe release de special limited edition én het reguliere exemplaar aanschaffen? Guilty as charged. En zonder onze legendarische slordigheid waren we nog altijd lid van de officiële fanclub, en vonden we elk jaar een exclusieve kerstsingle in bus. Om maar te zeggen: nadat we R.E.M. uit ons budget hadden geschrapt, konden we ieder jaar een vorstelijke tropische vakantie boeken.

En nu krijgen we toch wel 'Accelerate' op ons bord, zeker? Na een paar maten wisten we al: het wordt een duur R.E.M.-jaar. Peter Buck perst een broeierige riff uit de snaren, Mike Mills laat de basnoten wild stuiteren en zingt de zoelste harmonieën, Michael Stipe spuwt woorden als een dolleman: de drie hadden geen betere opener voor hun veertiende langspeler kunnen kiezen dan 'Living Well Is the Best Revenge' - of het had het grimmige 'Man-Sized Wreath' moeten zijn.

De single 'Supernatural Superserious' (strak, stevig en vooral supersexy) behoort nu al tot het pantheon waar 'Fall on Me' en 'The One I Love' huizen, het omineuze 'Horse to Water' heeft alles om daar ook een plaatsje te bedingen, en de fragmentatiebom 'I'm Gonna DJ', die vorig jaar zijn première beleefde op 'R.E.M. Live', klinkt voorwaar beter in de studioversie.

Een paar keer viert het trio, aangevuld met de vaste secondanten Scott McCaughey en Bill Rieflin, de teugels: 'Hollow Man' begint als een klassieke R.E.M.-ballad maar barst, aangevuurd door gemene gitaren, na een tijdje alsnog open. Wel rustig, maar alleen van tempo: het door Hurricane Katrina geïnspireerde 'Houston' ('If the storm doesn't kill me, the government will'), even drukkend als een zwoele zomer in New Orleans, even donker als een maanloze nacht na de passage van de orkaan.

Uit hetzelfde sinistere straatje: het raadselachtige - laten we eerlijk wezen: Stipe is op z'n best als onzeker is waar hij het over heeft - 'Sing for the Submarine', en het semiakoestische 'Until the Day Is Done'. De wat haperende titeltrack en 'Mr. Richards' (te rechtlijnig, te braaf) halen net - nét - niet het topniveau van de andere nummers, maar begrijp ons niet verkeerd: als u er zo één in huis hebt, wint u over twee jaar met de vingers in de neus Humo's Rock Rally.

Heeft R.E.M. zichzelf op 'Accelerate' heruitgevonden? Lang niet, R.E.M. is meer dan ooit zichzelf gebleven, maar de combinatie van herwonnen vitaliteit en voelbaar ongenoegen over hun vaderland na acht jaar Bush heeft een bruisende, onstuimige en bovenal opperbeste plaat gebaard. Sorry schat, het wordt dit jaar weer de camping in Blankenberge.

Toptrack: 'Sing for the Submarine', 'Living Well Is the Best Revenge'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234