null Beeld

Radiohead - The King of Limbs

Dank jullie feestelijk, Radiohead
. Nee, echt. Dat kondigt vorige week maandag middels een even kort als gortdroog berichtje op hun website Dead Air Space ('Merci om te wachten, komt-ie dan') netjes aan dat de langverwachte nieuwe plaat 'The King of Limbs'
helemaal klaar is, en dat voegt er in één moeite aan toe dat-ie vanaf zaterdag aldaar te downloaden is.

Op vrijdag, nadat bloggers en twitteraars zich al vier dagen het pleuris hebben geblogd en getwitterd ('Hoeveel songs zullen er opstaan?!', 'Meer gitaren of meer elektronica?!', 'Zat Thom Yorke dan wel Jonny Greenwood aan de stuurknuppel?!') en alle kranten en nieuwssites ter wereld de voorpret nog hebben aangezwengeld, zet de groep de bloedmooie zwart-witclip van 'Lotus Flower' op YouTube en meldt al even laconiek dat de release met één dag is vervroegd. Browsen, klikken, downloaden, onderdompelen. Van schuine blik tot orgasme in vier dagen: mogen al onze favoriete groepjes daar een voorbeeld aan nemen.

Anderzijds: fuck you feestelijk, Radiohead. Wij bespreken namelijk geen platen waarmee we niet eerst een tijdje gelééfd hebben. We moeten er, op volume 11, mee langs de E19 hebben kunnen scheuren, liefst bij valavond en in de regen. Hem drie keer na elkaar onder de koptelefoon hebben beluisterd, roerloos zittend in het donker. Hem door de speakers van onze laptop hebben gejaagd terwijl we nietszeggende tweets verstuurden en onze Facebook-vrienden de ene na de andere por verkochten. Alleen zo kunnen wij garanderen dat we, zoals sommige vakbroeders, nooit termen als 'heroriëntatie' of 'rijke geluidstextuur' zullen bezigen, of dat we die ene subsonische bastoon zullen aanwenden om het woord 'dubstep' in onze bespreking te smokkelen.

Om maar te zeggen: het is niet omdat Yorke en co. sinds hun vorige plaat 'In Rainbows' door het leven gaan als muzikale outlaws die alleen hun eigen interne klok gehoorzamen, dat wij hen kop over kont moeten bijbenen. Al die instantrecensies van 'The King of Limbs' die de voorbije dagen op het web verschenen, als een plotse uitbraak van ebola, zijn verwant aan dat kinderachtige spelletje onder internetverslaafden: onder elk bericht zo snel mogelijk 'first' posten, gewoon om de eerste te kunnen zijn. En dan?

Cut to the chase: Radiohead anno 2011 is minder een rockgroep dan een laboratorium met vijf vaste medewerkers (zes als we huisproducer Nigel Godrich meetellen, zeven met vormgever Stanley Donwood erbij). Sinds het baanbrekende 'Kid A', de plaat die ons in 2000 overstag deed gaan, grossieren ze niet in songs maar in wormgaten: fans van het eerste uur (zwaai eens als u ze volgt sinds 'Pablo Honey'!) worden meegetroond naar muzikale universa waar de zoem van een internetmodem, het gepruttel van een synthesizer of de elektrische melancholie van de ondes-Martinot even hoog ingeschat worden als een gitaarriff die door een Marshall-versterker wordt gejaagd - de bewoners heten Autechre , Actress , Flying Lotus , Four Tet dan wel Modeselektor . Die aanpak leverde Radiohead, naast vier avontuurlijke platen en een handvol weergaloze songs (een greep: 'National Anthem', 'How To Disappear Completely', 'I Might Be Wrong', 'Idioteque', 'Where I End and You Begin', 'Reckoner') ook het etiket 'grillig' op. En de verwachting dat ze met elke nieuwe plaat de wereld op zijn kop zullen zetten. Of nee: móéten.

Geen idee welke verwachtingen u zoal koesterde van 'The King of Limbs', maar wij willen van Radiohead alleen dat ze ons minstens een paar keer in de onderbuik schoppen. Ons mainframe roodgloeiend zetten. Tot in onze dromen doordringen en ons, al was het maar voor een paar nanoseconden, van top tot teen in kippenvel verpakken. En reken maar van yes dat ze daarin zijn geslaagd. Met het eerder genoemde 'Lotus Flower' bijvoorbeeld, dat drijft op een hypnotische baslijn waarrond Yorke zijn lyrische kopstem drapeert. 'Slowly we unfurl / as lotus flowers': een toepasselijke metafoor voor de hele plaat. Met de heerlijke pianoballad 'Codex' ook: als je eenzaamheid door de klankentapper kon jagen, klonk het zo. 'Morning Mr. Magpie' is mathrock op zijn Radioheads, '15 Step' zonder Rilatine. In het broeierige 'Little by Little' dansen akoestische gitaren rond kletterende percussie: fuck, wat zouden we 'm graag live horen.

Bewandelde de groep op 'In Rainbows' met ingehouden adem de slappe koord tussen brein en hart, dan duiken ze hier met doodsverachting in de peilloze diepte. Het Grote Gebaar van 'No Surprises' of 'Karma Police' wordt vakkundig de grond in gestampt, de veelkantige dramatiek van 'Exit Music (For a Film)' of 'There There' verder aan flarden gereten. Dit zijn rauwe brokken van songs, nauwelijks ongepolijst en vol blinkende weerhaken. En dat is een compliment: wij verwachten van onze favoriete groepen niet dat ze met elke nieuwe plaat hun nieuwe en duurdere wapenarsenaal showen, wél dat ze zichzelf niet herhalen. Als ze zich daarbij in de voet schieten: so be it. En dat doen ze hier helaas met 'Feral' , een brok nerveuze ketelslagerij zonder kop of staart die wij elders al veel beter hebben gehoord. Ook het trage 'Give Up the Ghost' drukt bij ons allerhande knoppen in, maar helaas vooral de verkeerde. Idem voor het slotnummer 'Separator', een shuffle van drummer Phil Selway met wat voorzichtige gitaren die langzaam openbloeit, als een zondagse kater die wegebt. We hebben herhaaldelijk al onze deuren wagenwijd opengezet, één keer is-ie bijna binnengekomen, maar toen was hij alweer weg. Drie songs op acht die onze drempel niet halen: dat scheelt algauw als wij aan de meet met sterren goochelen.

Trouwens: over die sobere output (máár acht songs! Duurt máár 37 minuten!) circuleren nu al de wildste theorieën. Dat de groep nog een stel songs achter de hand houdt, bijvoorbeeld. Móét wel: de bestelnummers voor de download begonnen met 'TKOL1', wat erop wijst dat er nog een 'TKOL2' komt. Toch? En luidt de allerlaatste tekstregel van 'Separator' niet 'If you think this is over, then you're wrong'? Aha! En zijn die twee vinylplaten die bij de luxebox zitten geen klein beetje royaal voor acht nummers? Niet echt (twee per kant en afspelen op 45 toeren, zeer gebruikelijk in de dance), maar kom. Van ons mogen ze. Graag zelfs.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234