Raheem Sterling.  Beeld AP
Raheem Sterling.Beeld AP

It's coming homeEK 2020

Raheem Sterling: Nationale pispaal op zoek naar eeuwige roem in zijn achtertuin Wembley

Dat Raheem Sterling (26) opgroeide in de schaduw van Wembley, is stilaan een modern cliché geworden. Maar achter dat cliché schuilt wel een fascinerend en inspirerend levensverhaal. «Ik wil niet alleen maar een voorbeeld zijn. Dat is niet genoeg.»

Door Sjoerd Mossou

Het is al laat op de woensdagavond, wanneer in de straten rond Wembley een kleurrijk, uitzinnig volksfeest losbarst. Letterlijk kleurrijk, in dit geval: in de straten van de deelgemeente Brent komt zo’n beetje de hele wereld samen.

Aan Harrow Road zwaaien groepjes Pakistaans-Britse jongens met de vlag van Engeland, zingend dat het voetbal eindelijk thuiskomt. Vrolijke gezinnen, stomdronken Engelse mannen, Jamaicaanse vrouwen, Oost-Aziatische jongeren, Afrikanen: het krioelt en danst door elkaar in de straten bij metrostation Wembley Central.

Het is typisch Londen, de bruisende, meest internationale metropool van Europa. Maar de mix is hier rond middernacht nóg wat bonter dan doorgaans. Het publiek dat op Wembley live getuige is geweest van de historische 2-1 overwinning op Denemarken, mengt zich meteen na afloop met de lokale buurtbewoners in het noordwesten van de stad.

Dat maakt de contrasten nog wat groter dan ze al waren: kaartjes voor de halve finale waren peperduur, zeker op de zwarte markt, soms oplopend tot vele honderden ponden per ticket. In Brent en Wembley kunnen de meeste buurtbewoners dat onmogelijk betalen. De werkloosheidscijfers zijn hoog, de armoede onder jongeren is schrijnend.

Juist local hero Raheem Sterling weet dat als geen ander. De foundation van de Engeland-aanvaller richt zich nadrukkelijk op jonge mensen zoals hijzelf. Op de kinderen van immigranten, vaak opgegroeid in gebroken gezinnen, levend in kleine sociale huurwoningen in de arme Londense buitenwijken. De ongelijkheid in de Engelse hoofdstad is gigantisch.

«Ik wil niet zomaar wat geld geven, of alleen een voetbalveldje aanleggen – en dat is het dan», vertelde Sterling daar vorig jaar zelf over in een interview in The Times. «Ik wil kansen vergroten. De kansen voor jongeren, voor alleenstaande moeders zoals de mijne. Mensen realiseren zich vaak niet hoe moeilijk het is om een cirkel van armoede en achterstand te doorbreken.»

Sterling groeide als klein kind op in het St. Raphael’s Estate, op grofweg een kilometer van Wembley. Het is een verzameling desolate huizenblokken zoals Engeland er velen kent, gebouwd in de jaren 70 en 80, veelal onder de vlag van Iron Lady Margaret Thatcher.

Het merendeel van de bevolking is er van origine Caraïbisch of Afrikaans. Op straat krioelt het van de kleine Raheem Sterlings, niet zelden met een bal onder de arm. Vuilnisbakken staan stinkend in de kleine voortuinen. Mannen hangen doelloos op straat.

Schietincident

Het jeugdverhaal van de voetballer is al vaak verteld. Zijn vader werd vermoord bij een schietincident in Kingston, Jamaica. Moeder Nadine trok daarop naar Engeland, op zoek naar een betere toekomst voor haar twee kinderen. Raheem en zijn zusje bleven drie jaar bij oma wonen in Jamaica, om daarna samen naar Londen te verhuizen.

Sterlings moeder werkte er in die jaren als schoonmaakster in een hotel. Raheem en zijn zusje moesten vaak mee in alle vroegte, bij gebrek aan een oppas. Ze hielpen mee bij het poetsen en de bedden opdekken. Als ontbijt kregen ze een Bounty-reep uit de snoepautomaat.

Pas jaren later verhuisde de familie Sterling naar de woning waar zo vaak aan wordt gerefereerd op televisie en in krantenverhalen. Moeder Nadine had zich inmiddels opgewerkt tot verpleegster, waardoor het gezin eindelijk in een wat ooglijker huis kon gaan wonen. De kleine Raheem verdiende zelf ook wat geld bij voor het gezin, door schaafijs-drankjes te verkopen bij scholen.

Dat wat ruimere huis ligt aan Neeld Crescent, letterlijk om de hoek van Wembley Stadium. Tussen de plek waar Sterling woensdagavond neerging in de wedstrijd tegen Denemarken (resulterend in de beslissende strafschop) en dat huis, ligt grofweg slechts driehonderd meter. Het is zó dichtbij, dat je het stadion vanuit alle hoeken van Neeld Crescent ziet opdoemen.

null Beeld AFP
Beeld AFP

Tatoeage

Sterling heeft de kern van dat verhaal laten afbeelden op zijn onderarm. Daar prijkt een tatoeage van een jong voetballertje dat dromerig naar Wembley kijkt met een bal onder zijn arm. Een jongensdroom in inkt gevangen.

Die tatoeage komt inmiddels aardig in de buurt van de werkelijkheid – en meer dan dat. De grootste droom van allemaal kan zondag uitkomen: Sterling is nog één wedstrijd verwijderd van eeuwige glorie. De eerste Engelse hoofdprijs sinds 1966 is binnen handbereik, uitgerekend op Wembley. Het zou Sterling acuut tot een nationale volksheld maken.

null Beeld AFP
Beeld AFP

In breder perspectief is dat een klein wonder. Het is nog maar een paar jaar geleden dat Sterling in de Engelse tabloids steevast werd afgeschilderd als een geldwolf, als een wereldvreemd stuk tuig.

Vooral The Sun en The Daily Mail voerden een hetze waar geen maat meer op stond. Of Sterling nu ging winkelen in de voordeelwinkel Poundland, of juist een mooi huis kocht voor zijn moeder Nadine: alles werd omgedraaid tot een vuige beschuldiging. De ene krantenkop was nog valser dan de andere.

Dat kantelde pas toen Sterling zich zelf wat meer ging uitspreken. Op zijn sociale media plaatste hij krantenartikelen over twee collega-voetballers, de ene wit (Phil Foden) en de andere donker (Tosin Adarabioyo). Allebei hadden zij een huis voor hun moeder gekocht, maar de insteek van de tabloids was rigoureus anders. Foden was een held, Adarabioyo een zakkenvuller.

Het leidde tot grote discussies over de Engelse sportjournalistiek – en over sluimerend racisme in het algemeen. Toen daarna ook de Black Lives Matter-beweging opkwam na de dood van de Amerikaan George Floyd, toonde Sterling zich een voorbeeldig boegbeeld. De voetballer was openhartig over zijn eigen jeugd – en vlijmscherp over de Britse samenleving in het algemeen.

Hij richtte prompt een foundation op om de daad bij het woord te voegen, inmiddels goed voor vele miljoenen ponden per jaar. Sterling betrok al zijn sponsors bij zijn projecten. Hij initieerde betaalbare opleidingen en stages voor jongeren in Brent en ver daarbuiten, probeert alleenstaande moeders aan banen te helpen.

Het maakt hem niet alleen tot een voetbalheld in de klassieke zin van het woord, maar ook tot een rolmodel voor het Engeland van 2021. Sterling is niet per se een held van de traditionele Britse arbeidersklasse, maar vooral voor de honderdduizenden immigranten en hun kinderen. Woensdagavond dansten ze massaal op straat in Londen, midden in de buurt waar de sterspeler opgroeide.

«Al kan ik maar één iemand op weg helpen», zei de voetballer onlangs nog. «Niet alleen door een goed voorbeeld te zijn. Voor mij is dat niet genoeg. Wij voetballers hebben een groot podium, heel veel geld en een groot bereik. Een miljoen meer of minder maakt me niet gelukkig. Ik ben pas tevreden als jonge mensen méér kansen krijgen in het leven. Dat ze een uitweg vinden uit hun afgesloten wereld vol beperkingen.»

null Beeld AFP
Beeld AFP
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234