Raketkanon (CC De Mol)

“Hoe extremer het geweld, hoe overweldigender de begeleidende muziek”, lezen wij ergens; de soundtrack die de huiver en gruwel in ‘Oldboy’ chaperonneerde, werd bij het uitkomen van die wraakprent serieus bestoeft. Maar daar trekken de mannen van Raketkanon zich nul de botten van aan, want zij verzinnen er compleet nieuwe deuntjes bij. En hele goeie.

Wij beluisteren die wel maar alleen in Lier, maar als frontman Pieter- Paul Devos en co. tijdens de vier andere vertoningen op het MOOOV Filmfestival even subtiel en gevarieerd uit hoek kwamen, kunnen wij enkel ‘Amai, zeg’ uitstoten. Noiserock, sludgemetal, ambient, en streepjes jazz slash blues vervangen op een waardige manier de originele filmscore.

Flashback: de Zuid- Koreaanse filmcomponist Jo Yeong-wook maakte die vijftien jaar geleden met een hele hoop strijkinstrumenten, en werd in de bloemetjes gezet, omdat zijn klassiek aandoende muziek het drama in regisseur Park Chan-wooks prijsbeest zo mooi verklankte. Nu componeren deze vier Gentse lefgozers met een boel elektronica, een drumstel, gitaren, en mogen zichzelf daarvoor dus ook veel pluimen op hun hoed steken. “Misschien komen sommige tunes op onze volgende plaat”, vertelde hun zanger ons onlangs, maar vanavond horen we nul komma nul nummers. Refreinen speelt Raketkanon klaarblijkelijk ook niet; wél knipt en plakt de band intro’s, strofen en bruggen en strooit die twee uur lang spaarzaam en heel knap over het scherm uit.

Veel willen wij over ‘Oldboy’ niet verklappen, want wellicht zijn er lezers die de avonturen van het hoofdpersonage Dae-su Oh nog eens willen streamen, of in een zaal willen bekijken. Eventueel mét de muziek van deze lawaaimakers: verleden jaar amuseerde The Black Heart Rebellion zich op hetzelfde festival met de Iraanse vampierenwestern ‘A Girl Walks Alone At Night’, en doet dat heel binnenkort opnieuw in het Antwerpse kunstencentrum DE Studio. Dus: wie weet.

Wij kunnen het toch niet laten; zonder het toekomstige kijk- en luisterplezier te verbrodden- dat spreekt voor zich- lichten wij hier toch een tipje van de sluier op. Het verhaal: zonder duidelijke reden zit Dae-su Oh vijftien jaar gevangen, ziet op tv dat vrouwlief brutaal verkracht en vermoord is, dat hij daar zelf van beschuldigd wordt, en dat zijn dochter zichzelf ondertussen een pleegkind mag noemen. Zot van koleire en wanhoop, begint hij in zijn kamertje een nietsontziende wraaktocht te plannen. En dan wordt hij ineens losgelaten…

Van bij de begingeneriek zet het quartet die spanning om in dreigend elektronisch gezoem; alsof niet Lode Vlaeminck , maar wel Tos Nieuwenhuizen van Sunn O))) achter de knoppen staat. Drummer Pieter De Wilde neemt voor de verandering een akoestische gitaar ter hand, en laat een lieflijk motiefje gretig tegen de- voor zover dat bestaat- ingetogen teringherrie uit doosjes aanschurken. “Wij kozen voor deze film, omdat hij, net zoals de muziek van Raketkanon, scheef én mooi is”, vertrouwde de frontman Devos ons laatst ook toe. Dat is in cultuurcentrum De Mol nog waar ook: als Dae-su verneemt wat hem overkomt, schiet er een scheut kabaal door de zaal, en als hij zijn wraak plant een flard melancholische Tom Verlaine- blues. Mooi contrast!

Andere interessante scène rond minuut twintig: Park Chan-wooks main man vreet iets glibberig en achtpotig levend op, en het viertal laat iets John Carpenter-achtig horen. Als gijzelnemer Lee Woo-jin de wreker even later opbelt om hem te zeggen dat- als hij achterhaalt waarom hij werd opgesloten- hij zichzelf van kant zal maken, klinkt de groep zelfs als een synth- ensemble dat alleen tapes uitbrengt op obscure noise-labels. Top!

Ook boeiend zijn, natuurlijk, de sekspassages; zoals vaak tijdens deze film, zijn de Gentenaars bij de eerste poging van Dae-su om fucki fucki te doen met Mi-do stilletjes, maar als het écht boemboem is overstemmen zij de oohs & aahs maar al te graag op hun eigen, balorige manier. Obvious zijn de reasons waarom wij niet willen zeggen hoe deze actiethriller eindigt, maar wel willen wij nog kwijt dat handen worden afgehakt, tongen beteugeld en tandjes uitgerukt. En ondertussen suizen flarden ‘Paris, Texas’ meets Black Dice- muziekjes -, iets Rammstein in ‘Lost Highway’-achtigs, Dylan Carlson- drones en Melvins-rock door de ruimte.

De uitkomst geven wij lekker niet weg, maar wel willen wij nog kwijt dat het einde van ‘Old Boy’ open, ingetogen en mooi oogt en klinkt vanavond. Goeie, oude film. Coole, nieuwe tunes!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234