Rapper Loyle Carner: 'Ik zou liever spits bij Liverpool zijn'

Voor wie graag toetert dat rappers meer tattoos dan talent hebben, is er nu Loyle Carner. Op zijn tweede plaat, ‘Not Waving, but Drowning’, zoekt de vriendelijkste geezer van Engeland zijn plaatsje in de wereld en bezingt hij zijn liefde voor zijn familie. Wie is die brave jongen die deze week in een uitverkochte Botanique stond en straks ook op Pukkelpop? ‘Ik zou liever spits bij Liverpool zijn.’


Lees de bespreking van zijn concert in de Botanique »

'In muziek vind ik vrede, dan houden mijn hersenen even hun bek'

Loyle Carner – een verbastering van zijn echte naam Ben Coyle-Larner, als knipoog naar z’n dyslexie – heeft sproetjes op de neus en het hart op de tong. Je wéét waarmee hij worstelt – zijn afkomst, zijn ADHD – omdat hij in zijn teksten wollige metaforen uit de weg gaat en zegt wat hij bedoelt. Sinds debuut ‘Yesterday’s Gone’ is hij evenwel zelden buiten gekomen, dus volgende openingsvraag dringt zich op.

HUMO Long time no see, hoe gaat het met je?

Loyle Carner «Goed, man, bedankt! Sinds ‘Yesterday’s Gone’ heb ik me wat in de luwte gehouden. Ik heb tijd met familie en vrienden doorgebracht, ik heb aan ‘Not Waving, but Drowning’ gewerkt, en verder heb ik het rustig aan gedaan. Just chillin’, havin’ fun.»

HUMO Bij een eerste plaat waren er geen verwachtingen. Nu zijn die er wél. Is dat lastig?

Carner «Ja, het zorgde voor een zekere stroefheid toen ik nieuwe nummers begon te schrijven. De oplossing was simpel: ik moest weg van thuis, waar ik de neiging had om te veel na te denken. ‘Wat zal de buitenwereld hiervan vinden?’ Toen ik me opsloot in mijn studiootje, begonnen de nummers vanzelf te komen.»

HUMO Jouw mama is de belangrijkste persoon in je leven: ze kreeg een prominente rol op ‘Yesterday’s Gone’ en op ‘Not Waving, but Drowning’ is ze weer van de partij. Wat vond zij van het eindresultaat?

Carner «Ze moest ervan huilen (lacht). Ik heb haar de plaat laten horen toen ik samen met haar en met mijn vriendin naar Brighton reed – een autorit van 45 minuten, ideaal om een plaat integraal te beluisteren. Ik denk dat ze de puzzelstukjes op hun plaats hoorde vallen, want ik vertel honderduit over alles wat er mij het laatste jaar overkomen is: verliefd worden, verhuizen, ruziemaken met vrienden, het weer goedmaken... Geen grote onthullingen, maar plots kreeg ze door wat het allemaal met me had gedaan. (Denkt na) Dit was een essentiële periode voor mij, die me veel heeft bijgeleerd over mijn plekje op de wereld.»

HUMO Je ADHD heeft een grote impact op je leven gehad, zeg je zelf. Hoe gaat het daar tegenwoordig mee?

Carner «Goed. Mijn ADHD is zoals een te grote trui die ik al sinds mijn kleutertijd móét aantrekken: het was niet altijd even makkelijk, maar hij past mij steeds beter (lacht). Ik heb mij ook verdiept in de wetenschap erachter: ik snap nu min of meer waarom mijn hersenen doen wat ze doen.»

HUMO Ik vond het vreemd om te horen dat je ADHD had: jouw muziek is zowat het equivalent van rustig met je pantoffels in een warme zetel kruipen.

Carner «Voor mij ook! (grijnst) Het is mijn safe space: in muziek vind ik vrede – dan houden mijn hersenen éven hun bek.»

HUMO Je twee platen klinken soortgelijk: soulvol, warm, mooi gearrangeerd. Had je op voorhand een idee van hoe je wilde klinken?

Carner «The Roots zijn een enorme invloed, net als J. Dilla en Madlib. Mijn muziek is voor de helft funk, soul en jazz, en voor de andere helft rap. D’Angelo, Parliament, Funkadelic, Isaac Hayes... Ik kan namen blijven opsommen. Niet dat ik exact zoals hen wilde klinken, maar ik was gek van hen toen ik opgroeide. Zo hoort muziek voor mij te klinken.»

HUMO Er is nog een plaat met diezelfde invloeden: ‘To Pimp a Butterfly’ van Kendrick Lamar.

Carner «Een geniale plaat, en een dappere move van iemand die zo beroemd is als Kendrick Lamar. Nu, jazz en funk zijn sowieso muziekstijlen die je als rapper niet kunt ontwijken. Als je samples zoekt, kom je automatisch uit bij Pharoah Sanders en Roy Ayers, namen die ik vroeger van toeten noch blazen kende, maar die ik nu beschouw als gospel. (Stellig) Als je naar rap luistert, luister je óók naar Miles Davis én Louis Armstrong én Herbie Hancock.»

HUMO Opvallend: je vermeldt alleen Amerikaanse artiesten.

Carner «Waar ik opgroeide, was iedereen gefascineerd door Amerika: a big country. Jazz, soul en blues zijn dáár geboren – hiphop ook! Het spreekt voor zich dat ik me voor inspiratie tot de wieg van mijn genre richt. Zoals rockers eerder naar Groot-Brittannië zullen kijken.

»De nieuwe golf Britse artiesten is waanzinnig. Heb je je al verdiept in de Londense jazzscene? Geweldig, toch? Joe Armon-Jones, Yussef Dayes... Of producers als Alfa Mist, Jordan Rakei en Tom Misch. Het leuke is dat ik veel van die mannen persoonlijk ken. Soms denk ik: wat zou het te gek zijn om met een topnaam samen te werken! En meteen daarna: o ja, ik bel gewoon mijn kameraad even op! (lacht) Natuurlijk zou ik ook weleens met Dr. Dre willen werken, maar binnen dertig jaar zijn zíj misschien de Dr. Dre van hun tijd, you know what I mean? Ik mag mijn beide handen kussen dat ik in zulke rijke muzikale tijden leef.»

'Koken heeft mij gered: drugs verkopen zei me niets, ik wilde zoals Antonio Carluccio zijn'


Hazard en Kompany

HUMO Laten we het voor de verandering even over voetbal hebben.

Carner «Oh yeah, man, let’s!»

HUMO Eén song op de plaat, ‘It’s Coming Home?’, is een geluidsopname van jouw woonkamer op het moment dat Engeland op het WK in Rusland met penalty’s won tegen Colombia.

Carner «Mijn mama heeft dat opgenomen (lacht). Dat klinkt nu onnozel, maar toch wilde ik dat zéker op de plaat: als ik een snapshot van mijn leven wil maken – zoals ik wil doen met elke plaat – dan mogen zulke momenten niet ontbreken. Eén van mijn dierbaarste herinneringen bewaar ik aan de korte tijd dat ik thuis bij mama woonde, samen met mijn vriendin en mijn kleine broer. En die penaltyreeks was hét gouden moment van die prachtige tijd.

»Belgium did really well by the way. Ik hou sowieso van jullie land, maar jullie voetballers... De Belgen hebben enkele van de beste spelers voortgebracht die de Premier League ooit gezien heeft. De Bruyne, Hazard, Kompany...»

HUMO Jij bent een levenslange Liverpool-supporter, maar onlangs zag ik een foto van een optreden waar je een Manchester United-shirt droeg. Dat moet je toch even uitleggen.

Carner «Oké, het was een United-shirt, maar dat was niet de reden dat ik het droeg (lacht). Het is bovenal het shirt van Eric Cantona (legendarische ex-speler van Man United, red.) dat ooit in de kast van mijn vader hing (technisch gezien zijn stiefvader, red.). Hij was een enorme United-fan, maar omdat ik vroeger alleen maar wilde rebelleren, móést ik dus wel voor Liverpool als favoriete team kiezen. Intussen is mijn vader overleden, en is het dragen van dat shirt mijn grote liefdesverklaring aan hem: de ultieme opoffering! Als hij het zou kunnen zien, zou hij denken: fookin’ hell, hij geeft zoveel om me dat hij zelfs dat spuuglelijke geval draagt!»

HUMO En intussen was je biologische vader nergens te bespeuren. Maar ik las wel dat je graag eens iets met ’m zou gaan drinken.

Carner «Ondertussen hebben we dat ook echt gedaan, op aandringen van mijn vriendin. Ik ga niet zeggen dat we al maatjes zijn, maar we zijn op de goeie weg. Voor mijn zelfbeeld was die ontmoeting belangrijk, want hij staat symbool voor mijn ‘zwarte kant’, if you will. Mijn biologische vader is van Guyana, in Zuid-Amerika.»

HUMO ‘Mijn ene overgrootvader kon de eigenaar zijn van de andere,’ zei je ooit.

Carner «That’s fucked up, innit? Ik was even kapot van dat besef – hoe kan de wereld nu zo in elkaar zitten? – maar het heeft me ook vastberadener gemaakt om iets van mezelf te maken, en om mijn afkomst te begrijpen. Want eigenlijk ben ik de personificatie van gelijkheid. Ik ben zwart en wit in één. Vroeger konden die twee rassen niet in één kamer zitten, nu zitten ze in dezelfde méns. That’s a big deal. Ik beschouw het zelfs als een verantwoordelijkheid.

»Het was niet altijd makkelijk om hier op te groeien. Ik ben vooral een Brit. Daardoor begrijp ik mijn witte kant goed – maar intussen is mijn zwarte kant nog relatief onontgonnen gebied. Terwijl die even belangrijk is. Het is nog een work in progress om elk facet van mijn persoonlijkheid te begrijpen.»

'Als je naar rap luistert, luister je automatisch ook naar Miles Davis én Louis Armstrong én Herbie Hancock'


Geen drugs, geen miljoenen

HUMO Je hebt je plaat ‘Not Waving, but Drowning’ genoemd. Is dat een verwijzing naar het gedicht van Stevie Smith, of naar de plaat ‘I’m Not Waving, I’m Drowning’ van een eightiesband met de geweldige naam Expandis?

Carner (lacht) «Het gedicht! Eigenlijk is het zelfs gebaseerd op een gedicht van mijn grootvader, maar die had zich voor die ene regel laten inspireren door Stevie Smith. Het gaat over een jongen die in alles de beste is: hij is de snelste, de slimste, de stoerste. Maar eigenlijk gaat het niet goed met ’m. Op een dag zien zijn vrienden hem spartelen in de zee. ‘Kijk hem daar weer doen,’ denken ze – maar eigenlijk is hij aan het verdrinken en roept hij om hulp. Omdat er niemand komt, sterft hij. Ik was er zo door geëmotioneerd dat ik ’t wel moest gebruiken.

»Toen ik aan de plaat begon, was ik ook zo’n beetje aan het verdrinken. Mijn vriendin was degene die het zag: zij heeft me uit het water getrokken.»

HUMO Ik dacht eerst dat je iets over het milieu kwijt wilde.

Carner «Nee, maar het is wel een metafoor voor de vluchtelingen die hier aankomen in bootjes. Op de platenhoes zie je mij verdrinken, waardoor veel mensen ’t een choquerend beeld vinden. Maar het is niet omdat ík het ben, dat verdrinking erger is dan bij een onbekende persoon die uit zijn bootje is gevallen. Onze levens zijn evenveel waard. Maar niemand lijkt dat écht te geloven.

»Eén vrouw in het Verenigd Koninkrijk – ik weiger haar naam te noemen, uit vrees dat ze meer volgers zou krijgen – vergeleek vluchtelingen met kakkerlakken. Zulke ontmenselijking verwacht je bij ons toch niet meer? Waarom dacht je trouwens dat ik het over het milieu had?»

HUMO Vanuit de insteek: ‘We doen alsof alles oké is, maar eigenlijk staat het water ons aan de lippen.’

Carner «Oh yeah! Zo kun je het ook zien. Dat vind ik het leuke aan deze plaat: het is een ambigu werk dat, in tegenstelling tot mijn debuut, openstaat voor interpretatie.»

HUMO Je vernoemde maar liefst twee nummers op de plaat naar beroemde chefs: Antonio Carluccio en Yotam Ottolenghi. Waarom?

Carner «Koken is sinds mijn 6de mijn uitlaatklep: mijn mama kreeg door dat ik er mijn overtollige energie mee kwijt kon (lacht).

»Toen ik het boek ‘Jerusalem’ van Ottolenghi (Brits-Israëlische chef, red.) op de trein aan het lezen was, kwam een Palestina-aanhanger razend op me af: ‘Waarom lees je die troep?’ Hij had me bijna klappen gegeven! Waarop ik: ‘Bro, het is niet de Bijbel, het is een kookboek, chill out.’ (lacht) Ik was blij toen hij afstapte, maar tegen de tijd dat ik op mijn bestemming arriveerde, had ik wél een nieuw liedje.

»En Carluccio is zo’n beetje mijn held. In mijn zoektocht naar een vaderfiguur, begon ik ooit naar gangsterfilms te kijken, op zoek naar een levensfilosofie, zoals veel jongelui met een kleurtje. Maar ik vond mezelf er niet in, ik wílde helemaal geen drugs verkopen en miljoenen verdienen. En toen zag ik Carluccio: nét een maffiabaas – een grote, grijze Italiaan – maar hij had het alleen maar over zijn passie voor eten, eenheid en familie. Díé filosofie heb ik geadopteerd. Op de dag dat hij overleed, had ik ruzie met mijn vriendin. Ik panikeerde: ‘Ik kan jou niet verliezen op dezelfde dag als Carluccio!’ Daar schreef ik dan een liedje over (lachje).»

HUMO Heb je iets van Ottolenghi gehoord?

Carner «O ja, we zijn vrienden. Hij heeft zelfs meegespeeld in de videoclip. Ik sms ’m vaak wanneer ik zijn recepten kook, niet zelden om advies te vragen. Geen slechte hulplijn, hè? (lacht)»

HUMO Een dilemma om af te sluiten. Ben je liever de beroemdste rapper ter wereld of een Liverpool-spits?

Carner «Spits bij Liverpool, for sure.»

HUMO Dat was makkelijker dan ik dacht. Wat als je ook topchef mag kiezen?

Carner «O, dat is al moeilijker. Maar ik hou het toch bij Liverpool-spits. Als ik die mannen in het rood zie flitsen, weet ik: eigenlijk zou ík daar moeten staan.»

‘Not Waving, but Drowning’ is uit bij Caroline.



Loyle Carner speelt op 16 augustus op Pukkelpop. Info en tickets: pukkelpop.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234