null Beeld

Ratatouille

Bij Pixar mogen ze zich stilaan een klein beetje zorgen maken. Het vorig jaar verschenen 'Cars', overigens helemaal niet zo'n slechte film, werd wereldwijd maar matig enthousiast onthaald, en het afgelopen zomer in de bioscoop gedropte 'Ratatouille' werd ook al niet de verhoopte vette blockbuster.

Marc Van Springel

Voor een studio die ooit fluitend de ene monsterhit na de andere scoorde is het ongetwijfeld even wennen. Het uitgangspunt van 'Ratatouille' is nochtans zeer leuk. Held van het verhaal is Remy, een op het Franse platteland wonende rat die over een uitzonderlijk ontwikkelde smaak- en reukzin beschikt en tot groot onbegrip van zijn gezellig in het keukenafval rondwroetende soortgenoten graag kok zou worden. Hij kan zijn droom waarmaken wanneer hij via het riool in Parijs aanspoelt, niet ver van het restaurant van zijn grote idool Auguste Gusteau (of Jan Becaus na zijn uren voor Pixar bijklust, kregen wij nergens bevestigd), een topchef die zijn sterren kwijtspeelde na een vernietigende recensie en kort daarna het loodje legde.

Een rat in de keuken is echter vragen om moeilijkheden. Niet alleen voor Remy (in één zeer knappe sequentie moet hij de halsbrekendste toeren uithalen om niet ontdekt te worden), maar ook voor de animatoren, die kennelijk niet goed wisten hoe je een kokkerellend knaagdier enigszins spannend in beeld brengt. Het beste wat de hawaïhemden konden bedenken, ongetwijfeld na een heftige brainstorm rond een flipperkast, was hun held een team te laten vormen met Linguini, een slungelig keukenhulpje dat Remy als een soort marionet bedient door 'm onder zijn koksmuts aan de haren te trekken. Het ziet er, zelfs in een tekenfilm, even ridicuul uit als het klinkt.

En dat Remy wel met zijn soortgenoten kan converseren maar niet met mensen zal volgens een bizar soort logica wel kloppen, maar die rare twist (zodra de actie zich naar de keuken verplaatst, verandert de vlotte babbelaar in een amechtig piepende haarbal) maakt van Remy een hoofdpersonage waarvan het wel errug moeilijk houden is. Van de overige figuren moet het óók niet komen: het enige echt leuke personage - de lijkachtige restaurantcriticus Anton Ego (met hoorbaar plezier vertolkt door levende legende Peter O'Toole) - komt nauwelijks in het stuk voor.

De bruisende activiteit in de keuken en het feeëriek oplichtende Parijs werden onwaarschijnlijk mooi en rijk gedetailleerd neergezet, en de scène waarin Remy zich door kieren en spleten, achter plinten en door buizen een weg door de stad baant is een meesterstuk, maar het geheel is een fraai gepresenteerd, uitnodigend dampend gerecht waar helaas veel te weinig smaak aan zit. Dommage!

Extra's **: 'Lifted', het grappige kortfilmpje dat in de bioscoop als appetizer dienstdeed, een geanimeerde feature over de rat (eigenlijk zijn het dus heel lieve, sympathieke en intelligente beesten, en de pest was óók al hun schuld niet) en een item waarin parallellen worden getrokken tussen het werk van regisseur Brad Bird en topchef (en adviseur van de film) Thomas Keller: wij onthielden vooral dat - een onthulling waar we toch even voor moesten gaan zitten - beide heren hun job héél graag doen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234