Regisseur Barry Jenkins over de film 'Moonlight', genomineerd voor 8 Oscars

Barry Jenkins is in zijn nopjes. Zijn drama ‘Moonlight’ heeft zopas acht fonkelende Oscarnominaties binnengerijfd, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur: ‘De opluchting was groot.’

'Brussel heeft me veel inspiratie gegeven. Helemaal geen hellhole!'

Jenkins komt van ver: net als Chiron, het onvergetelijke hoofdpersonage uit ‘Moonlight’, is hij afkomstig uit een met drugs overgoten voorstad van Miami. Jenkins koos evenwel niet voor de crack, maar voor de cinema. Of hoe er ook grote talenten kunnen opstaan uit de door dealers en bendes geteisterde no-gozones.

Barry Jenkins «Wat enkele maanden geleden nog onmogelijk scheen, is nu bewaarheid geworden: ‘Moonlight’ is een kanshebber voor de Oscars! Toen ik eraan begon, had ik nochtans totaal geen verwachtingen. We hebben de film in 25 dagen opgenomen, met een belachelijk laag budget, in de straten van Miami. ’t Is dan ook behoorlijk overrompelend, al die erkenning. Ik ben vooral blij met de nominaties voor mijn acteurs en voor mijn componist, Nicholas Britell. Hun werk is van doorslaggevend belang geweest voor de aparte toon en sfeer van de film, en ik ben blij dat ze daar nu ook echt erkenning voor krijgen. Ik kijk ernaar uit om samen met hen een feestje te bouwen: wees er maar zeker van dat de champagne rijkelijk zal vloeien (lacht)

HUMO Ik wist weinig of niets over ‘Moonlight’ toen ik hem enkele maanden geleden voor het eerst zag. Of liever: ik verwachtte me aan een ‘gangsta in da hood’-film vol uzi’s, bitches en blingbling, maar ik zag een intiem, bijna dromerig portret van een introverte jongen.

Jenkins «Lees de synopsis van ‘Moonlight’ – ‘Een jongen groeit op in een ruwe buurt van Miami’ – en je denkt inderdaad dat je een harde misdaadfilm te zien zult krijgen. Maar ik had al van in het prille begin een tedere en intimistische film voor ogen. Chiron is per slot van rekening geen harde gangster, maar een stille jongen die boordevol onverwerkte emoties zit – hij zit als het ware opgesloten in zichzelf. Vandaar die rustige, ietwat contemplatieve toon. Overigens: in mijn buurt schieten de gangsters niet met uzi’s, maar met kalasjnikovs (lacht)

HUMO Hoe was het om met een filmploeg naar uw oude buurt terug te keren?

Jenkins «In het begin keken de buurtbewoners raar op toen we daar met onze opnameapparatuur opdaagden, maar het mooie was dat ze na een tijdje allemaal een handje wilden helpen. De eerste professionele acteur die in ‘Moonlight’ opduikt, is Mahershala Ali, die de mensen wel gaan kennen uit ‘House of Cards’. Alle andere figuren in de openingsscènes – de dealer, de klant – zijn echte mensen uit de wijk.»


Demonische psychoot

HUMO ‘Moonlight’ is gebaseerd op een theaterstuk van Tarell Alvin McCraney, en die is afkomstig uit dezelfde buurt als u. Maar zitten er in de film ook scènes die recht uit uw eigen leven komen?

Jenkins «Ja hoor. Die waarin de kleine Chiron thuiskomt en water opwarmt in een pot op de stoof om een bad te kunnen nemen: we hadden namelijk geen warm water thuis. Omdat ik zelf ben opgegroeid in armoede wilde ik in de film een paar scènes die aantonen hoe het is om als kind in zulke omstandigheden te moeten leven. Mijn moeder was een junkie; ik moest het grootste deel van de tijd dus voor mezelf zorgen. Het mooie is: overal in de wereld ontmoet ik nu mensen die me vertellen dat uitgerekend díé scène hen meetrok in het verhaal.

»Juan, het personage van Mahershala Ali, is gebaseerd op een drugsdealer die Tarell heeft gekend, maar ik was ook bevriend met mannen als hij. In onze buurt verschenen af en toe ijswagens, en telkens als er eentje stopte, riepen de lokale dealers de kinderen bijeen en trakteerden ze ons op ijsjes, koekjes en donuts. Op zulke momenten was het altijd weer een beetje feest in de straat. We hadden die mannen graag, ook al wisten we dat ze gevaarlijke drugs dealden.»

HUMO Net om die reden kwam uw film hier en daar onder vuur te liggen. U zou Juan als té sympathiek, té menselijk afschilderen.

Jenkins «Ik heb die kritiek ook gelezen. Maar Juan is nu eenmaal gebaseerd op een man die echt heeft bestaan, en die zich daadwerkelijk als een bezorgde vaderfiguur gedroeg. Ik weet ook dat niet alle drugsdealers een hart van goud hebben, maar tegelijk is niet elke dealer een demonische psychoot. Mensen die dát denken, hebben wellicht te veel clichématige gangsterfilms gezien (lacht). Overigens steek ik niet weg dat Juan een donkere kant heeft: hij verkoopt drugs aan Chirons moeder.»

'Niet alle drugsdealers zijn demonische psychoten: Juan, het personage van Mahershala Ali, is gebaseerd op een gangster die zich daadwerkelijk als een bezorgde vaderfiguur gedroeg.'

HUMO Als je als zwarte in zo’n ruwe wijk wordt geboren, zo wordt vaak gezegd, is het extreem moeilijk om uit de ellende te geraken.

Jenkins «Moeilijk, maar niet onmogelijk. Kijk naar mij: ik ben geboren in één van de goorste buurten van Miami, en nu zit ik hier met een Golden Globe en acht Oscarnominaties! Ik heb het immense geluk gehad dat ik heb kunnen studeren, en dat op de campus de cinema in mijn leven is gekomen. Vooral de films van Wong Kar-wai bliezen me omver: ‘Chungking Express’, ‘Happy Together’, ‘In the Mood for Love’. Voordien had ik trouwens nog nooit films met ondertiteling gezien.»


#OscarsSoWhite

HUMO Er komen de laatste tijd veel films en televisieseries uit van zwarte artiesten: ‘Moonlight’, ‘The Birth of a Nation’, ‘Fences’, ‘Atlanta’... Toeval, of is er echt sprake van een Afro-Amerikaanse beweging?

Jenkins «Je mag wel degelijk spreken van een zwarte renaissance in de Verenigde Staten, denk ik. Wat ons bindt, is niet zozeer dat we verhalen vertellen over de problematiek van de zwarten in de VS, maar dat we die problematiek in onze films en series net trachten te overstijgen. ‘Moonlight’ is een prima voorbeeld: ik wilde geen gangsterfilm maken over een jongen die met een crackhead-moeder opgroeit in een woontoren, maar een universeel verhaal vertellen waarin ook mensen uit andere continenten zich kunnen herkennen. En ook ‘Atlanta’ is een perfect voorbeeld: die serie speelt zich weliswaar af in de rapscène van Atlanta, maar het verhaal snijdt thema’s aan die veel verder reiken: vriendschap, liefde, ambitie.

»Voor alle duidelijkheid: we kijken naar elkaars films, maar het is niet zo dat we notities uitwisselen – we zijn dus geen georganiseerde groep. En het is ook niet zo dat al die films er nu zijn gekomen als tegenreactie op de ‘Oscars So White’-aanklacht van vorig jaar (bij de bekendmaking van de nominaties merkte een blogger op dat er nauwelijks zwarte artiesten kans maakten op een Oscar, red.): onze films zijn al jaren in de maak. Denk dus niet dat we bij de eerste Twitterberichten over ‘Oscars So White’ woedend uit onze zetel zijn rechtgeveerd en recht naar de set zijn gerend (lacht). Anderzijds: dat er op de komende Oscaruitreiking zoveel gekleurde artiesten in de zaal zullen zitten, heeft wel degelijk een grote symbolische waarde. Het bewijst dat Hollywood wel degelijk een verscheiden plek is. Ik denk nu ook aan de zes nominaties voor ‘Lion’ met Dev Patel, een film met een hoofdzakelijk Indiase cast. Verder wil ik er nog één ding over kwijt: zou het ook niet kunnen dat de zwarte films van vorig jaar het gewoon niet waard waren dat er aandacht aan werd besteed?»


Hellhole Brussel

HUMO U hebt een band met België: u hebt de eerste versie van het script van ‘Moonlight’ in Brussel neergepend.

Jenkins «Klopt. Ik zocht een plek om rustig te kunnen schrijven, en vrienden hadden me Brussel aangeraden. Ik verbleef in een airbnb-appartement in de Kartuizersstraat. ’s Morgens dronk ik enkele koppen koffie, en daarna trok ik naar Lord Byron, een café verderop in de straat. Zodra de deuren opengingen, nam ik plaats aan het raam en begon ik te schrijven. Tot het te druk werd om me te kunnen concentreren; dan klapte ik mijn laptop dicht en wandelde ik terug naar mijn appartement om te koken en te slapen.»

HUMO U vond Brussel geen ‘hellhole’, zoals Donald Trump zich tijdens zijn campagne eens liet ontvallen?

Jenkins «Integendeel, ik heb uit die stad een scenario gekregen dat mijn leven heeft veranderd. De lange wandelingen die ik er maakte en de glaasjes die ik dronk in de Lord Byron hebben me ontzettend veel inspiratie gegeven. Dus nee: Brussel is allesbehalve een hellhole

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234