null Beeld

Reportagereeks: Wedding Day

Lieve Blancquaert heeft woord gehouden: twee jaar na ‘Birth Day’ komt ze nu met deel twee van haar aangekondigde drieluik. In plaats van een kijkje te nemen in verloskamers wereldwijd, schuift Blancquaert voor deze reeks aan bij huwende koppeltjes.

'In de eerste aflevering van 'Wedding Day' trekt Lieve naar Urk, een diepgelovig vissersdorp in Nederland, waar Jelle en Nelleke op het punt staan te trouwen.'

HUMO Bij ‘Birth Day’ was de tagline: waar je geboren wordt, bepaalt je toekomst. In hoeverre bepaalt trouwen je leven?

Lieve Blancquaert «Dé belangrijkste beslissing die je neemt in je leven, is met wie je je verbindt en met wie je kinderen maakt. Hier bekijken we het huwelijk zo niet meer, omdat we zo veel vrijheid hebben. Trouwen, niet trouwen, samenwonen, man met man, vrouw met vrouw, allerlei huidskleuren door elkaar: we zijn het zo gewoon dat we niet meer beseffen hoe vrij we eigenlijk zijn. Maar door deze reeks ben ik trouwen helemaal anders gaan bekijken. Niet dat ik nu zelf wil trouwen – die behoefte heb ik totaal niet. Maar ik heb wel geleerd dat trouwen op veel plekken nog een echte noodzaak is. Eén van de mooiste verhalen vond ik bijvoorbeeld in Jordanië, in een vluchtelingenkamp aan de grens met Syrië. Je verwacht het niet, maar in de erbarmelijke omstandigheden van zo’n kamp wordt er onwaarschijnlijk veel getrouwd. Als je alles kwijt bent – je huis, je toekomst – dan kun je niet anders dan opnieuw beginnen. Trouwen en een kind krijgen is voor die vluchtelingen noodzakelijk om die nieuwe start te maken. Eigenlijk gaat trouwen op zo’n plek terug naar de basis: mensen trouwen om te overleven, om sterker te staan in het leven.»

HUMO Helemaal anders was wellicht je doortocht door Las Vegas.

Blancquaert «Daar heb je het andere uiterste, ja: het huwelijk is er pure business. In Las Vegas kun je overal trouwen, zelfs in een gun store. Toen ik de bruidegom in kwestie vroeg waarom hij nu precies die plek had uitgekozen, antwoordde hij: ‘Love and guns, it’s all about safety, baby.’ Ja, Amerikanen zijn soms echt van de pot gerukt zot.

»In Senegal zijn we dan weer polygamie gaan onderzoeken. Natuurlijk had ik zo mijn vooroordelen, maar in Dakar merkte ik dat gestudeerde vrouwen er soms bewust voor kiezen om de tweede of derde vrouw te worden. De druk op een eerste vrouw is verpletterend groot: ze moet al haar tijd in haar man en kinderen stoppen. Terwijl een tweede vrouw wel nog de tijd heeft om een eigen carrière uit te bouwen. Een beetje een vreemde situatie: de mannen in Senegal doen het nog altijd zoals vroeger en zijn niet geëvolueerd, maar de vrouwen hebben er het beste van gemaakt en halen er voor zichzelf voordeel uit.

»Op veel plaatsen in de wereld word je als vrouw nog altijd maar voor vol aanzien, als je iemands echtgenote bent. In Mexico ben ik op een plek geweest waar jongens nog de gewoonte hebben het meisje van hun keuze ’s nachts te ontvoeren. Dan brengen ze dat meisje naar huis, maken ze hun moeder wakker en vragen ze haar om te kijken of ze een geschikte bruid is. En hoe doet die toekomstige schoonmoeder dat? Ze ontmaagdt het meisje zelf met haar vinger en een wit doekje. Wordt het meisje goedgekeurd, dan moet ze de volgende dag een hele dag op een veldbedje in de woonkamer van die schoonfamilie liggen, onder een wit laken en met dat bebloede doekje naast zich. Nu ja, misschien slacht die schoonmoeder gewoon een kip en komt ze zo aan dat bloed – dat weet ik natuurlijk niet – maar in elk geval: dat meisje lag daar te stralen, versierd met bloemen en met al haar vriendinnen rond zich. En intussen bouwden die vrouwen een feestje – de mannen moesten buiten blijven – en dronken ze zich lazarus met bier en tequila. Binnen de kortste keren was ik stiepelzat (lacht).»

HUMO En ik maar denken dat trouwen zich beperkt tot een witte jurk, een bruidstaart en zatte nonkels op de dansvloer.

Blancquaert «Ik weet het! Mensen denken misschien dat trouwen een eenvoudig thema is, maar niks is minder waar. In het begin was ik zelf ook een beetje bang: ‘Ga ik niet elke keer in een theaterstuk terechtkomen?’ Als ik overal ter wereld gewoon huwelijksfeesten was gaan bijwonen, dan was ik thuisgekomen met een lege doos. Maar toen vatte ik het idee op om elke feesttafel te bekijken als een tafel vol personages: iedereen rond die tafel maakt deel uit van het grote verhaal. De bruid en bruidegom kennen elkaar in veel gevallen amper: weten zij veel wat het getrouwde leven inhoudt. Maar de ouders van dat jonge koppeltje weten dat wel. In India vertelde de vader van een bruidegom me heel mooi: ‘Ik ben pas verliefd geworden op mijn vrouw toen we al twee jaar getrouwd waren.’ Pas dan begrijp je het: trouwen is voor hen niet de louter emotionele keuze die ze voor ons is geworden. En zoals een louter emotionele beslissing niet altijd de meest verstandige is, zo is een louter rationele keuze ook niet altijd de beste. Er valt dus iets te zeggen voor de gulden middenweg.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234