Uit heimwee naar het dagelijkse fileleed trommelde VB zowaar een auto­karavaan bijeen op de Brusselse Ring. De extra lucht­vervuiling werd bestreden met mondmaskers.Beeld ISOPIX

ColumnTom Lanoye

‘Republiek Vlaanderen is een even grote zwendel als de brexit. Ze belooft de hemel op basis van fabels’

Door alle feestelijke heisa aangaande onze nieuwe federale regering zou een mens bijna vergeten dat we ook een gloednieuwe oppo­sitie­ploeg ten geschenke hebben gekregen. Ook háár sa­­men­­stelling is onuitgegeven. Aan Nederlandstalige kant dan toch: Vlaams Be­­hang, Nieuw-Vlaamse Elite en Partij Van De Arbeid. Hun clubkleuren zijn, o ironie, respectievelijk zwart, geel en rood.

Die kleurcombinatie is een melig toeval, maar niet vrij van symboliek. ‘La ­Belgitude’ is weer eens verdomd taai gebleken. Onze dwergstaat­-met-Frankensteinprofiel wordt nu al bijna twee eeuwen om de paar jaar finaal doodverklaard en veert telkens toch weer op. Tot verbijstering van zijn tegenstanders en verbazing van heel Europa. Indien zich ooit een nucleaire wereldramp voltrekt, overleven maar twee organismen het armaged­don. De kakkerlak en België. Geen winnaars van schoonheids­prijzen. Wel grootmeesters van de aanpassing.

Zandbak

Oppositiepartijen hoeven, in tegenstelling tot het kabinet dat ze bestrijden, niet de schijn van samenhorigheid op te houden. Ze mogen alle kanten uitschieten, met alle mogelijke losse flodders en vette klodders. Maar ten behoeve van de ideologische duidelijkheid geven ze liefst ook de oppositiebankzitters geregeld hun vet. In de hoop om niet op één hoopje te worden gegooid met politici die ze nog erger vinden dan de ­premier en zijn ministers.

Voorlopig kwam van dat onderlinge schieten niet veel in huis. De PVDA klopte fel op de eigen sociaaleconomische klink­nagels, maar hield zich grotendeels afzijdig bij het rituele communautaire gedaas van zowel VB als de N-VA. In hun wederzijdse retoriek presenteren die partijen zich wel als Kaïn en Abel – een broederpaar gescheiden door moordgedachten en een Chinese Muur. Maar zoals wel meer producten uit China blijkt hun scheidingsmuur behoorlijk kaduuk. Ik bespeurde amper sporen van broedertwist. In­­tegendeel. Ze bespeelden zij aan zij, quatre-mains, voluit het barokke traporgel van hun Verenigde Flamingantische Kerkfabriek.

En zo kon het ­gebeuren dat rechtse scherpslijpers die ­quota voor vrouwen en ­minder­heden fanatieker bestrijden dan een nest processie­rupsen in de lente... Dat pezenwevers die elke vorm van ­positieve discriminatie steevast weglachen met stoplappen als ‘Alleen de productiefste solli­citant moet een openstaande ­betrekking krijgen, niet de meest representatieve’... Dat dus ­uitgerekend die pilaren­bijters zich ­unisono beklaagden over een ­regering die ze niet representatief genóég vonden. U mag driemaal raden wie volgens hen daarvan het slachtoffer was – behalve zijzelf en al hun ­wannabe mandatarissen. Inderdaad! De Vlaam! Want Vivaldi beschikt, in zetels en stemmen, net niet over een meerderheid in het Nederlandstalige landsgedeelte.

Dat is een wat koddige klacht voor twee partijen die samen evenmin beschikken over een meerderheid in datzelfde ­areaal. Om hun claim – ‘meer Vlamingen dan Vivaldi!’ – wél waar te maken, ­moeten ze zich stilzwijgend ­beroepen op de stemmen van uitgerekend de PVDA. Een partij die ze daarbuiten, terecht overigens, bestempelen als hun absolute tegendeel: unitaristisch-Belgicistisch-communistisch… Zo gaat dat. Het ene moment zing je: ‘Linkse ratten / Rolt uw matten’ en verwijs je zelfs het bewonderenswaardige Geneeskunde voor het Volk naar ‘het rioolputje van de geschiedenis’. Het volgende moment veeg je al die be­­ledigingen heimelijk onder het tapijt, in de hoop om zelf consistenter en groter te lijken dan de regering die je bestrijdt.

Dat is niet alleen zielig en knullig. Het is als oppositiewerk zo diepgravend als dat van een keuterende peuter in een verregende zandbak.

Lulkoek

Akkoord, er bestaan ook verschillen tussen les frères ­ennemis flamingants. Dat begint met de stijl. Die is bij de ene nog ­galmender en propaganda­gerichter dan bij de andere. Durf en vindingrijkheid zijn daarbij niet uit den boze.

Uit heimwee naar het dagelijkse fileleed trommelde VB op zondag zowaar een auto­karavaan bijeen op de Brusselse Ring. ‘De geboorte van de protestopstopping!’ Alvast dat neemt geen geschiedenisboek hun nog af. De extra lucht­vervuiling werd bestreden met mondmaskers. Die gingen weliswaar al snel af om, vanop een overbevolkte berm, toch weer het scanderen mogelijk te maken van ‘Linkse ratten / Rolt uw matten’, alsook ‘Eigen volk eerst’. Volgens mij impliceert die dubbele slogan dat al wie links is, niet eens tot het Eigen Volk meer kán behoren. Niettemin eisten de voormannen vervolgens in naam van zes miljoen Vlamingen cito presto een eigen republiek. Vanwege volk en staat en si en la, om de lieve centen niet te vergeten – en dat alles naadloos passend bij ‘de Vlaamse identiteit’.

Ach, identiteit… Dat is en blijft wat je noemt een fluïde fenomeen. Om niet te zeggen een weinig veeleisende lichtekooi die politici naar behoeven op de knieën kunnen dwingen om het arme mens om het even welke lulkoek te doen slikken. Zolang het maar hún lulkoek is.

Ikzelf heb het verdwijnen van België niet nodig om mij Vlaming te voelen. Net zomin als een Fries zich méér Fries zal voelen zodra heel Nederland is opgedoekt. Maar als Vlaming en als Belg kan ik u wel dít verzekeren. Wat zich op die Brusselse berm ver­zameld had, is geen afspiegeling, laat staan een doorsnede, van het diverse volkje dat ik, ook op zondagen, bij bosjes zie rondlopen in onze winkel­straten, shoppingcenters en recreatiedomeinen. Om maar te zwijgen van onze voetbalploegen, ons onderhoudspersoneel, onze fruitplukkers, verplegers en bouwvakkers – iedereen die de economie gaande houdt, in plaats van het verkeer moedwillig tot staan te brengen.

Afgaand op de vele ­prijzige voertuigen kon je nabij de Heizel­paleizen eerder ­spreken van een klad gemotoriseerde Reuzegommers. Met één correctie: hier vielen helemáál geen gekleurde gezichten te bekennen. Nee, dan is ­Vivaldi – ook wat betreft het aantal aanwezige vrouwen – toch ietsjes representatiever dan deze bij voorbaat etnisch gezuiverde Proud Boys à la flamande. (Tussen haakjes: welke Amerikaanse machistisch-­identitaire stootgroep noemt zich niet ‘The White Knights Templar’ of ‘The Breivik Brigade’? Maar wel: ‘Proud Boys’? Wie noemt zich überhaupt zo – ­behalve een homostripclub in Las Vegas?)

‘Transfers’

Op de officiële website van de Vlaamse overheid vind je een pagina die Statistiekvlaanderen.be heet. Ze vermeldt onder andere het bruto binnenlands product (bbp) van ons land, verdeeld over de gewesten. Leerrijke cijfers, voor wie iets in het ijle wil krijsen over ‘de Vlaming’ die weer alle facturen zal moeten betalen voor ‘de Waal’. Een kreet die je ook vaak in sprookjesvorm te horen krijgt. ‘De nijverige, nederige mier draait op voor de spilzieke, losbollige krekel.’

Daar zit op zich al een opzettelijke vertekening in, eigen aan het hersenvirus genaamd nationalisme. Als zo’n sprookje genoeg wordt herhaald, geloven op den duur ook zijn bedenkers dat iedere vermogende rentenier in Charleroi inderdaad geen bal belasting betaalt, en zelfs Vlaamse poen bovenop zijn rentes krijgt. Terwijl elke steuntrekker in Mol en omstreken een deel van zijn toelage ziet afgepakt worden door inhalige, snobistische luiwammesen aan de andere kant van een onzichtbare grens. Wat echter ook buiten deze bewust misleidende vertelstructuur wordt gehouden, is: het huidige Brussel. Dat staat heus niet alleen bekend om zijn snel dichtslibbende Ring.

Het bbp per hoofd van de Brusselse bevolking benadert de 60.000 euro. Op Luxemburg na doet geen enkel Europees land beter. Het Vlaamse Gewest scoort lang niet onaardig, met iets meer dan 34.000 euro per kop. Maar dat is, in weerwil van ons ­aangeprate zelfbeeld, toch minder goed dan Ierland, Denemarken, Oostenrijk, Nederland, Duitsland, Zweden en… België in zijn geheel. Dat laatste is niet alleen te danken aan powerhouse Brussel. Ook het Waalse Gewest draagt wel degelijk een stevige steen bij. Het scoort weliswaar het minste van de drie Belgische gewesten. Maar 26.000 euro per kop betekent bijna zoveel als wat Spanje kan voorleggen. En méér dan wat Portugal, Polen, Hongarije en Kroatië ophoesten. Hoezo, dus: Wallonië is een reddeloos armoehuis? Hoezo: we moeten dat knekelkot afstoten? En Brussel meteen ook maar, om er beter van te worden?

Wie bidt om een Republiek Vlaanderen, met als ­belofte dat elke individuele Vlaming er alleen maar op vooruit zal gaan, liegt. Eén op de tien Vlaamse gezinnen verdient zijn kost in Brussel, maar betaalt daarop belastingen in het eigen gewest. Om vervolgens te klagen dat waterhoofd Brussel teert op ‘de transfers’ vanuit ‘ons aller hardwerkende Vlaanderen…’ Hou toch op met rondjes draaien. De ware transfer staat elke werkdag in de file op de Brusselse Ring. Dus niet alleen maar op zondag, en niet om te protesteren tegen de eigen fata morgana’s. Wel om het grote wingewest eerst binnen te rijden en het ’s avonds gezwind weer te ver­laten met de zakken vol loon.

We hebben niet alleen een Vivaldi-wet nodig om multinationals als Google en Starbucks belasting te doen dokken op de plek waar ze hun geld verdienen. Diezelfde wet moet ook gelden voor de Belgen en de gewesten waar ze werken. Het zal meteen zonneklaar zijn voor iedereen: de Republiek Vlaanderen is een even grote zwendel als de brexit. Ze belooft de hemel op basis van fabels. Maar ze zal niets dan verlies, verval en verarming brengen. En met nog veel grotere staatkundige knopen dan het vormen van een federale regering, om de zoveel jaar.

Volgende keer recenseer ik de rest van de oppositie. Iémand moet het vuile werk doen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234