Requiem voor de Ramones: 40 jaar na het eerste concert

Op 16 augustus 1974 speelden de Ramones hun eerste concert in CBGB in New York. Exact veertig jaar later zijn ze allemaal dood.

Joey was de eerste om te gaan: hij stierf op 15 april 2001 aan lymfeklierkanker. Uit de speakers naast het bed waar het licht uitging, speelde ‘In a Little While’ van U2.

Ineens volgden ze allemaal snel. Dee Dee een jaar later, op 5 juni 2002, Johnny op 15 september 2004. Alleen Tommy Erdelyi, drummer en producer, hield het nog tien jaar vol, maar vier weken geleden, op vrijdag 11 juli, legde ook hij het hoofd te rusten. En leefden we plots in een Ramones-loze wereld.

Na dat eerste concert in CBGB speelden de Ramones er bijna dagelijks, twee jaar lang, in 1976 brachten ze hun eerste plaat uit. De hoes maakte evenveel indruk als de muziek: vier niet-sekssymbolen, hangend tegen een vuile bakstenen muur in Queens, New York. Gescheurde jeans, lederen jekkers, geen lach te bespeuren. Bonenslank, maar verre van strak. Hun muziek was dat wel. Zo snel dat er voor slordigheden geen tijd was. ‘Blitzkrieg Bop’ als oorlogsverklaring, en dan veertien songs in minder dan een halfuur.

Punk, welzeker, en rock-’n-roll, maar wie heel goed luisterde, hoorde ook soul en Motown, en The Ronettes en Phil Spector, de idolen van Joey. Met Spector werken voor ‘End of the Century’ (1980) was voor hem dan ook een jongensdroom die uitkwam. De anderen waren iets minder enthousiast. Nadat Spector hem voor de honderddrieëntwintigste keer zijn partij voor ‘Rock ’n’ Roll High School’ had laten spelen, vond Johnny Ramone het welletjes geweest en ging naar huis.

De Ramones sloegen na hun debuut meteen een homerun: ‘Leave Home’ en ‘Rocket to Russia’, allebei uit 1977, waren klassiekers en de blauwdruk waarmee jonge Britse punkers in de dop hun voordeel deden. De Ramones werden nooit zo populair als de hordes groepen die ze hebben beïnvloed. Ze bleven bestaan, maar vanaf de vroege jaren negentig, toen ze ook bij de grunge weer geen commerciële aansluiting vonden, hing een split of permanente ontbinding voortdurend in de lucht.

Als de Ramones kwamen, ging ik kijken. Ik heb ze vaak gezien, er was altijd wel weer een nieuwe afscheidstour, en altijd weer kregen we exact wat er op de affiche stond: de Ramones. Zoals ze ook op die zestiende augustus 1974 voor het eerst waren verschenen: een natuurkracht, een overrompeling die je geloof in een hogere rock-’n-rollmacht nieuw leven inblies. De Ramones stonden niet óp het podium, ze hingen er een beetje boven.

Maar ineens was het toch gedaan. Joey dood, geen Ramones meer. En nu dus helemaal. Ook al kan ik ze zo uit de kast trekken: ik ga ze heel erg missen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234