Revelatie in de nieuwe Eén-reeks 'Beau Séjour': het geheim van Lynn Van Royen

In de nieuwe reeks ‘Beau Séjour’, die vanaf zondag 1 januari te zien is op Eén, zet actrice Lynn Van Royen (27) de introverte, tobbende en vooral dode Kato Hoeven neer, een frêle Limburgse die nog vóór de eerste aflevering de schedel ingeslagen wordt. Het belet haar niet om, terwijl ze door slechts vijf dorpsgenoten gezien kan worden, haar eigen moordenaar op te jagen. Beven na de dood: in 2017 krijgt uw zondagavond een ravissante rouwrand.

'Vaak doe ik niks anders dan kijken en staren'

Donker magisch realisme, grimmige fantasy of een whodunit voor de doe-het-zelver: ‘Beau Séjour’ is een opmerkelijke reeks van productiehuis DeMensen, geregisseerd door Kaat Beels en haar partner Nathalie Basteyns. De Aalsterse Van Royen was eerder al Cleo in ‘De Ridder’, Femke in ‘Marsman’ en Nina in ‘Spitsbroers’, maar de kans is niet gering dat u het vanaf 1 januari alleen nog over Kato hebt.

HUMO De eerste aflevering van ‘Beau Séjour’ wordt uitgezonden op 1 januari: bepaald geen feestelijke manier om het nieuwe jaar te openen.

Lynn Van Royen «Na de uitbundigheid van oudjaar: bám, meteen terug op aarde. Goed, hè?

»Die eerste januari is een dag waarop de meeste mensen thuisblijven en gezellig cocoonen, als ze al niet moeten ontnuchteren. Meestal is er die dag ook niets te doen, ‘Beau Séjour’ vult dat gat mooi op.»

HUMO Behalve Barbara Sarafian, Reinhilde Decleir en Johan Van Assche doet ook Joren Seldeslachts mee, met wie jij eerder op de set van ‘Dubbelleven’, ‘Spitsbroers’ en de kortfilm ‘Tweesprong’ stond. Zijn jullie een packagedeal?

Van Royen (lacht) «Er is niks contractueel vastgelegd.

»We kennen elkaar ondertussen goed. Op de set hebben we aan een blik of een half woord genoeg om te weten hoe het verder moet. Je tegenspeler goed aanvoelen: dat speelt gemakkelijk, hè.»

HUMO Speelt de samenstelling van de cast ooit mee in je keuze voor een project?

Van Royen «Ik heb nog nooit met iemand samengespeeld van wie ik dacht: ‘Uuuuurgh.’ Ik heb mij tot nog toe altijd gebaseerd op de kwaliteit van het scenario.»

HUMO De mare gaat dat de acteurs van ‘Beau Séjour’ vooraf niet het hele scenario te lezen kregen.

Van Royen «De tweede helft van het tiende en laatste scenario kregen we pas op het moment dat het gedraaid moest worden, dat klopt.»

HUMO Maakt dat de keuze niet veel moeilijker? Series genoeg die in de laatste akte ontsporen.

Van Royen «Het is niet ondenkbaar dat een verhaal op die laatste pagina’s nog helemaal verkakt wordt. Maar ik had vertrouwen – op basis van het scenario dat er al was en de regie. En terecht, kan ik nu zeggen. Het slot is in elk geval iets dat ik niet had zien aankomen. En het is geloofwaardig, voor zover een reeks als ‘Beau Séjour’ het van geloofwaardigheid moet hebben.»

HUMO Over al dan niet geloofwaardig gesproken: in de tweede aflevering van ‘Beau Séjour’ ruziën de personages van Kris Cuppens en Inge Paulussen over de keuze van het liedje dat op de begrafenis van Kato gespeeld moet worden. Het gaat tussen een Noordkaap-song van Stijn Meuris, die een rolletje heeft in ‘Beau Séjour’, en één van Mauro Pawlowski, die de titelsong van de reeks schreef en zong: een opmerkelijke samenloop.

Van Royen (lacht) «Een spielereike... Oorspronkelijk stond in het scenario trouwens niet ‘Satelliet Suzy’ van Noordkaap, maar ‘Mia’ van Gorky. Kato zegt daarover op gegeven moment: ‘Wat een kutnummer!’ en we dachten dat sommige kijkers daar in het geval van het heilige ‘Mia’ mogelijk verbolgen op zouden reageren. Het ware zonde en vooral compleet naast de kwestie als mensen daarop zouden focussen.

»En Stijn Meuris vindt het vermoedelijk oké dat één van zijn songs een kutnummer wordt genoemd, door een dooie nog wel.»

'We kennen elkaar intussen zo goed dat we aan een blik of een half woord genoeg hebben.' Met Joren Seldeslachts in 'Beau Séjour'

HUMO Het scenario van ‘Beau Séjour’ schrijft voor dat je personage vaak weent. Komen de tranen in de praktijk altijd vlot?

Van Royen «Meestal geraak ik er wel met mijn eigen fantasie. Ik kan me doorgaans goed voorstellen hoe erg het één en ander voor mijn personage moet zijn.

»Bij een opname voor ‘Spitsbroers’ (het tweede seizoen wordt momenteel opgenomen, red.) was het onlangs moeilijker. We zouden een emotionele speech opnemen, en om op de juiste plaats te geraken, had ik die ochtend alleen maar slechte en lelijke dingen gelezen en deprimerende beelden bekeken, zodat ik al van bij de repetitie op kraken stond. Een frêle evenwicht: ‘Hou het vast, Lynn. Nog niet wenen, nu nog niet.’ Heel de dag van dat. Dan ben je ’s avonds kapot.»

HUMO Weet je nog welke lelijke dingen je jezelf toen hebt opgedrongen?

Van Royen «Ja, maar ik praat daar niet over. Ik wil er niet aan terugdenken. Nee, echt: niet naar vragen. Dan ga ik opnieuw wenen.

»Die zelfmarteling doe ik mezelf zeker niet elke keer aan. Soms helpt de tearblower ook.»

HUMO De wat?

Van Royen (lachje) «Het lijkt een beetje op een balpen, maar er zitten mentholkristallen in die zachtjes in je ogen worden geblazen. Dat irriteert en je ogen beginnen te tranen. Een extra handigheidje voor wanneer het huilen niet wil lukken.»

HUMO Als je in een televisieserie een dode versie van jezelf vertolkt, ga je dan automatisch meer nadenken over je eigen sterfelijkheid?

Van Royen «Het feit dat ik twee kinderen heb: vooral dáárdoor ga ik nadenken over de dood. Sinds zij er zijn, heb ik zoveel te verliezen. Als ik weg ben, missen zij iets essentieels.»

HUMO Ga je daarin zover dat je bijvoorbeeld al weet bij wie ze zullen wonen als jij en je partner straks onverhoeds allebei komen te overlijden?

Van Royen «Nee! Vies! Veel te concreet.

»Soms fantaseer ik onbewust over wat er zou gebeuren als ik omkom in een auto-ongeluk. Wat gaan ze thuis doen? Wat met de opnames van ‘De dag’, de serie van Jonas Geirnaert en Julie Mahieu, waar ik straks aan begin? Zou mijn overlijden in de krant komen? Wordt ‘Beau Séjour’ dan nog wel uitgezonden? Dat soort onzin. In elk geval: vóór ik aan de concrete, praktische afhandeling kom, heb ik het allang afgeblokt.

'Stijn Meuris vindt het vermoedelijk oké dat één van zijn songs een kutnummer wordt genoemd, door een dooie nog wel'

»Ik heb dit nooit eerder uitgesproken. Omdat niemand ernaar vraagt, en omdat het geen fijne gedachten zijn. Als ik ze niet benoem, gaan ze misschien sneller weg.»

HUMO Dit is de week van de aanslag in Berlijn, en ook die waarin de Zweedse overheid zijn gemeentes opdroeg zich alvast voor te bereiden op een oorlog. De actualiteit volgen is een kwestie van masochisme geworden.

Van Royen «Absoluut. Naar het nieuws kijken gaat al niet met kinderen in de buurt. Een kinderlijkje dat door het beeld wordt gedragen: leg dat maar eens uit aan je koter van 5. Als ik mijn kinderen ga ophalen van school en crèche, zet ik de radio ook af. Ik wil woorden als ‘aanslagen’, ‘moord’ en ‘opgeëist’ niet hoeven te verklaren.

»Soms denk ik: ik koop mij een berg in de Ardennen en trek me daarop terug, ver weg van alles en iedereen. Ik kweek mijn eigen konijnen en kippen, en ik teel mijn groenten. Een fijne, rustige manier om mijn kop in het zand te steken. Maar een mens dóét dat dan niet, hè.

»Toch moet het verfrissend zijn als je voornaamste bezorgdheid bij het opstaan is: ‘Zullen we eens kijken of de wortelen vannacht niet zijn bevroren?’ Het zou dan misschien weer om de elementaire dingen kunnen gaan, niet om alles wat er van buitenaf bij geduwd wordt.»

HUMO Zoals?

Van Royen «Je moet elk jaar op reis, en als het even kan tussendoor ook gaan skiën. Je moet mee zijn met de actualiteit. Een bloeiend sociaal leven is een must. Je kinderen moeten tof gekleed zijn. Als ze jarig zijn, moet je als ouder natuurlijk zélf pannenkoeken en cake bakken, want je gaat dat toch niet van de winkel halen, zeker?! Regeltjes waarvan je denkt: ‘Wie bedenkt zoiets? En waarom moet ik mij daaraan houden? Fuck that!’»

HUMO Móét je je eraan houden?

Van Royen «Het is de norm geworden, en vaak is het lastig om tegen de stroom in te varen. Vooral als het over je kinderen gaat: je wil natuurlijk dat ze erbij horen. Als het puur over mezelf gaat, kan ik verplichtingen gemakkelijker van me afzetten. Ik doe vaak mijn eigen goesting, ook als anderen dat ervaren als stilstand – of erger: achteruitgang.

»Neem filmpremières: ik ga daar niet graag naartoe. Ik voel tijdens gesprekjes te vaak bij de ander: ‘Ik sta nu wel met jou te babbelen, maar ondertussen kijk ik toch al uit of ik niemand anders zie...’ Lobbyen en netwerken: zo fake. Thuisblijven en frietjes halen is minstens zo tof.

»(Wijst naar het gebakje dat bij de koffie gebracht werd) Dit is trouwens Aalsterse vlaai. Je kan het hier ook vaak bij de beenhouwer kopen. Echt iets van hier. Lekker, hè?»

HUMO Nou! Roept je thuisstad Aalst vaak chauvinistische reflexen bij je op?

Van Royen (lacht) «Dat is een tegenreactie. Bijna altijd wanneer ik zeg dat ik in Aalst woon, reageren mensen met: ‘Echt? Waarom?!’ Of anders krijg ik wel een meewarige blik. Ja, zég. Daarom zeg ik tegenwoordig al bijna op voorhand: ‘’t Is hier tof. Ik woon hier graag!’ Ik ben niet als hardcore Aalst-lobbyist geboren.»

HUMO De lobbyist mag even van de ketting: waarom is het goed in Aalst te leven?

Van Royen «De Aalstenaar kan zichzelf goed relativeren. Een prima ingesteldheid: wie zichzelf te veel au sérieux neemt, is zelden aangenaam in de omgang. Dat heeft allicht met carnaval te maken. We lachen met iedereen en vooral ook met onszelf. Tijdens carnaval is dat heel duidelijk, maar de rest van het jaar blijft het verder sluimeren.»

HUMO In het nabije Keulen, een miljoenenstad met een kloeke carnavalstraditie, kunnen ze naar verluidt smakelijk lachen met het carnaval van het provinciale Aalst, als ze er al van hebben gehoord.

Van Royen (fel) «Wij zijn wél werelderfgoed, hè! De voil janetten: dat hebben ze nergens. Ons carnaval is nog werkelijk volks. Het is niet: ‘Hey, we spreken één thema af en iedereen moet zich daarnaar schikken.’ (Schampert) En voor reclamestoeten met rondgestrooid snoep moet je elders zijn.

»Je hebt natuurlijk altijd mensen die zich elk jaar als smurf verkleden, als een generische ‘Waar is Wally?’ of gewoon een overall aandoen. Maar in wezen draait het om spot en satire. Vier jaar geleden heb ik mij verkleed zoals in de beroemde clip van het toen grijsgedraaide ‘Somebody That I Used to Know’ van Gotye. Een witte legging en een witte sous-pull, en die – net als mijn gezicht – beschilderd zoals in de clip, met daarbij het fonetische opschrift: ‘Gotje, draai eens een ander plotje.’ (lacht)

'Doordat ik twee kinderen heb, denk ik vaker na over de dood. Als ik weg ben, missen zij iets essentieels'

»Hoe vuiler, hoe toffer. Een ander jaar heb ik eens een halfuur staan praten met mijn schoonvader zonder dat hij mij herkende. Ik had een baard aan, en ik zag er compleet verwilderd uit, zoals in de film ‘Into the Wild’. Ik babbelde met hem over zijn spaghetti, zijn vrouw, zijn kleinkinderen – mijn kinderen dus – en ik schuifelde steeds dichter bij hem, alsof ik avances aan het maken was. Ik zag dat hij er een beetje ambetant van werd, dat hij dacht: ‘Laat mij toch gerust’, maar hij liet betijen (lacht). Dat soort situaties: daarom is carnaval geweldig.»


Stempels kerven

HUMO Dat je 27 bent, maakt dat ik je volgens de meest gangbare normen nog tot de jeugd van tegenwoordig mag rekenen.

Van Royen «Door mijn gezinssituatie beschouw ik mezelf niet meer als jongere, ik zie mezelf toch vooral als volwassene. Ik ben niet bezig met uitgaan, studeren en feestjes. Ik heb verantwoordelijkheden, ik moet kinderen opvoeden, werken, verbouwen en afbetalen, en ik vind het goed zo.»

HUMO Toen je wél nog studeerde, was dat aan het RITS. Aanrader?

Van Royen (denkt lang na) «Ik ben ervan overtuigd dat dat an sich een goede opleiding is, alleen was hun aanpak voor mij niet de beste. Ze hadden vooral heel veel vertrouwen in hun studenten: ‘Hier zijn de tools, doe er iets mee.’ Voor mij was dat te vrijblijvend, ik vond er mijn weg niet. Iedere docent had ook zijn eigen kijk, zei iets anders en ik was jong en naïef genoeg om iederéén te geloven. Op den duur wist ik niet meer wie ik moest volgen, en dat verlamde me.

»Ze hebben me ook twee keer gebuisd. Eén keer heb ik mijn jaar opnieuw gedaan. De tweede keer was ik al zes maanden zwanger, waardoor ik dacht: ‘Laat ik me híér maar even op concentreren.’»

HUMO Je zonen heten, in chronologische volgorde, Ruben en Max. De oudste kwam onlangs thuis met het voorstel een kruisje te slaan voor het eten. ‘In de naam van de vader, de zoo en de geile geest, amen.’ Geloven jullie?

Van Royen (lacht hard) «Ik vond het zo hilarisch, toen hij dat zei. Had hij op de kleuterschool geleerd.

»En grappig dat je naar dat geloof vraagt. We hebben het er de laatste tijd vaak over gehad. Ik ben niet actief gelovig, mijn zonen zijn niet gedoopt, en ik bid niet tot God als het slecht gaat, maar ik kan me voorstellen dat anderen er troost in vinden.

»Hoe dan ook zijn we nu aan het nadenken over de lagere school waar we Ruben straks naartoe zullen sturen. We laten ons vooral leiden door de filosofie van de verschillende scholen die voorhanden zijn, niet of een school al dan niet katholiek is. Ik wil dat mijn zonen normen en waarden leren, maar dat hoeft niet noodzakelijk met parabels uit de Bijbel.»

HUMO In welk nest ben je zelf opgegroeid?

Van Royen «In een zeer doorsneegezin. Mijn vader is zelfstandige in de metaalconstructie, mijn moeder werkt in dienstverband. Ze zijn helemaal niet met het creatieve bezig, en ze hebben niets met die wereld te maken.

»Zelf werk ik ook graag met mijn handen, misschien heb ik dat van mijn vader. Wat we nu tijdens onze verbouwingen zelf kunnen – schilderen, isoleren, lakverf van een trap halen – doen we ook zelf. En straks is het de bedoeling dat ik een eigen atelier heb. Ik maak mijn eigen juweeltjes. Ik kerf stempels. Ik haak en ik brei. Dat klinkt allemaal zo huishoudelijk, maar ik vind dat tof.»

HUMO Lynn is in Vlaanderen niet de gebruikelijkste naam. Jij bent geboren in ’89, het jaar dat VTM werd opgericht, en...

Van Royen (lacht) «Stop maar al. Ik ben níét naar Lynn Wesenbeek genoemd.

»Mijn ouders dachten eerst aan ‘Evelyne’, maar daarvan waren er in de omgeving al te veel geboren. Mijn ma zei toen: ‘Kom jong, haal die ‘Eve’ er maar af.’ Ik moet nog wekelijks aan mensen vertellen hoe mijn naam gespeld wordt.»

HUMO Gilles, je vriend, is beeldend kunstenaar en staat dus buiten het milieu waarin jij je doorgaans beweegt.

Van Royen «Dat geeft vaak een nuchtere kijk op de zaken, waar ik blij om ben. Ik kan hem om meningen vragen die niet gekleurd zijn door het wereldje. Over scenario’s, bijvoorbeeld. Of hij doorprikt vaste gewoontes: als acteurs op de set aankomen, wordt er bijvoorbeeld altijd veel geknuffeld en gekust, als begroeting. Gilles merkte eens op: ‘Gaat dat altijd zo? In welke andere job pakken ze elkaar zo enthousiast vast?’ (lacht) Een terechte vraag, die ik me nog nooit had gesteld.»


De stippellijn

HUMO In ‘De ideale wereld’, waar je onlangs te gast was, werd jou gevraagd om jezelf samen te vatten. De kernwoorden bleken ‘vastberaden’, ‘empathisch’ en ‘kop in de wolken’.

Van Royen «Doe daar ook ‘nuchter’ bij. Met ‘kop in de wolken’ bedoelde ik: ik ben geen zorgenmaker. Ik ga niet op voorhand scenario’s bedenken voor problemen die zich mogelijk ooit zouden kunnen voordoen. Mijn lief heeft het daar moeilijker mee. Soms hoor je zijn kop kraken van het tobben en het nadenken, en vaak genoeg laat hij er zijn slaap voor. Gemakkelijk gezegd, ik weet het, maar er zijn aangenamere dingen om je energie aan te verkakken.

'Als ik nu tegen alle aanbiedingen 'ja' zeg, draag ik daar vroeg of laat de gevolgen van.'

»Ik had tien jaar geleden niet gedacht dat ik ooit, zoals eergisteren, negen interviews op één dag zou moeten geven. Dat mijn parcours me tot hier heeft geleid, komt door voet bij stuk te houden, door de juiste keuzes te maken, door af en toe te zeggen: ‘Bedankt om aan mij te denken, maar ik ga dat niet doen.’ Dat is de vastberadenheid waar ik het over had. Als actrice ben ik een product, en over de kwaliteit ervan moet ik zelf waken. Als ik nu voor de juiste rol kies, zal me dat later weer andere mooie rollen opleveren. Als ik daarentegen nu tegen alle aanbiedingen ‘ja’ zeg, draag ik daar vroeg of laat de gevolgen van.»

HUMO Maakt de hoofdrol in ‘Beau Séjour’ jou, van al je professionele verwezenlijkingen tot nog toe, het meest trots?

Van Royen «Het is in ieder geval de rol waar ik het hardst mee bezig ben geweest, het meest van mezelf in heb gestoken. Als er straks slechte commentaren op komen, ga ik mij dat dubbel zo hard aantrekken.»

HUMO Mathias Sercu, die jou regisseerde in de ook al uitmuntende reeks ‘Marsman’, zei drie jaar geleden toch dat jij het vak op jonge leeftijd al heel goed relativeert. ‘Als ze speelt, is acteren duidelijk alles voor haar. Zodra ze ermee stopt, wordt het een bijzaak.’

Van Royen «Deze keer was het een beetje anders. Voor ‘Beau Séjour’ bivakkeerde ik zes maanden lang in Limburg, weg van man en kind. Ik was enkel thuis in het weekend, op feestdagen en af en toe eens een sprokkeldag. De afstand tussen Aalst en Dilsen-Stokkem bleek te groot om dagelijks te pendelen.

»Omdat mijn personage eigenlijk dood is en door slechts vijf mensen gezien kan worden, had ik op de set weinig interactie met het merendeel van mijn tegenspelers. Vaak deed ik tijdens een draaidag weinig meer dan kijken en staren. Net daardoor ging ik het contact met de andere acteurs ’s avonds extra opzoeken. Zo sereen en stil ik vaak op de set moest zijn, zo enthousiast vloog ik er achteraf in. Dan wordt de lijn tussen werk en privé een stippellijn.»

HUMO ‘Beau Séjour’ werd, zoals bijvoorbeeld ook ‘Jes’ en ‘Clan’, gezamenlijk geregisseerd door het koppel Kaat Beels en Nathalie Basteyns. Kennen zij een duidelijke rolverdeling?

Van Royen «Ze staan om te beginnen nooit samen op de set. Alle buitenscènes worden door Kaat gedaan, omdat dat te zwaar is voor Nathalie, en niet praktisch met haar rolstoel. Ze hebben elk een andere aanpak: Kaat is technischer, Nathalie vertrouwt vaker op haar gut feeling. Maar ze vertellen wel hetzelfde verhaal, en ze communiceren onderling supergoed – het voordeel van een koppel, veronderstel ik.»

HUMO Nathalie lijdt aan MS. Hoe is het om van dichtbij mee te maken hoe zij met die beperking toch zo’n indrukwekkend werk weet af te leveren?

Van Royen «Nathalie is als mens zo positief ingesteld dat je vaak vergéét dat ze MS heeft. Haar ziekte beperkt haar af en toe fysiek, maar de kop zit goed – ze valt niet met haar ziekte samen.»

HUMO ‘Beau Séjour’ werd in de eerste helft van 2016 bekroond met de publieksprijs van het Parijse televisiefestival Séries Mania. In de pers werd jouw vertolking uitvoerig geprezen.

Van Royen «Maar ja, jong: absurd dat mensen in Frankrijk, die mij niet kennen, al die fantastische dingen over mij gezegd hebben. Zeer positief, maar moeilijk te plaatsen. Ook: tijdens het lezen van die complimenten was ik meestal iets volstrekt banaals aan het doen – zoals kousen plooien of kotskes opkuisen – en het contrast tussen die twee was lachwekkend groot.

»‘Ze moesten eens weten,’ dacht ik. Ik denk dat eigenlijk nogal vaak.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234